Ja we wczesnej schizofrenii Jerzy Zadęcki

Książka

O książce Ja we wczesnej schizofrenii

Proponowany tekst czyta się bardzo żywo - jest interesujący, wciąga czytelnika w wir barwnych, zaskakujących doświadczeń pacjentów, niosących w sobie niebłahy ładunek emocji. Pobudza czytelnika, wręcz domaga się od niego reakcji, zajmowania stanowiska, dyskusji. W zasadzie czyta się go jednym tchem, co nie zdarza się w przypadku typowych tekstów psychiatrycznych. Poruszana tematyka jest w Polsce rzadko obecna i dość odległa od zainteresowań „establishmentu psychiatrycznego", a jednak znużenie dominującymi w ostatnich dekadach wysiłkami na rzecz biologicznej redukcji doświadczeń klinicznych może sprawić, że książka Jerzego Zadęckiego znajdzie spore grono czytelników, łaknących nowej inspiracji i nowego języka do opisu doświadczeń klinicznych i do refleksji nad nimi. Tym bardziej że w sposób bardzo subtelny, ale jednak zauważalny wchodzi w swego rodzaju dyskusję z dziełem Antoniego Kępińskiego, zachowującym dotąd monopolizującą pozycję w refleksji nad osobowym kontekstem kryzysu schizofrenicznego.

Z recenzji prof. dra hab. Jacka Wciórki, Instytut Psychiatria Neurologii, Warszawa

Treść omawianej książki jest ożywcza jak kąpiel po długim dniu. Psychiatra o sporym stażu klinicznym ma szansę, czytając ją, otrząsnąć się z pyłu namolnych pouczeń, jakimi traktują go modni zwolennicy obiektywizmu naukowego w medycynie. Młodzi psychiatrzy i adepci tej dyscypliny medycznej mogą w niej znaleźć odtrutkę na zawężające myślenie i ograniczające jego samodzielność wymogi programów szkolenia podyplomowego.

Z przedmowy prof. dra hab. Jacka Bomby

Jerzy Zadęcki, absolwent Akademii Medycznej w Krakowie (1964), doktor nauk medycznych (1973). Rozprawę doktorską „Zaburzenia życia uczuciowego we wczesnej schizofrenii" przygotował pod opieką Profesora Antoniego Kępińskiego. Adiunkt Kliniki Psychiatrycznej, a od 1975 roku kierownik Programu Leczenia Wczesnej Schizofrenii, wokół którego skupił wielodyscyplinarny zespół. W 1986 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie podjął pracę w Loyola University Medical Center, Department of Psychiatry (1991-2014). W 1995 roku objął stanowisko dyrektora sekcji leczenia zespołu pourazowego w szpitalu federalnym (Edward Hines Jr., Veteran Administration). W listopadzie 2014 roku powrócił do Polski i podjął współpracę z Zakładem Psychiatrii Środowiskowej Katedry Psychiatrii Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum.