Uwolnij się! Od Buddy do Arendt – 8 terapeutycznych lekcji Marcin Fabjański

Książka

To lekkie, bardzo przystępne wejście w świat filozofii. W każdym z rozdziałów bierze na warsztat kolejnych filozofów i pokazuje ich idee w sposób, który da się rozumieć. Najpierw osadza je w dawnych czasach, potem przenosi do naszej codzienności, a na końcu dorzuca bardziej refleksyjne spojrzenie. Lubię to, że nie zatrzymuje się na teorii tylko pokazuje, jak z tych myśli korzystać na co dzień dając gotowe metody, narzędzia i podkreślając proste możliwe do wykonania akcje by żyć w zgodzie z danym nurtem. Świetnym dodatkiem według mnie są zestawienia krótkich cytatów na konkretnych stronach. Przybliża filozofię i pokazuje ją w bardzo współczesnym świetle. Obawiałam się ciężkiej, akademickiej lektury, a dostałam coś zupełnie odwrotnego. Naturalny język, dużo autentyczności i odniesienia do rzeczy, które każdy z nas przerabia: relacje, samotność, praca, odpoczynek, codzienne dylematy, natura, radości i troski. Dowiesz się tu jak korzystając z myśli Arendt zarządzać sobą w samotności oraz w relacji z innymi czy jak podążając za Laozim wyzbyć się przywiązania do tego co materialne. O tym jak złapać oddech w świecie który pędzi, jak jak czerpać w pełni z relacji z naturą, jak wyzbyć się egoizmu czy nawet zbudować zdrową relację z technologią. Potrafi zatrzymać czytelnika na chwilę, zmusić do refleksji, ale bez zadęcia. Do tego dorzuca konkretne narzędzia, które można wykorzystać w życiu, żeby trochę lepiej zarządzać sobą i swoją codzienność. Dla mnie to było naprawdę miłe, mądre zaskoczenie, które zachęca do refleksji w codzienności. Wiele myśli z niej myślę że zostanie ze mną na dłużej.

"Uwolnij się! Od Buddy do Arendt. 8 terapeutycznych lekcji" - Marcin Fabjański (Wydawnictwo Znak Literanova) Filozofia terapeutyczna przedstawiona poprzez różne nurty i postaci: Buddę, Laozi, Epikura, Epikteta, Montaigne’a, Schopenhauera, Nietzschego oraz Arendt. Na początku muszę wspomnieć o jednej rzeczy, która odrobinę mnie zirytowała. Kolejność filozofów przedstawiona na okładce nie odpowiada kolejności omawiania ich w książce. W publikacji pojawiają się oni chronologicznie jako: Epikur, Nietzsche, Montaigne, Epiktet, Laozi, Schopenhauer, Budda i Arendt. Nie rozumiem, dlaczego na okładce nie zastosowano właśnie takiego układu, ponieważ byłoby to bardziej intuicyjne. Jest to jednak jedyna wyraźna wada, którą mogę wskazać. „Uwolnij się!” okazało się książką idealnie trafiającą w moje gusta. Autor zachował świetny balans między przedstawieniem historii życia poszczególnych filozofów a omówieniem ich najważniejszych idei. Największe wrażenie zrobiły na mnie właśnie pytania, rozważania i filozoficzne dywagacje, które zmuszają do zastanowienia się nad sensem życia, śmiercią, celem istnienia, percepcją czy relacjami z innymi ludźmi. To jedna z tych książek, po których można mieć wrażenie, że mózg zaczyna się przegrzewać od nadmiaru myśli, ale jednocześnie jest to niezwykle satysfakcjonujące uczucie. Lektura skłania do zatrzymania się i spojrzenia na własne życie z zupełnie innej perspektywy. Ze względu na moje osobiste zainteresowania największe wrażenie zrobił na mnie rozdział dotyczący Buddy. Sprawił, że zacząłem patrzeć na tę postać zupełnie inaczej niż wcześniej. Szczególnie doceniłem poruszenie tematu ateistycznego buddyzmu, w którym sam odnajduję najwięcej wartości. Drugim ulubionym fragmentem była „Terapia Epikurem”, która wywołała u mnie nawet delikatne łzy wzruszenia. Poczułem się w pewnym sensie zrozumiany i otulony przez idee, które zostały tam przedstawione. Nieco bardziej zawiodłem się natomiast rozdziałem dotyczącym Epikteta. Stoicyzm jest drugą filozofią, z której czerpię w swoim życiu, dlatego liczyłem na większe emocje podczas tej części lektury. Niestety, nie zrobiła ona na mnie tak dużego wrażenia, jak pozostałe rozdziały. „Uwolnij się!” stało się dla mnie książką ważną i w pewnym sensie przełomową. Przeczytałem ją szybko, ale zdecydowanie będę do niej wracał, szczególnie po to, aby ponownie odnaleźć kojące cytaty, które mogą stać się dla mnie inspiracją i przypomnieniem w trudniejszych momentach. Dużym atutem są również podsumowania znajdujące się na końcu każdego rozdziału. Autor przedstawia najważniejsze założenia filozofów w formie prostych kroków oraz dodaje jedno praktyczne ćwiczenie, dzięki czemu książka nie pozostaje wyłącznie teorią, ale zachęca do zastosowania tych idei w codziennym życiu. Warto jednak zaznaczyć, że nie jest to książka dla każdego. Osoby, które nie przepadają za dłuższymi filozoficznymi rozważaniami i spokojnym tempem narracji, mogą nie odnaleźć się w tej formie. Dla czytelników szukających refleksji nad życiem, własnymi wyborami i sposobem postrzegania świata będzie to natomiast niezwykle wartościowa lektura. Zdecydowanie polecam tę książkę Marcina Fabjańskiego wszystkim osobom zainteresowanym filozofią, szczególnie tym, którzy lubią czasami zatrzymać się i pomyśleć o sensie własnej egzystencji. Dla mnie była to wyjątkowa, inspirująca lektura - zdecydowanie 10/10!

Czytając książkę Marcina Fabjańskiego myślałam - ach, jak chętnie poszłabym na spotkanie z autorem! Ktoś, kto tak mądrze, z rozwagą i czułością rozstawia filozoficzne drogowskazy, musi być wspaniałym rozmówcą. "Uwolnij się!" to kolejne wydanie, uzupełnione o rozdział dotyczący Hannah Arendt. Nie czytałam pierwszego, a to idealnie wpisało się w swój czas - wszak zawsze szuka się odpowiedzi na fundamentalne pytanie: jak żyć? Fabjański daje nam wiele tych odpowiedzi, zagłębia się w poglądy (a także życie) ośmiorga filozofów, po każdym rozdziale umieszczając "proste porady" w pigułce. Dzięki temu łatwo do nich wrócić, łatwo zrobić z niektórych motto życiowe. "Uwolnij się!" to kopalnia filozoficznych mądrości. Wszak tylko żyjemy, a filozofowie stanęli z boku, obserwowali, a my teraz możemy czerpać z ich wniosków. Gdybym miała znaleźć punkty wspólne, to pewnie byłoby to nawoływanie do umiaru - w gromadzeniu, w oczekiwaniach, w konsumpcji. Epikur twierdził, że większość naszych potrzeb to potrzeby urojone, a cieszyć się życiem będziemy wtedy, gdy zrozumiemy, że śmierć, czyli całkowite zniknięcie, nie jest niczym złym. Nietzsche twierdził, że każda chwila ma znaczenie. Montaigne, że człowiek stworzony jest do tego, by być wśród ludzi, a jego myśl "nie musisz ciągle się starać" warto mieć czasem z tyłu głowy. Dla mojego ulubionego Schopenhauera nieszczęście było regułą a nie wyjątkiem, dlatego tak ważna jest kontemplacja sztuki. To obrazy, literatura, muzyka nas ratują. Ach, i empatia! A refleksja Arendt o banalności zła? Kiedyś szokowała, teraz wystarczy rozejrzeć się, by przyznać autorce rację. Jestem zachwycona sposobem, w jaki Marcin Fabjański uczy nas filozofii. Myśli Wielkich ubiera we frapujące słowa, dodaje własne doświadczenia, anegdoty, a także lekcje, które można potraktować jako wstęp do medytacji. Pozaznaczałam mnóstwo fragmentów i wiem, że będę do nich wracać. Bardzo polecam!