Umberto Eco – urodzony w 1932 roku, włoski semiotyk, estetyk i pisarz; profesor uniwersytetów, m.in. we Florencji i w Bolonii; wniósł istotny wkład do teorii semiotyki – Dzieło otwarte (1962, wyd. pol. częściowe pt. Pejzaż semiotyczny 1972, pełne – 1996), Lector in fabula (1979, wyd. pol. 1994). Autor głośnych powieści (Imię róży 1980 sfilmowane przez J. J. Annauda w 1986 roku, wyd. pol. 1987, Wahadło Foucaulta 1988, wyd. pol. 1993). Część ogłaszanych na łamach tygodnika „L’Espresso” felietoników i miniesejów znanych polskiemu czytelnikowi jako Zapiski na pudełku od zapałek Znak wydał jako Diariusz najmniejszy (1995, 2007). Praca Eco Sztuka i piękno w średniowieczu ukazała się w serii Mity, Obrazy, Symbole (1994, 1997, 2006). Błyskotliwe interpretacje dzieł L. Sterne’a, G. de Nezvala, E. A. Poe, F. Kafki, G. Flauberta, J. Joyce’a, a także A. Dumasa, A. Christie i I. Fleminga znajdujemy w tomiku esejów – wykładów wygłoszonych w Harvard University Sześć przechadzek po lesie fikcji (1995). Zapisem wykładów U. Eco i innych uczonych (m.in. R. Rorty’ego) jest Interpretacja i nadinterpretacja (1996). Wielowymiarową sylwetkę pisarza i uczonego przedstawia monografia autorstwa Petera Bondanelli.