Śląskie filmoznawstwo. Z dziejów pewnej... Gwóźdź Andrzej red.

Książka

O książce Śląskie filmoznawstwo. Z dziejów pewnej...

Książka - powstała przy okazji pięćdziesięciolecia śląskiego filmoznawstwa, a więc środowiska filmoznawców związanych z Uniwersytetem Śląskim - proponuje wgląd w różne aspekty istnienia oraz funkcjonowania wiedzy o filmie, kinie oraz współczesnych mediach ekranowych autorów z własnego podwórka, ale również z zewnątrz, zwracając się także ku kwestiom dotąd niepodejmowanym. I tak, z obszernym bilansem dziejów śląskiego filmoznawstwa autorstwa Andrzeja Gwoździa, od samego niemal początku świadka wzrastania ośrodka (w latach 19942019 kierownika Zakładu Filmoznawstwa i Wiedzy o Mediach), sąsiadują rozważania Eugeniusza Wilka, filmoznawcy z najdłuższym spośród Krakowian stażem śląskim, lokujące śląską szkołę filmoznawstwa w horyzoncie kształtowania się rodzimej wiedzy o filmie w latach 70. i 80. XX stulecia. Obok szkicu Krzysztofa Loski ukazującego inwigilację środowiska śląskich filmoznawców przez Służbę Bezpieczeństwa PRL, czytelnik otrzymuje refleksję o katowickich latach Alicji Helman, inicjatorki powołania do życia filmoznawstwa w Uniwersytecie Śląskim, datowaną na rok 1998 (a więc z perspektywy trzynastu lat po wyjeździe do Krakowa). Wacław Osadnik, slawista i językoznawca ściśle współpracujący ze śląskim Zakładem (choć formalnie niebędący jego członkiem), proponuje z kolei szkic teoretyczny rewindykujący metodologię tzw. Leopardów, grupy filmoznawców skupionych wokół Alicji Helman zainteresowanej głównie problemami języka i logiki (nazwa ta na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego stulecia przylgnęła do całego zespołu Zakładu).