Ogród Afrodyty Ewa Stachniak Książka

Wczoraj skończyłam książkę, która towarzyszyła mi przez kilka ostatnich dni. Gdy książka do mnie dotarła uświadomiłam sobie, że miałam ją już w rękach, tylko w innym wydaniu. U nas w bibliotece jest egzemplarz „Ogrodu Afrodyty". Mama kiedyś ją pożyczyła, mnie nie skusiła, lubię powieści historyczne, ale przełom XVIII i XIX wieku nie należy do moich ulubionych. Zdecydowanie wolę epokę wiktoriańską, ostatecznie empire. Ale tyle dobrego słyszałam o tej książce, a ja ulegam książkowym modom -to jedyne trendy, z którymi jestem na bieżąco.

Zofia Potocka to jedna z najbarwniejszych żeńskich postaci polskiej historii. Mimo że była córką prostego handlarza bydłem, szturmem zdobyła europejskie salony. Słynęła z wyjątkowej urody, intelektu i licznych romansów. Na salony weszła dzięki małżeństwu z Józefem Wittem, a po rozwodzie z nim - jako trzecia żona Stanisława Szczęsnego Potockiego, który założył, specjalnie dla niej, piękny park zwany od jej imienia Sofiówką. Piękno parku i urodę "Dudu" (tak nazywana była młoda Zofia) oddał w swoim poemacie "Sofiówka" Stanisław Trembecki. Poemat ten powstał na specjalne zamówienie Szczęsnego Potockiego. Zofia zmarła na raka narządów rodnych w Berlinie 24 listopada 1822 roku.

Afrodyta nie tylko posiadała nieprzeciętną urodę, ale i była od dawien dawna pożądaną przez wszystkich. Piękna bogini nie raz miała swój odpowiedni wśród kobiet, którym przyszło stąpać po ziemi. Zjawiskowe, powabne, pełne zdecydowania, a często i sprytu - mężczyźni nie potrafią przejść obok nich obojętnie. Jednak czy urodziwa, ale biedna dziewczyna może stać się ulubienicą salonów, arystokratką, a co dopiero przyjaciółką króla Stanisława Augusta Poniatowskiego i księcia Potiomkina?

Afrodyta nie tylko posiadała nieprzeciętną urodę, ale i była od dawien dawna pożądaną przez wszystkich. Piękna bogini nie raz miała swój odpowiedni wśród kobiet, którym przyszło stąpać po ziemi. Zjawiskowe, powabne, pełne zdecydowania, a często i sprytu - mężczyźni nie potrafią przejść obok nich obojętnie. Jednak czy urodziwa, ale biedna dziewczyna może stać się ulubienicą salonów, arystokratką, a co dopiero przyjaciółką króla Stanisława Augusta Poniatowskiego i księcia Potiomkina?

Zofia Potocka to jedna z najbarwniejszych żeńskich postaci polskiej historii. Mimo że była córką prostego handlarza bydłem, szturmem zdobyła europejskie salony. Słynęła z wyjątkowej urody, intelektu i licznych romansów. Na salony weszła dzięki małżeństwu z Józefem Wittem, a po rozwodzie z nim - jako trzecia żona Stanisława Szczęsnego Potockiego, który założył, specjalnie dla niej, piękny park zwany od jej imienia Sofiówką. Piękno parku i urodę "Dudu" (tak nazywana była młoda Zofia) oddał w swoim poemacie "Sofiówka" Stanisław Trembecki. Poemat ten powstał na specjalne zamówienie Szczęsnego Potockiego. Zofia zmarła na raka narządów rodnych w Berlinie 24 listopada 1822 roku.

Wczoraj skończyłam książkę, która towarzyszyła mi przez kilka ostatnich dni. Gdy książka do mnie dotarła uświadomiłam sobie, że miałam ją już w rękach, tylko w innym wydaniu. U nas w bibliotece jest egzemplarz „Ogrodu Afrodyty". Mama kiedyś ją pożyczyła, mnie nie skusiła, lubię powieści historyczne, ale przełom XVIII i XIX wieku nie należy do moich ulubionych. Zdecydowanie wolę epokę wiktoriańską, ostatecznie empire. Ale tyle dobrego słyszałam o tej książce, a ja ulegam książkowym modom -to jedyne trendy, z którymi jestem na bieżąco.