Książka

Milionerka Manuela Gretkowska

„Milionerka” Manueli Gretkowskiej to powieść, która zagląda za kulisy świata wielkich pieniędzy, luksusu i warszawskich elit, pokazując rzeczywistość daleką od idealnego obrazka znanego z mediów społecznościowych. Tutaj bogactwo nie gwarantuje szczęścia, piękne pozory skrywają niewygodne prawdy, a relacje międzyludzkie często przypominają chłodną kalkulację. To historia o ludziach, którzy mają niemal wszystko, a mimo to nie potrafią uwolnić się od własnych ograniczeń. Jednym z głównych bohaterów jest mężczyzna cieszący się opinią literackiego objawienia. Bryluje na salonach, pojawia się na okładkach i z dużą swobodą buduje swój wizerunek człowieka utalentowanego, atrakcyjnego i świadomego własnej wartości. Drugą ważną postacią jest dziedziczka ogromnej fortuny, żona księcia Potockiego, którego wybrała bardziej z rozsądku i dla nazwiska niż z miłości. Jest niezależna, a jednocześnie uwikłana w układ, który ogranicza jej swobodę. Kiedy ich drogi się przecinają, rozpoczyna się gra pełna napięć, niedopowiedzeń i ryzyka. Oboje wiedzą, że każde działanie może mieć konsekwencje, dlatego ostrożnie wyznaczają granice, których nie chcą przekraczać. Autorka kreśli obraz środowiska, w którym pieniądze, pozycja społeczna i atrakcyjny wizerunek zdają się ważniejsze niż szczerość czy bliskość. Warszawskie salony, luksus i ekstrawagancja tworzą tło dla historii o ludziach uwikłanych w zależności, ambicje i własne pragnienia. To współczesny świat, w którym można kupić niemal wszystko, ale niekoniecznie prawdziwe uczucia, wolność czy poczucie spełnienia. Najciekawszy wydaje mi się właśnie kontrast między zewnętrznym przepychem a wewnętrzną pustką bohaterów. Z jednej strony mamy fortuny, prestiż i życie, które dla wielu mogłoby wyglądać jak spełnienie marzeń. Z drugiej – relacje oparte na interesach, emocje poddawane kalkulacji i strach przed utratą tego, co budowane było latami. Bohaterowie nie są postaciami, które łatwo jednoznacznie ocenić. Ich decyzje mogą budzić irytację, zdziwienie, a czasem skłaniać do zastanowienia, jak wiele człowiek jest w stanie poświęcić, by zachować swoją pozycję i nie dopuścić do rozpadu starannie stworzonego świata. Podczas lektury można odczuwać niepokój, ciekawość, a także pewien dyskomfort. To nie jest historia, która otula czytelnika ciepłem ani oferuje prosty podział na dobrych i złych. Zamiast tego odsłania mechanizmy rządzące światem pozorów i pokazuje, jak łatwo w nim zatracić własne wartości. Szczególnie interesujący jest moment, w którym pozornie uporządkowana rzeczywistość zaczyna się chwiać, a kolejne decyzje mogą uruchomić lawinę wydarzeń, których nie da się już zatrzymać. Manuela Gretkowska pisze w sposób wyrazisty, bezkompromisowy i ironiczny. Nie idealizuje swoich bohaterów ani środowiska, w którym funkcjonują. Zamiast tego pokazuje jego mniej atrakcyjne oblicze, obnażając hipokryzję, wyrachowanie i powierzchowność. To proza, która może prowokować i dzielić czytelników, ponieważ nie podsuwa wygodnych odpowiedzi. Wymaga uważności i gotowości na spojrzenie na współczesne społeczeństwo z mniej oczywistej perspektywy. „Milionerka” to powieść obyczajowa z wyraźnym elementem satyry społecznej, przeznaczona przede wszystkim dla dorosłych czytelników zainteresowanych psychologią relacji, światem elit i historiami, które podważają pozory. Spodoba się osobom, które cenią odważną literaturę, nieoczywistych bohaterów oraz opowieści skłaniające do refleksji nad rolą pieniędzy, ambicji i społecznego statusu. To książka, która przypomina, że za luksusem i perfekcyjnie wykreowanym wizerunkiem może kryć się świat pełen lęków, zależności i niespełnionych pragnień. Jeśli macie ochotę na bezkompromisową historię o współczesnych elitach, w której nic nie jest tak idealne, jak mogłoby się wydawać, „Milionerka” Manueli Gretkowskiej może być interesującą propozycją.

Zofia, jak na razie jedyna córka i dziedziczka fortuny bogatego ojca. Żona "księcia" Potockiego. Będącego dumnym posiadaczem, jedynie arystokratycznego nazwiska. Boi się tego co ma nadejść niebawem. Pomysły starzejącego się ojca mogą zaszkodzić jej przyszłości. Nieszczęśliwa w małżeństwie, ubierającą na co dzień maskę pozorów. Armand, świeży pisarski debiutant. Widzący otaczający go świat w krzywym zwierciadle. Wchodzący bez mrugnięcia okiem w świat gry i pozorów. Korzystający z chwili sławy. Pod płaszczykiem ironicznego podejścia do życia chowający głębokie uczucia i traumy. Tych dwoje przypadkowo zaczyna łączyć relacja przyjacielska. Czy na takiej poprzestanie? Wymęczyłam tę książkę. Spowodowała u mnie zastój, niechęć do sięgania po papierowe wersje. Nie jest gruba, wręcz przeciwnie. Liczy około 260 stron. Na początku nijak nie umiałam się w nią wgryźć. Potem zaczęła powodować uczucie niesmaku. Pod koniec coś tam zaczęło się ciekawszego dziać by ostatecznie zakończyć się w sposób, dla mnie, najgorszy z możliwych. Autorka przedstawia elity polskie w sposób prześmiewczy i owszem gdyby było to w granicach dobrego smaku, strawiła bym to. Ale nie, pojawiły się fragmenty po których było mi, tak po prostu, niedobrze. Nie wiem. Może nie byłam gotowa na taką literaturę. Może w ogóle nie powinnam jej czytać bo absolutnie nie zgadza się z moim systemem wartości. Może jestem zbyt naiwna, wolę widzieć w ludziach pozytywne cechy... Dochodzę do wniosku, że nie jest to powieść dla mnie. A już wplecenie w fabułę rosyjskich prowokacji, czy też innych działań, spowodować może jedynie wzrost niepokoju u czytelnika. Ja jestem na nie. Nie tego oczekiwałam. Jednak dotarłam do końca, więc piszę co myślę.