Tajemna historia


Donna Tartt

Tajemna historia

Tłumaczenie: Jerzy Kozłowski
Oprawa twarda z obwolutą
Liczba stron: 608
Wydawnictwo: Znak literanova
› zajrzyj do środka...
54,90 36,78

Do koszyka
oszczędzasz: 18,12

Zamów teraz,
wyślemy w poniedziałek.

Koszt dostawy + więcej

Harry Potter i Przeklęte Dziecko. Część I i II
+ =
Cena pakietu:
92,80 59,52
Do koszyka
oszczędzasz: 33,28
+ =
Cena pakietu:
99,80 63,72
Do koszyka
oszczędzasz: 36,08
1/2

Jedna z najważniejszych powieści końca XX wieku.

Richard Papen rozpoczyna studia w ekskluzywnym college’u w Nowej Anglii. Dołącza do grupy inteligentnych, ekscentrycznych studentów filologii klasycznej, którzy pod wodzą charyzmatycznego wykładowcy odkrywają sposób myślenia i życia niemający nic wspólnego z monotonną egzystencją ich rówieśników. Kiedy jednak eksperymenty z narkotykami, alkoholem i seksualnością nie przynoszą odpowiedzi na pytanie: jak daleko można się posunąć?, dochodzi do morderstwa.
Czy da się uniknąć jego konsekwencji? Czy można zabić i nie zostać ukaranym? I czy możliwe jest, by morderstwo w żaden sposób nie zmieniło mordercy?

Tajemna historia to pełna napięcia, intelektualna opowieść o moralności, sztuce, karze i odkupieniu. Ale też o błędach młodości, oczekiwaniach wobec innych i samego siebie. Mroczna i uzależniająca niczym grecka tragedia opowieść o młodych ludziach, którzy odkrywają, jak łatwo jest zabić, a jak trudno jest żyć.

Tajemna historia to kultowy debiut nagrodzonej Pulitzerem autorki Szczygła. Powieść ta sprzedała się w kilkumilionowym nakładzie, została przetłumaczona na trzydzieści języków i jest dziś uznawana za jedną z najważniejszych powieści końca XX wieku.

Materiały o książce

John Grisham

„Pięknie napisana, cudownie opowiedziana historia: zabawna, smutna, przerażająca. Nie odłożysz tej książki, zanim nie doczytasz do końca… co za debiut!”

„Boston Globe”

„ Tartt nie da się porównać z nikim z jej rówieśników. Piękny język, skomplikowana fabuła, fascynujące postaci i intelektualna energia sprawiają, że ta debiutancka powieść jest zdecydowanie najbardziej interesującym dziełem tego pokolenia”.

„New York Times”

„Niesamowity sukces (…) wstrząsająca powieść i pełna napięcia rozrywka (…) Dynamiczna, intelektualna, napisana z ogromną dyscypliną”.

Fragment powieści

Zszedłem na dół z prawą kieszenią marynarki wypchaną środkami pobudzającymi, a lewą – uspokajającymi. Francis stał na dole schodów.
– Słuchaj – zwróciłem się do niego – wiesz, gdzie jest Henry?
– Nie. Widziałeś Charlesa?
Był w stanie graniczącym z histerią.
– Co się dzieje? – spytałem.
– Ukradł mi kluczyki do samochodu.
– Co?
– Wyciągnął je z kieszeni mojego płaszcza i odjechał. Camilla widziała, jak ruszał z podjazdu. Z otwartym dachem. Ten samochód traci sterowność w deszczu, a jeśli… cholera – przeklął, przeczesując dłonią włosy. – Nic o tym nie wiesz?
– Widziałem go jakąś godzinę temu. Z Marion.
– Tak, z nią też rozmawiałem. Mówił, że jedzie po papierosy, ale to było godzinę temu. Widziałeś go i z nim nie gadałeś?
– Nie.
– Był pijany? Marion mówi, że tak. Wyglądał ci na pijanego?
Francis też nie wyglądał na trzeźwego.
– Niespecjalnie – stwierdziłem. – Chodź, pomóż mi znaleźć Henry’ego.
– Mówiłem ci. Nie wiem, gdzie jest. Po co ci on?
– Mam coś dla niego.
– Co to jest? – spytał po grecku. – Narkotyki?
– Tak.
– No to podziel się, na litość boską – rzekł, kiwając się do przodu i wytrzeszczając oczy.
Był za bardzo wstawiony, żeby zażyć środki nasenne. Poczęstowałem go excedrinem.
– Dzięki – rzekł i popił pigułkę dużym, niedbałym łykiem whisky. – Obym umarł tej nocy. A w ogóle, to dokąd pojechał, jak ci się wydaje? Która godzina?
– Koło dziesiątej.
– Chyba nie sądzisz, że pojechał do siebie, co? Może po prostu wziął samochód i wrócił do Hampden. Camilla kategorycznie zaprzecza, nie w sytuacji, kiedy jutro jest pogrzeb, ale nie wiem, po prostu zniknął. Jeśli naprawdę pojechał po papierosy, nie sądzisz, że do tej pory powinien już wrócić? Gdzie jeszcze mógł pojechać? Nic mi nie przychodzi do głowy. A tobie?
– Wróci – zapewniłem go. – Słuchaj, przepraszam cię, ale muszę lecieć. Zobaczymy się później.
Szukałem Henry’ego wszędzie i znalazłem go w suterenie – siedział sam po ciemku na materacu.
Zerknął na mnie kątem oka, nie poruszając głową.
– Co tam masz? – spytał, gdy podałem mu dwie kapsułki.
– Nembutal. Bierz.
Wziął je ode mnie i połknął bez wody.
– Masz jeszcze?
– Tak.
– Daj mi.
– Nie możesz wziąć więcej.
– Dawaj.
Podałem mu je.
– Nie żartuję, Henry – ostrzegłem go. – Lepiej uważaj.
Spojrzał na nie, po czym sięgnął do kieszeni po niebieskie emaliowane puzderko i włożył je ostrożnie do środka.
– Byłbyś tak dobry – rzekł – i przyniósł mi z góry jakiegoś drinka?
– Nie powinieneś mieszać.
– I tak już piłem.
– Wiem.
Zapadła krótka cisza.
– Słuchaj – powiedział, poprawiając okulary na nosie. – Przynieś szkocką z wodą sodową. W wysokiej szklance. Nie żałuj whisky, mniej wody, dużo lodu, i jeszcze szklankę zwykłej wody, bez lodu. Tego mi trzeba.
– Nie zamierzam ci nic przynosić.
– Jeśli tego nie zrobisz – oznajmił – sam będę musiał.
Udałem się do kuchni i przygotowałem mu drinka, tylko że nie pożałowałem wody sodowej, nalewając dużo więcej, niż by sobie życzył.
– To dla Henry’ego – zgadła Camilla, wchodząc do kuchni, gdy już napełniłem jedną szklankę i do drugiej nalewałem kranówki

Recenzje

Well done, Donna Tartt!

32 X Good Kliknij jeżeli recenzja była przydatna 30 X Bad Kliknij jeżeli recenzja nie była przydatna
„Lepiej dobrze poznać jedną książkę, niż wiele pobieżnie" - mawia profesor Julian Morrow, jeden z bohaterów "Tajemnej historii". Gdyby ktoś akurat zastanawiał się „co by tu przeczytać" lub wołał „polećcie coś ciekawego", to polecam tę właśnie książkę. Zwłaszcza że (nareszcie) została wznowiona i nie trzeba jej szukać po allegro za 100 zł ani po bibliotekach, rozpadającej się i z poplamionymi stronami. › rozwiń tekst...

Dodaj własną recenzję.

Dodaj recenzję

Zapraszamy do napisania własnej recenzji, możesz wysłać do nas tekst poprzez formularz.



Komentarze czytelników

Pozostaw komentarz...