Łowcy cieni. Kulisy działania najbardziej tajemniczej jednostki policji Piotr Halicki

Książka

Tropią najgroźniejszych przestępców i rozwiązują sprawy porwań dla okupu. Na co dzień są wśród nas niezauważeni. Jedyną oznaką, że mężczyzna przed nami w kolejce w mięsnym to łowca cieni, może być nagły telefon i raptowne oddalenie się. Piotrowi Halickiemu udało się porozmawiać z członkami tej elitarnej polskiej jednostki i wypytać ich nie tylko o głośne medialnie sprawy, ale także o historię i procedury operacyjne łowców. Książka składa się z wypowiedzi policjantów należących do Wydziału Operacji Pościgowych. Ma jednak niesamowicie ciekawą konstrukcję. Jest zbudowana bowiem od przysłowiowego ogółu do szczegółu. Najpierw rozmówcy Halickiego, w tym między innymi szef polskiej Policji, nakreślają rys historyczny oddziału, przedstawiają najważniejsze założenia i procedury. W drugiej połowie natomiast funkcjonariusze opisują widziane swoimi oczami poszczególne akcje porwań czy zatrzymań. Pozytywnie zaskoczyło mnie, że łowcy odkryli przed Piotrem Halickim kulisy spraw, które rzadko pojawiały się w mediach. Doceniam też, że duża uwaga przyłożona jest do spraw porwań dla okupu, które są dla policjantów najważniejsze, ponieważ na szali leży życie i zdrowie zakładnika. Zaskakujący był króciutki rozdział dotyczący terroryzmu spożywczego, czyli szantażowania firm zatruciem ich produktów lub podłożeniem ładunków wybuchowych w sklepach. Całą książkę zamyka epilog – przyszłość łowców cieni. Marek Boroń – twórca jednostki – prognozuje jej rolę w najbliższym czasie, adresując wyzwania, które mogą na nich czekać. Przede wszystkim jednak ujęło mnie widoczne tu podejście funkcjonariuszy do swojej pracy. Działają oni z wielkim poświęceniem, pasją i dziecięcym wręcz zapałem, przy wsparciu wyrozumiałych rodzin. Myślę, że reportaż ten to ważny głos tych, których nie usłyszymy w telewizji, a mających ogromny wpływ na bezpieczeństwo wszystkich obywateli. Współpraca z Wydawnictwem Otwartym

Prawdopodobnie nikt z nas zwykłych cywilów nigdy nie pozna nazwisk Łowców Cieni. Oni są anonimowi i działają z ukrycia. Dzięki tej książce dowiedziałam się, że w czasie akcji działają jak mrówki. Ich praca nie trwa tylko 8h. W niektórych okolicznościach nawet kilkanaście dni. Szczerze, jestem pod wrażeniem. Priorytetowymi sprawami są oczywiście porwania, a nie zabójstwa. Dlaczego? Po odpowiedź odsyłam was do książki. Cieszę się, że Piotr Halicki napisał ten reportaż i oddał głos wyjątkowym osobom, tak mało moim zdaniem docenianym. Szczerze, o istnieniu tej jednostki nigdy nie słyszałam. Cieszę się, że chociaż przez czytanie pogłębiłam swoją wiedzę na ten temat. Jeżeli interesujecie się tropieniem przestępców, głośnymi sprawami porwań i uprowadzeń, oraz elitarnymi jednostkami policji, to śmiało sięgnijcie po ten reportaż. Powiem wam, że nie da się przejść obojętnie wobec tej książki. Urzekł mnie styl pisania autora. Nie byłam w stanie nudzić się podczas czytania. Ani przez moment, nie chciałam odstawić tej książki na półkę. A wręcz żałowałam, że tak szybko się skończyła. Mogłabym czytać dłużej i poznawać kolejne sprawy, którymi się kiedyś zajmowali. Mam nadzieję, że Piotr Halicki ma już w głowie kolejny kryminalny reportaż. Okładka jest idealna w punkt. Prosta i przyciągająca wzrok, aż chce się mieć ją w swoich zbiorach. Polecam ją wszystkim miłośnikom reportażów, kryminałów i thrillerów.

Od dawna czekałem na książkę, która pokaże, jak naprawdę wygląda praca najskuteczniejszej jednostki w polskiej policji. Halicki nie bawi się w upiększanie – pisze o ogromnej presji, poświęceniu życia prywatnego i sytuacjach, w których margines błędu po prostu nie istnieje. Po lekturze Łowców cieni ma się wrażenie, że filmowe historie o policjantach to przy tym zabawa w piaskownicy.

Tropią najgroźniejszych przestępców i rozwiązują sprawy porwań dla okupu. Na co dzień są wśród nas niezauważeni. Jedyną oznaką, że mężczyzna przed nami w kolejce w mięsnym to łowca cieni, może być nagły telefon i raptowne oddalenie się. Piotrowi Halickiemu udało się porozmawiać z członkami tej elitarnej polskiej jednostki i wypytać ich nie tylko o głośne medialnie sprawy, ale także o historię i procedury operacyjne łowców. Książka składa się z wypowiedzi policjantów należących do Wydziału Operacji Pościgowych. Ma jednak niesamowicie ciekawą konstrukcję. Jest zbudowana bowiem od przysłowiowego ogółu do szczegółu. Najpierw rozmówcy Halickiego, w tym między innymi szef polskiej Policji, nakreślają rys historyczny oddziału, przedstawiają najważniejsze założenia i procedury. W drugiej połowie natomiast funkcjonariusze opisują widziane swoimi oczami poszczególne akcje porwań czy zatrzymań. Pozytywnie zaskoczyło mnie, że łowcy odkryli przed Piotrem Halickim kulisy spraw, które rzadko pojawiały się w mediach. Doceniam też, że duża uwaga przyłożona jest do spraw porwań dla okupu, które są dla policjantów najważniejsze, ponieważ na szali leży życie i zdrowie zakładnika. Zaskakujący był króciutki rozdział dotyczący terroryzmu spożywczego, czyli szantażowania firm zatruciem ich produktów lub podłożeniem ładunków wybuchowych w sklepach. Całą książkę zamyka epilog – przyszłość łowców cieni. Marek Boroń – twórca jednostki – prognozuje jej rolę w najbliższym czasie, adresując wyzwania, które mogą na nich czekać. Przede wszystkim jednak ujęło mnie widoczne tu podejście funkcjonariuszy do swojej pracy. Działają oni z wielkim poświęceniem, pasją i dziecięcym wręcz zapałem, przy wsparciu wyrozumiałych rodzin. Myślę, że reportaż ten to ważny głos tych, których nie usłyszymy w telewizji, a mających ogromny wpływ na bezpieczeństwo wszystkich obywateli. Współpraca z Wydawnictwem Otwartym