Nie lubię wsi. Boję się. Jestem mieszczański z krwi i kości. Ale gdzieś tam w tę krew i w te kości wsiąkł zapach gnoju, błota polnych dróg, które łączą wsie, kolonie, pola, z których wozami drabiniastymi zwożono siano. Zapach dróżek, którymi szło się do pobliskiego lasu zbierać maliny, poziomki, jeżyny. Do lasu, skąd w popłochu uciekałem, bo zobaczyłem zwiniętą w trawie czarną żmiję. Ten zapach wspomnień kiczowatych świętych obrazków nad łóżkami z ciemnego drewna, wyłożonymi pachnącą słomą, kłującą przez bielutkie prześcieradła. Zapach pościeli przesiąkniętej wilgocią ceglanych murów  ...