Mówi się, że Polacy są narodem obojętnym na biedę i cierpienie. To prawda, lata komunizmu zabiły w nas zaufanie - niezbędne, aby być aktywnym społecznie. Ja ciągle mam jednak do czynienia z bardzo wieloma ludźmi, którzy dostrzegają wartość czynienia dobra. Aby pomagać innym, nie trzeba oglądać się ani na państwo, ani na jakiekolwiek struktury. Wystarczy uczciwość wobec samego siebie. Wszelkie, największe nawet działania na rzecz bliźniego zaczynają się od inicjatywy jednego człowieka, który zauważył, że coś wokół niego jest nie w porządku i że - właśnie w imię uczciwości wobec samego siebie - trzeba temu zaradzić. Przypomina mi się historia pewnego pana z Kalisza, który karmiąc łabędzie, zauważył kiedyś, że rzucane ptakom okruchy chleba są natychmiast zjadane przez głodne dzieci. Poruszyło go to do tego stopnia, że postanowił pomóc takim dzieciom. Najpierw był sam, potem skupił wokół siebie innych - i to jest właściwa droga działalności społecznej.
   Nie wolno oglądać się na jakichś "onych". Jeśli państwo nie spełnia swoich obowiązków wobec najbardziej potrzebujących (proces ten pogłębia się, zarówno jeśli chodzi o sferę materialną, jak i duchową, a za przykład może posłużyć chociażby fakt, że ostatnio obcięto świadczenia dla rodziców zastępczych), mogę to na nim wymóc. Pamiętam wczesne lata 90., kiedy zaczynaliśmy pomagać bezdomnym. Jednym z naszych głównych zadań było wtedy "oswajanie" warszawskich radnych. Nie byli ludźmi bez serca, trzeba ich było tylko przekonać o sensowności naszego działania. A czasem także tupnąć nogą.
   Nie wystarczy narzekać, że w mojej parafii nie ma grupy charytatywnej. Zawsze mogę przyjść do proboszcza i powiedzieć, że chcę taką grupę założyć. Potem to jest już kwestia konsekwencji. Inna rzecz, że Kościół - zwłaszcza w Polsce - za rzadko mówi w imieniu tych, którzy głosu nie mają. Oni są tymczasem "sercem Kościoła". Jeśli to się nie zmieni, jeśli nie wsłuchamy się w tych, którzy potrzebują naszej pomocy, będzie tak, jak mówił biskup Dembowski: "Ubodzy nie przebaczą nam tej miski zupy, którą im dajemy".
   Nikt z chrześcijan nie jest zwolniony z miłosierdzia. Ono nie jest wyrazem dobrej woli, ale warunkiem pójścia za Chrystusem. Tu trzeba być radykalnym. A wtedy dostanie się miłość Chrystusa, wolność, prawdę o życiu, wnikliwe spojrzenie, a także cierpienie, które przecież też jest potrzebne.

S. MAŁGORZATA CHMIELEWSKA ze Wspólnoty Chleb Życia.