Dom na Groblach. Pogrążeni w ciemnościach Wiktoria Gische

Książka

„Dom na Groblach” powraca i ponownie wciąga w swój mroczny, wielowarstwowy świat, gdzie historia nie jest tylko tłem, ale żywym organizmem pulsującym emocjami, tajemnicami i niebezpieczeństwem. Tym razem akcja ponownie osadzona jest w Krakowie, ale autorka rozszerza przestrzeń opowieści także o Londyn, co dodaje historii jeszcze większego rozmachu i poczucia, że wydarzenia wymykają się spod kontroli, rozciągając się na dwa różne światy. Rok 1888 nie jest łaskawy dla bohaterów. Biron po tragedii, która go dotknęła — chorobie i śmierci ukochanej Wandy — nie potrafi odnaleźć w sobie spokoju. Wyjazd do Anglii miał być ucieczką, próbą odcięcia się od bólu, ale trauma nie pozwala mu zostawić przeszłości za sobą. Każdy krok wydaje się prowadzić go z powrotem do wspomnień, od których tak bardzo chce uciec. W tle osobistego dramatu narasta coś znacznie bardziej niepokojącego — seria brutalnych morderstw, które wprowadzają do fabuły intensywny wątek kryminalny. Atmosfera gęstnieje z każdą stroną, a pytanie o to, kto stoi za zbrodniami, staje się coraz bardziej palące. Nic nie jest oczywiste, a każdy trop tylko pogłębia chaos. Równolegle obserwujemy losy Iwo, którego życie również nie daje mu wytchnienia. Zła passa zdaje się go nie opuszczać, a jego wewnętrzne rozdarcie i walka o przyszłość sprawiają, że czytelnik cały czas zastanawia się, czy jeszcze uda mu się zawalczyć o miłość i odzyskać kontrolę nad własnym losem. To historia, która nie daje oddechu. Romans historyczny splata się tu z kryminałem w sposób naturalny i bardzo płynny, tworząc opowieść pełną napięcia, emocji i niepokoju. Autorka świetnie buduje klimat epoki — mroczny, wilgotny, pełen niedopowiedzeń i cieni, które czają się za każdym rogiem. To książka, która wciąga tak bardzo, że trudno ją odłożyć „na później”, bo każdy rozdział kończy się pytaniem, które domaga się odpowiedzi. „Dom na Groblach” to historia, która zostaje w głowie na długo po zakończeniu lektury. A zakończenie tylko wzmacnia jedno — potrzebę sięgnięcia po kontynuację.