W kobiecym zwierciadle Michał Dąbrowski

Książka

Kiedy zobaczyłam tytuł i nazwisko autora poczułam ciekawość pomieszaną z lekkim zaskoczeniem. Mężczyzna piszący o kobiecym spojrzeniu? Brzmi ryzykownie, ale obiecująco. I wiecie co? Autor mnie zaskoczył. Pozytywnie. To nie jest książka, która pędzi na złamanie karku. Raczej spokojnie rozkłada przed Tobą lustro i mówi: „Patrz”. Fabuła toczy się niespiesznie, ale wcale nie nuży, bo tu chodzi o detale, o codzienne gesty, o rozmowy, które nosimy w sobie latami. Żadnych sztucznych dramatów, żadnych bohaterów z tektury. „W kobiecym zwierciadle” to zbiór trzech poruszających historii – każda z nich to osobne zwierciadło, w którym przeglądają się kobiety na życiowym zakręcie. Autorem jest Michał Dąbrowski, a książka ukazała się nakładem wydawnictwa Novae Res. To literatura obyczajowa, która wchodzi głęboko w psychikę bohaterek i nie unika trudnych tematów. Co znajdziesz w środku? Trzy odrębne historie – bohaterki nie są ze sobą powiązane, ale łączy je jedno: chcą być szczęśliwe, choć każda wybiera inną drogę, by to osiągnąć. Anna mierzy się z niewyobrażalną stratą – po śmierci męża i syna próbuje odnaleźć siłę, by żyć dalej dla siebie i młodszego dziecka. Jej świat zmienia się, gdy po wypadku zaczynają ją nawiedzać zbyt realne wizje. Renata to zadziorna i porywcza dziewczyna, która po śmierci ojca ucieka do miasta, by zacząć wszystko od nowa. Nie spodziewa się jednak, że spotkanie z sąsiadką Beatą otworzy przed nią drzwi do bliskości, której skrycie pragnęła. Magdalena i Monika – dawne znajome, które wciąż żyją w cieniu nierozliczonych krzywd. Jedna kroczy przez życie z podniesioną głową, przekonana o własnej sile. Druga ukrywa przed światem blizny, które pozostały jej po spotkaniu z tą pierwszą. To opowieści o wychodzeniu z depresji, zakochiwaniu się i szukaniu sensu życia na nowo. Jest tu też mowa o szkolnej przemocy i poniżaniu, a także trudnych tematach jak alkoholizm czy ostracyzm na tle orientacji seksualnej. Bohaterowie są prawdziwi, czasem do bólu. Ich emocje nie są podkręcone dla efektu – po prostu są. I to działa. Czytałam z zapartym tchem nie dlatego, że działo się dużo, ale dlatego, że czułam, że to mogłyby być historie mojej przyjaciółki, mojej mamy, moje. Momentami robiło się niespokojnie, innym razem czułam ogromną czułość. Styl autora? Skąpy w słowa, ale za to celny. Żadnego przesłodzenia, żadnego moralizowania. Autor pisze jak ktoś, kto naprawdę słuchał kobiet. I to czuć na każdej stronie. Dla kogo? Dla Ciebie, jeśli lubisz literaturę obyczajową z psychologicznym pazurem. Dla Ciebie, jeśli masz dość brawurowych akcji i potrzebujesz historii, która zostaje pod skórą. I dla Ciebie, jeśli chcesz zobaczyć, jak męskie pióro może oddać kobiece światło i cień. Ale uwaga – wrażliwcom polecam chusteczki.