Klasa Dominik W. Rettinger Książka

Ilekroć ostatnio zerkałem do książek sensacyjnych napisanych przez polskich autorów, zniesmaczyła mnie tendencja do amerykanizacji nazw własnych, imion i produktów w książkach występujących. W ,,Klasie" Rettingera nic podobnego nie ma miejsca. Czuć, że akcja dzieje się w Polsce takiej, jaką znamy i kochamy lub nienawidzimy. Pełnej układów, układzików, powiązań i barier nie do przejścia. Pełnej przekrętów i prostactwa. I choć w rzeczywistości to nic miłego, czyta się o tym rewelacyjnie.

Bardzo byłem ciekaw, jak scenarzysta poradzi sobie z sensacyjną fabułą i czy jej zwyczajnie nie przerysuje. Owszem, w ,,Klasie" jest wiele plastycznie opisanych sytuacji, co sprawia, że miejscami ma się wrażenie jakby oglądało się film, a nie czytało książkę. Płynnie przechodzące po sobie sceny dają uczucie ciągłości, a intryga wciąga od pierwszych stron. ,,Klasa" to kawał dobrej roboty, w której widać nie tylko talent autora do budowania scen, ale też wielką umiejętność operowania słowem. Słowem: klasa.

To, co najbardziej uderzyło mnie, kiedy czytałam tę powieść to tempo akcji. Choć książka ma 600 stron, to uciekają one w mgnieniu oka. W przypadku gatunku sensacyjnego to ogromny plus, bo przecież wykluczoną powinna być nuda. Uważam, że autor rewelacyjnie sprostał zadaniu gatunkowemu i dostarczeniu czytelnikom rozrywki, której przecież oczekują. Czuję się usatysfakcjonowana i z pewnością sięgnę po kolejną, o ile się ukaże, książkę autorstwa Dominika W. Rettingera.

Klasa, nie ma układu są układy!Przed chwilą skończyłam czytać książkę. I muszę powiedzieć, że jestem pod wrażeniem.Jej główni bohaterowie, Karol Siennicki - oficer kontrwywiadu i dziennikarz radiowy Adam Wierzbicki są kolegami ze szkoły. Wraz z kilkoma innymi osobami tworzyli kiedyś grupę przyjaciół. Należał do niej również Piotr Lasota, aktualnie prezes fundacji East Fund.

Woooow! Tak pokrótce brzmi moja opinia o tej książce. Ostatnio, tak się zaczytałam w książkach Mariusza Zielke, tak niesamowicie odniesionych do polskiej rzeczywistości i realnych aż do bólu. "Klasa" jest mega ciekawa i przerażająca.

Woooow! Tak pokrótce brzmi moja opinia o tej książce. Ostatnio, tak się zaczytałam w książkach Mariusza Zielke, tak niesamowicie odniesionych do polskiej rzeczywistości i realnych aż do bólu. "Klasa" jest mega ciekawa i przerażająca.

Klasa, nie ma układu są układy!Przed chwilą skończyłam czytać książkę. I muszę powiedzieć, że jestem pod wrażeniem.Jej główni bohaterowie, Karol Siennicki - oficer kontrwywiadu i dziennikarz radiowy Adam Wierzbicki są kolegami ze szkoły. Wraz z kilkoma innymi osobami tworzyli kiedyś grupę przyjaciół. Należał do niej również Piotr Lasota, aktualnie prezes fundacji East Fund.

To, co najbardziej uderzyło mnie, kiedy czytałam tę powieść to tempo akcji. Choć książka ma 600 stron, to uciekają one w mgnieniu oka. W przypadku gatunku sensacyjnego to ogromny plus, bo przecież wykluczoną powinna być nuda. Uważam, że autor rewelacyjnie sprostał zadaniu gatunkowemu i dostarczeniu czytelnikom rozrywki, której przecież oczekują. Czuję się usatysfakcjonowana i z pewnością sięgnę po kolejną, o ile się ukaże, książkę autorstwa Dominika W. Rettingera.

Bardzo byłem ciekaw, jak scenarzysta poradzi sobie z sensacyjną fabułą i czy jej zwyczajnie nie przerysuje. Owszem, w ,,Klasie" jest wiele plastycznie opisanych sytuacji, co sprawia, że miejscami ma się wrażenie jakby oglądało się film, a nie czytało książkę. Płynnie przechodzące po sobie sceny dają uczucie ciągłości, a intryga wciąga od pierwszych stron. ,,Klasa" to kawał dobrej roboty, w której widać nie tylko talent autora do budowania scen, ale też wielką umiejętność operowania słowem. Słowem: klasa.

Ilekroć ostatnio zerkałem do książek sensacyjnych napisanych przez polskich autorów, zniesmaczyła mnie tendencja do amerykanizacji nazw własnych, imion i produktów w książkach występujących. W ,,Klasie" Rettingera nic podobnego nie ma miejsca. Czuć, że akcja dzieje się w Polsce takiej, jaką znamy i kochamy lub nienawidzimy. Pełnej układów, układzików, powiązań i barier nie do przejścia. Pełnej przekrętów i prostactwa. I choć w rzeczywistości to nic miłego, czyta się o tym rewelacyjnie.