Łzy Sybiru Dorota Pietruszka

Książka

"Łzy Sybiru" to historia opowiedziana z perspektywy dziecka. Narratorem jest Eugeniusz Ziarno. Kiedy żołnierze przyszli do jego domu miał niespełna cztery lata. On, jego rodzeństwo i matka zostali zapakowani to wagonu pociągu i wywiezieni w nieznane. W długą, męczącą podróż, której wiele osób nie przeżyło. Warunki były nieludzkie. Zimno, głód, brak wody i jedno wiadro służące za toaletę. W takich realiach ludzie jechali tygodniami, nie wiedząc dokąd zmierzają i czy w ogóle przeżyją. Kiedy dotarli na miejsce, wielu wciąż miało nadzieję, że to tylko chwilowe. Że kiedyś wrócą do domu. Do Polski. "Czasami liczymy na cud życia, a cudem może być spokojna śmierć" Syberia to słowo, które do dziś budzi bardzo konkretne skojarzenia. Zsyłki, łagry, ciężka praca i nieludzkie warunki. To miejsce, w którym próbowano złamać ludzi i odebrać im godność. Traktowano ich gorzej niż zwierzęta. Liczyła się tylko praca. Zima trwała tam dziewięć miesięcy w roku. Temperatura minus czterdzieści stopni była czymś zupełnie normalnym. W takich warunkach ludzie pracowali każdego dnia. To właśnie myśl o powrocie do Polski i nadzieja, że jeszcze kiedyś zobaczą swój dom, pomagała im przetrwać. Rodzina Ziarnów przeżyła na Syberii sześć długich lat. Sześć lat ciężkiej pracy, głodu, strachu i poniżenia. Wspomnienia tego czasu zostały z nimi na zawsze. "Nie było łatwo. Ale był sens. I nadzieja. A tam, gdzie nadzieja, jest życie" Dorota Pietruszka napisała tę książkę po to, by oddać hołd tym, wszystkim tym, którzy przeżyli, ale też tym, którzy nigdy nie wrócili do domu. To opowieść o ludziach, których losów nie powinniśmy zapominać. Podczas lektury miałam wrażenie, że jest to historia opowiedziana po latach. Wydarzenia poznajemy oczami kilkuletniego Eugeniusza, ale jednocześnie czuć w niej refleksję kogoś, kto wraca do tych wspomnień z dystansu czasu. Jeśli jednak spojrzeć na tę książkę jako świadectwo historii, jej wartość jest ogromna. To trudna i bardzo bolesna część naszej przeszłości. O niemieckich obozach zagłady mówi się i pisze bardzo dużo. O łagrach i zsyłkach na Syberię zdecydowanie rzadziej, a przecież to również dramat tysięcy polskich rodzin. "Łzy Sybiru" to przede wszystkim zapis pamięci. Opowieść o rodzinie, która przeszła przez piekło zesłania i przeżyła. Historia przypominająca, jak wiele musieli wycierpieć ludzie dlatego, że byli Polakami. To książka, która nie jest łatwa w odbiorze, ale warto po nią sięgnąć choćby po to, by na chwilę zatrzymać się przy tej części historii i spróbować ją zrozumieć. Bo pamięć o takich wydarzeniach jest naszym obowiązkiem.