Cztery pory zbrodni. Lato Michał Ritter Książka

Nad Warszawę nadciągają burzowe chmury… a z nich spłyną dwa wątki: sensacyjny, w którym w centrum stoi były oficer GROM-u Hubert Rajcher i kryminalny, któremu przewodzi śledztwo Anny Zaspy. To drugi tom tetralogii „Cztery pory zbrodni. Lato” Michała Rittera! Książkę można czytać od tomu pierwszego niezależnie, to osobne dwie intrygi, a relacje postaci serii są odpowiednio przypomniane. Historia rozpoczyna się wątkiem kryminalnym, ale szybko dowodzenie przejmuje inny - do głosu dochodzi sensacyjna przeszłość Rajchera, która teraz przysporzy mu nowych problemów. Przez nią musimy sięgnąć wstecz - do zdarzeń przed kilkunastu lat i misji, która nie przebiegła zgodnie z planem, a przez to wzbudziła skrajne emocje. Czy jest to więc powieść o ranach, które się nie goją, a z czasem ropieją coraz mocniej? Częściowo tak, choć nie tylko - to w końcu historia bardzo rozbudowana, wielowątkowa, w której wiele detali ma znaczenie. No właśnie - detale, uwaga, z jaką autor oddaje gesty, każdą sceną budzi podziw i przyciąga uwagę. Nie do końca wiem, jak Ritter to zrobił, że nie kręciłam nosem na wątki, w których opisywane są różne rodzaje broni, walki czy technologii, a jednak ani przez moment nie czułam się tym znudzona. Tempo akcji jak na powieść sensacyjną jest umiarkowane, ale i to działa na plus - nie jest sztucznie pompowane, przebiega naturalnie, raz zwalnia, by za chwilę przyspieszyć. Motywy działań są dobrze przedstawione, choć na wyjaśnienie niektórych trzeba trochę poczekać. Finalnie wszystko spina się w zgrabną całość, a czytelnik nagle orientuje się, że przeczytał już ponad pięćset stron i nadal mu mało! Czekam na tom trzeci pełna nadziei, że seria zgodnie z tym, co zaprezentowała w dwóch pierwszym tomach, nadal utrzyma tendencję wzrostową! I to nie pod kątem ilości stron, a zaangażowania czytelnika w historię ;)

Uwielbiam wracać do sprawdzonych serii literackich. To wyjątkowe uczucie, gdy otwierając kolejny tom, ma się ochotę zawołać do dobrze znanych postaci: „Cześć! Wróciłam! Ciekawe, co tym razem przygotował dla was los?”. To trochę tak, jakby starzy znajomi wyciągali do nas dłoń i zapraszali do środka swojej historii, by wspólnie stawić czoła nowym wyzwaniom. Właśnie tak poczułam się, sięgając po drugą część cyklu Cztery pory zbrodni autorstwa Michała Rittera. Głównym bohaterem jest Hubert „Hub” Rajcher, postać, którą polubiłam od pierwszych stron. Mam słabość do bohaterów tak mocno doświadczonych przez życie, a jednocześnie obdarzonych niezwykłą inteligencją. Rajcher to typ człowieka, który mimo błyskotliwego umysłu i ogromnych kompetencji, niemal magnetycznie przyciąga kłopoty. Po traumatycznym śledztwie dotyczącym zaginionych nastolatek, jego codzienność wreszcie zaczyna przypominać normalność. Były oficer GROM-u prowadzi „Akademię Rajchera”, znajduje swój własny kąt i zaczyna budować namiastkę stabilizacji. Jednak w świecie wykreowanym przez Rittera spokój jest tylko iluzją. Przeszłość to siła, przed którą nie da się po prostu uciec; ona nie wybacza i rzadko o sobie zapomina. Akcja nabiera tempa, gdy Warszawą wstrząsa morderstwo znanego piosenkarza. Do gry wchodzi komisarz Anna Zaspa, zdeterminowana, by udowodnić swoją wartość w policji. W sprawie ponownie zaczyna pomagać jej Rajcher. Jego niekonwencjonalne metody i znajomości w półświatku stają się kluczowe, bo tym razem stawką nie jest tylko rozwiązanie zagadki, ale i życie samych śledczych. Muszę przyznać, że „Lato” urzekło mnie znacznie bardziej niż „Wiosna”. Podobnie jak w rzeczywistości- wolę ciepło letnich dni od nieprzewidywalnej wiosny. Znajomość bohaterów sprawiła, że od razu poczułam się w tej historii jak „u siebie”. Bardzo ucieszył mnie rozwój wątku miłosnego- ewoluuje on w naturalny sposób, będąc świetnym dopełnieniem fabuły, nie dominując wątków kryminalno-sensacyjnych. Autor zaserwował nam tutaj dwie odrębne, lecz równie skomplikowane intrygi. Z jednej strony śledzimy polowanie na seryjnego mordercę celebrytów, z drugiej- obserwujemy konfrontację Huberta z demonami przeszłości. To właśnie ten drugi wątek, odsłaniający genezę relacji Rajchera z jego dawnym wrogiem, dostarczył mi najwięcej emocji. Ritter mistrzowsko przeplata bieżące wydarzenia z retrospekcjami, co dodaje historii głębi. Mimo że książki Michała Rittera są słusznych rozmiarów, jego warsztat jest tak lekki i wciągający, że przez kolejne rozdziały po prostu się płynie. Niebezpieczeństwo wiszące nad bohaterami sprawiało, że nieraz drżałam o ich los. Czy moje obawy były słuszne? Tego nie zdradzę, ale zdecydowanie warto przekonać się samemu. „Lato” to świetna kontynuacja, która podnosi poprzeczkę jeszcze wyżej niż debiutancki tom. Po lekturze dwóch części z rzędu czuję pustkę i już teraz tęsknię za Rajcherem i Anną. Mam wielką nadzieję, że literacka „Jesień” nadejdzie jak najszybciej :)

„W końcu nie każdy jest przestępcą”. Hubert Rajcher powraca – były pułkownik GROM-u, człowiek o niezwykłej przenikliwości i doświadczeniu, który mimo zakończenia kariery wojskowej wciąż zostaje wciągany w niebezpieczne sprawy. Tym razem chodzi o zabójstwo popularnego piosenkarza, Adama Xaviera. U jego boku ponownie staje komisarz Anna Zaspa, tworząc duet oparty na wiedzy, intuicji i świetnej współpracy. Już od pierwszych stron książka uderza mocnym, szokującym dialogiem, który natychmiast przykuwa uwagę. Autor bardzo umiejętnie buduje napięcie – rozmowy między bohaterami nie są tylko wymianą zdań, ale często stanowią element układanki, której rozwiązanie odkrywamy stopniowo. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Postać Huberta Rajchera zdecydowanie wyróżnia się na tle klasycznych bohaterów kryminałów. Nie jest typowym policjantem czy detektywem, a jednak jego sposób myślenia, doświadczenie i kontakty czynią go niezwykle skutecznym. W połączeniu z Anną Zaspą tworzy dynamiczny i wiarygodny duet. Fabuła jest rozbudowana i wielowątkowa – oprócz głównego śledztwa pojawia się także inne, bardziej ukryte zagrożenie, które stopniowo wychodzi na pierwszy plan. Dodatkowo przeszłość Rajchera nie daje o sobie zapomnieć, co wprowadza do historii jeszcze więcej napięcia i emocji. Styl autora jest lekki i przystępny, mimo że sama historia jest złożona i pełna szczegółów. Duża liczba stron nie nuży – wręcz przeciwnie, pozwala lepiej poznać bohaterów i zagłębić się w ich świat. To książka dla osób, które lubią rozbudowane, nieoczywiste kryminały z mocnymi zwrotami akcji i bohaterami, którzy nie są jednowymiarowi. Jeśli szukasz historii, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala przewidzieć zakończenia – zdecydowanie warto sięgnąć po ten tytuł.