Znak

„Wichura w Hawanie" Leonardo Padury ma na okładce wskazówkę: kryminał kubański. Zaciekawiło mnie to, kiedy wędrowałam między bibliotecznymi półkami i wyciągałam z regału pt. „nowości" kolejne książki. Wzięłam książkę do domu i powodowana tą ciekawością zaczęłam lekturę. Przeniosłam się do Hawany roku 1989, w której wiatr wyprawiał harce na gorących ulicach stolicy Kuby. Niemal przez całą książkę wiało. Ale wiatr nie przeszkadzał mi, bym poczuła ten kubański rytm życia. Specyficzny klimat wyspy i mentalność Kubańczyków była wyraźnie odczuwalna. ... 

Życie na ziemi wypada dość tanio. Za sny na przykład nie płacisz tu grosza. Za złudzenia - dopiero kiedy utracone. Za posiadanie ciała - tylko ciałem." Najnowszy tomik (2009) poezji Wisławy Szymborskiej. Przyznaję, że czuję się niepewnie, bo do poezji zbliżam się jeszcze rzadziej niż do książek współczesnych polskich pisarzy. Poetka zabrała mnie w podróż przez współczesność, ale zajrzałyśmy też do przeszłości i nawet odwiedziłyśmy Juliusza Słowackiego. ... 

Wspaniała lektura. Głębokie duchowe doznanie. Tym większe, że poziom debaty publicznej w naszym kraju systematycznie maleje, więc potrzebujemy takich tekstów, by ratować się przed intelektualną miałkością. Jest bowiem Eco ewenementem na skalę światową. To prawdziwy humanista na miarę XXI wieku. ... 

Jun to młody chłopak. Po nieszczęśliwym doświadczeniu dzieciństwa i braku relacji z rodzicami rozpoczyna samodzielne życie. Wychowuje się z dala od swojej rodziny. Próbując zarobić na życie trafia na ulicę, gdzie sprzedaje gazety. Nie tęskni za rodzicami. Nigdy nie rodzi się w nim myśl odszukania pozostałych członków rodziny. Pewnego dnia na drodze staje mu człowiek powtarzający, że widzi w nim grubego gościa. Jednak on wychudzony, opuszczony przez innych, zagubiony i zatroskany o swój byt nie ma najmniejszej ochoty słuchać tego typu uwag. Wyśmiewa przechodnia, zupełnie nie przyjmując do siebie jego słów. ... 

Doskonała książka. Najmroczniejsza z dotychczas opublikowanych w Polsce części hawańskiej tetralogii. Padura po mistrzowsku wykorzystuje schemat powieści kryminalnej, by z jego pomocą tworzyć głębokie i dojrzałe opowieści o dylematach współczesnego człowieczeństwa. ... 

Przygoda fryzjera damskiego jest zarówno znakomitą komedią pomyłek, jak i satyrą na świat polityki. Tytułowy fryzjer jest byłym pensjonariuszem domu wariatów. Ponieważ zerwał z przestępczą przeszłością, postanawia żyć przykładnie, w czym ma dopomóc posada fryzjera w salonie szwagra. Spokój bohatera mąci wkroczenie na scenę pięknej Ivet, która prosi bohatera o przysługę, nie całkiem zgodną z prawem... ... 

Książka opowiada historię Nanny - dziewczyny, która kończy studia i chce sobie dorobić. A ponieważ kierunek jej studiów wiąże się z dziećmi, zgłasza się na opiekunkę. Do rodziny X trafia w zasadzie przypadkiem. Rodzina X jest bardzo specyficzna, czteroletniemu Grayerowi więcej nie wolno niż wolno, a szybko okazuje się, że Nanny będzie kimś więcej niż tylko opiekunką do dziecka. ... 

Ustalmy fakty. To nie jest książka o kubańskiej wersji PRL-u. Czytanie Padury przez filtr etnocentryzmu kulturowego to policzek dla tego twórcy i jego prozy. Zresztą Conde deklasuje nieokrzesanych Borewiczów czy cwaniakowatych szatanów z tej czy innej klasy. To nie jest też zwykły kryminał. Autor świadomie wykorzystuje schemat, by za jego pomocą opowiedzieć historię dalece przekraczającą formułę „zabili go i uciekł". ... 

Nie kończąca się opowieść to film mojego dzieciństwa - pierwszy, jaki świadomie obejrzałam w kinie, dlatego też do opowiedzianej w nim historii pozostał mi sentyment. Ponieważ niedawno ukazało się wznowienie powieści Michaela Ende, a moje wspomnienia miały mocno fragmentaryczny charakter (istnienie Bastiana, wchłonięcie konia Atreju, Artaksa, przez Bagna Smutku oraz lot Bastiana, a w rzeczywistości Atreju, na białym psie - to już nie moja wina, że smok "otrzymał" od twórców filmu psi pysk), sięgnęłam po pierwowzór. ... 

Z Szymonem Hołownią po raz pierwszy zetknęłam się, gdy prowadził przegląd prasy w programie Dzień Dobry TVN. Potem przyszedł program "Mam talent!". Gdzieś w międzyczasie dowiedziałam się, że jest "inny" niż wszyscy dziennikarze. Nie boi się mówić o swojej wierze, o tematach religijnych. Pokazuje, że te sprawy nie muszą być omawiane tylko i wyłącznie poważnie, z użyciem wielkich słów, które nie dotrą do szerszej publiczności. ...