Książka

Dziady. Wśród duchów przodków. Słowiańskie Światy (ilustrowane brzegi) Elwira Dressler-Janik, Grzegorz Gajek, Krzysztof Jagiełło

Opowiadania są krótkie, zatem moje recenzje - również takie będą. Dodatkowo oceniam klimat słowiański, bo tego głównie oczekiwałem w trakcie sięgania po antologię o Dziadach. E. Dresler-Janik „Gdy dusze wracają” ocena ogólna: 3.5/10, klimat słowiański: 6/10 Choć historia nie jest zbyt wyszukana, czytało się nawet przyjemnie. Niemniej największy zarzut mam do zbyt dużej ilości porównań. Jest ich od zatrzęsienia i niestety sporo z nich jest bezsensownych i nielogicznych, bez nich ocena byłaby wyższa. G. Gajek „Słowik” ocena ogólna: 8/10, klimat słowiański: 9/10 Bardzo zgrabnie napisana intrygująca opowieść w mrocznym klimacie, zdecydowanie wysoka jakość. Dzięki takim opowiadaniom antologie mają sens. K. Jagiełło „Odprawa” ocena ogólna: 6/10, klimat słowiański: 7/10 Solidne opowiadanie, w którym miejscami miałem nieco problem z narracją, ale było satysfakcjonujące do czytania. E. Kasiuba „Kto umarł, niechaj żyw na wieki” ocena ogólna 4/10, klimat słowiański: 6/10 Historia o miłości, chociaż aż nazbyt pompatyczna. Przez zbyt dużą ilość tekstu i mało dialogów zdawała się przydługa, mimo to jest w niej sporo słowiańskiego klimatu i wcale nie jest najgorzej napisana. W. Korzeniewska „Pusty talerz” ocena ogólna 2/10, klimat słowiański: 1/10 Strasznie przewidywalna... Już po paru stronach wiedziałem, że wszystko zmierza do spodziewanego szantażu emocjonalnego i zamiast uronić łzę, byłem w stanie jedynie przewrócić oczami. Jako osoba lubiąca obyczajowe, wzruszające i dramatyczne powieści, czułem niemały zawód. Takiej historii nie pisze się w taki sposób... A jakby tego było mało, czasy teraźniejsze zupełnie zatraciły słowiański klimat. A. Kulbat „Gdzie ogień, tam i dym...” ocena ogólna 3/10, klimat słowiański: 4/10 Historia przez większość czasu jest infantylna i banalna, a bohaterka o rozumie zakochanej i rozkapryszonej 12-latki jest zbyt antypatyczna, by jej kibicować (ale to problem już od czasu pierwszej powieści). G. Masterton, K. Mogielska „Tragarz duchów” ocena ogólna: 4.5/10, klimat słowiański: 3/10 Niezłe opowiadanie, chociaż więcej w nim klimatu grozy aniżeli słowiańskiego. Historia niezbyt wyszukana, jednak czytało się szybko (niespodziewanie szybko przyszło też rozwiązanie całej historii, zbyt szybko i nagle, jakby coś wcześniej zostało usunięte, byleby zmieścić się w jakimś limicie). A. Musiałowicz „Córeczka” ocena ogólna: 5.5/10, klimat słowiański: 3/10 Bezpretensjonalna, napisana z wyczuciem i smakiem opowieść o żałobie. Mimo wszystko zgrzytało mi aż nazbyt, gdy wiara chrześcijańska z łatwością mieszała się ze słowiańską, tworząc tym podczas czytania nieprzyjemny dysonans, przez co dla mnie bardziej było „chrześcijańsko” niż „słowiańsko”, a nie na to liczyłem, chociaż wiem, że kiedyś początkowo wszystko się mieszało ze sobą. Jak komuś to nie przeszkadza, może do oceny dodać +1. F. M. Piątkowski „Żalnik” ocena ogólna: 2/10, klimat słowiański: 2/10 Opowiadanie wymyślone naprędce i w ten sam sposób napisane, drętwe dialogi, nieciekawe postacie. Mało angażująca historia we współczesnym świecie z mikroilością słowiańskości. Kompletna strata czasu. A. Seliga „S-folkowe łowczynie (i łowcy) demonów” ocena ogólna: 7/10, klimat słowiański: 8/10 Idealne opowiadanie dla tych, co zastanawiali się kiedyś, co by było, gdyby Adam Mickiewicz był polskim Van Hellsingiem. R. Socha „Za miedzą” ocena ogólna: 8/10, klimat słowiański: 10/10 Mimo że opowiadanie jest najdłuższe, wcale nie jest najnudniejsze. Historia głęboko zakorzeniona w dawnych wierzeniach, przesiąknięta słowiańskim folklorem już od pierwszej strony, w dodatku napisana piękną polszczyzną. Jest to swego rodzaju kwintesencja słowiańskości. Jakbym miał napisać coś o całej antologii, mógłbym określić ją jako typową. Czyli taką, w której można znaleźć kilka opowiadań, które sprawią masę frajdy, kilka, o których nie będzie się pamiętało po dniu od przeczytania i kilka takich, o których będzie chciało się zapomnieć jak najszybciej.