Książka

Córka strażaka Agnieszka Olszanowska

Wielopokoleniowa tradycja wstępowania do straży rodziny Dembowskich wisi na włosku. Tak samo jak i małżeństwo Roberta, który nie może pogodzić się ze zdradą żony. O ile ta pierwsza kwestia może zostać uratowana przez Ole, to w przypadku małżeństwa wszystkie znaki na niebie wskazują iż nie ma szans na poprawę. Zwłaszcza, gdy za doradcę i "przyjaciela" ma się Andrzeja Wódkę. Ten mąci w głowie zdradzonego małżonka i nie tylko. Dawne wyimaginowane krzywdy, podły charakter i tradycja pałania nienawiścią do rodu Dembowskich sprawiają, że Andrzej nie widzi ludzi w tej rodzinie, a jedynie wrogów. Najmłodsi z pokolenia mają na szczęście swój własny rozum i wiedzą, że na nienawiści nie da się nic dobrego zbudować. Ponownie zaczęłam od kolejnej części i owszem, nie pogubiłam się w opowieści i szybko załapałam skoligacenia rodzinne, ale brakło mi historii Kasi. Co jest tylko i wyłącznie moją winą. Wracając do powieści. Tak fałszywego bohatera jakim jest Andrzej i tak naiwnego, wchłaniającego niczym gąbka jego słowa Roberta to ze świecą szukać. Doskonale pokazują jak bardzo możemy się pomylić co do drugiej osoby. Jak łatwo przychodzi nam zepsuć coś budowanego przez lata przez słuchanie słów nienawiści od "przyjaciela". A ten przyjaciel ma konkretny cel i nie jest to bynajmniej szczęście drugiego. Ta historia świetnie pokazuje, że nasze dzieci wcale nie muszą być jak my. One są zupełnie osobnym bytem i często przez doświadczenie oraz widok tego co się dzieje postanawiają coś zmienić. Chcą być szczęśliwe mimo naszych wymagań względem nich. Bo to ich życie, nie nasze. My też mamy swoje i ważne aby na nim się skupić. Podobała się mi ta powieść, z wiejskim, strażackim klimatem i problemami takich miejsc. Trochę za szybko, jak dla mnie, zaczęła się toczyć akcja w ostatnich fragmentach. Pomimo tego chętnie poznam ciąg dalszy. Bo myślę, że tu się jeszcze wiele wydarzy. Polecam.