Książka

Kraina łagodności Agnieszka Olejnik

Macie czasem wrażenie, że życie pędzi, a Wy za nim totalnie nie nadążacie? Czytając najnowszą powieść Agnieszki Olejnik, poczułam, że można inaczej. Że tak blisko nas istnieje tytułowa kraina łagodności, która pozwala nie tylko zwolnić i poczuć więź z naturą, ale też uleczyć duszę i ciało, gdy tradycyjna medycyna załamuje ręce. Góralska chata na beskidzkim odludziu to oczywiście nie jest świat z bajki, bo nie brak w nim problemów i zawirowań, ale życie płynie tam w zupełnie innym rytmie, wyznaczanym przez wschody i zachody słońca, szum wiatru w koronach drzew i zmieniające się pory roku. Autorka wprowadza nas w życie dwóch sióstr, Bogusi i Zuli, które dzieli nie tylko styl życia i wiele kilometrów, ale przede wszystkim lata żalu, gniewu i złości. Dla dobra córki Bogusi, Lindy, przechodzącej silne załamanie nerwowe, zawieszają na chwilę broń milczenia, bo pobyt młodej kobiety w górskiej przystani spokoju jej ciotki wydaje się ostatnią deską ratunku. Proces powrotu do życia otumanionej lekami, bezwolnej i apatycznej Lindy łapie za serce. Naturalnie pojawiają się pytania, co musiało wydarzyć się w życiu tej młodej kobiety, by jej umysł i ciało w reakcji obronnej praktycznie się wyłączyły. To przerażające, szczególnie z perspektywy rodzica, który bezsilnie patrzy, jak jego dziecko znika, a później wręcz boi się mieć nadzieję, że z tego wyjdzie. Bogusia jednak nie tylko się zamartwia, ale stawia sobie za cel odkrycie powodu zapaści córki. Ciekawi również wątek przeszłości i przyczyna, która poróżniła dwie siostry, a autorka podsyca jedynie to uczucie, podsuwając nam fragmenty minionych zdarzeń i stopniowo odsłaniając karty. I kolejny raz okazuje się, że czasem dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane, a brak komunikacji odpowiada za większość życiowych dramatów i straconych lat, których nie da się już cofnąć. Marzy mi się takie spokojne życie jak w pensjonacie Zuli, która, praktykując medycynę chińską, uzmysławia nam różnice pomiędzy podejściem do naszego zdrowia zachodnim i wschodnim. Wiele osób, podobnie jak niektórzy bohaterowie tej powieści, może podchodzić do tego sceptycznie, ale w naszej rodzinie wspieramy się medycyną chińską od lat. Może dzięki tej książce i Wy będziecie chcieli zgłębić ten temat? Dużo ciepła znajdziecie w tej historii, a wnoszą je w dużej mierze pozostali bohaterowie. Dionizy, Franek, Gerard i nawet dwa koty, których mruczenie ma działanie terapeutyczne, sprawiają, że to miejsce tętni życiem oraz autentycznym dobrem. Ich obecność pokazuje, że czasem do szczęścia i ukojenia wystarczy po prostu obecność życzliwych dusz, zarówno tych dwu-, jak i czworonożnych. Jeśli macie dość codziennej gonitwy, zanurzcie się na chwilę w beskidzkiej „Krainie łagodności”. Odetchnijcie głęboko i z kubkiem ulubionej herbaty pozwólcie, by ta opowieść po prostu Was otuliła.