Absolucja Jeff VanderMeer Książka

Po przeczytaniu „Absolucji” Jeffa VanderMeera jestem pod głębokim wrażeniem tego, jak autor buduje gęstą atmosferę tajemnicy i grozy w realiach Strefy X. Ta najnowsza powieść z cyklu Southern Reach to nie tylko science-fiction – to weird fiction, która miesza surrealizm z refleksją nad naturą, ludzką obsesją poznania i granicami kontroli. Narracja przeplata różne perspektywy i przestrzenie czasowe, co początkowo dezorientuje, ale z czasem wciąga i zmusza do aktywnego składania sensów. Opisy biologicznych zjawisk i relacje bohaterów wobec nieokiełznanej natury pozostają w pamięci długo po lekturze. „Absolucja” nie serwuje łatwych odpowiedzi – zamiast tego prowokuje do myślenia, balansując między grozą a fascynacją. Dla mnie to książka wymagająca, ale nagradzająca cierpliwość i ciekawość świata przedstawionego.

Triggery: k@nibalizm, $mierć Zacznę recenzję od małego fun factu. Znalazłam wywiad, w którym Jeff VanderMeer wspomina, skąd w ogóle wziął pomysł na serię — uwaga, uwaga — ze swojego snu. Jeff był wtedy po usunięciu trzech zębów i leczeniu kanałowym (wyrazy współczucia) Podano mu leki przeciwbólowe i potem nadszedł sen, dzięki któremu mamy dziś tę cudowną serię. A teraz przejdźmy do mięsa. "Absolucja" — ojeju, co tu się działo. Mamy historię podzieloną na trzy części: eventy przed powstaniem Strefy X oraz los pierwszej ekspedycji. Pierwsze dwie są z perspektywy Starego Jima — niby nowej postaci, ale z biegiem fabuły jakoś taki znajomy się wydaje. Po skończeniu jego perspektywy zaczęłam kwestionować wszystko, co przeczytałam. Nie wiem, czy Jeff wprowadził właśnie podróże w czasie, czy po prostu Strefa X jest lepszym mastermindem, niż myślałam, ale zbierałam mózg ze ściany. Musiałam się przejść i poprzeglądać reddita w poszukiwaniu odpowiedzi (spojler: mam tylko więcej pytań). Also — dziękuję autorowi za wprowadzenie mojego ulubionego motywu, jakim jest found family. Trope: old man and his adoptive daughter nigdy mi się nie znudzi. Gdybym miała jakoś opisać te dwie części, powiedziałabym, że pierwsza to "Vandermeerowska Przełęcz Diatłowa", a druga ma taki detektywistyczny, ale też kinda cozy vibe, a pod koniec przypomina serial "Dark" od Netflixa. EVERYTHING IS CONNECTED! Ostatnia część jest z perspektywy Lowry’ego, którego mieliśmy już okazję poznać wcześniej. Nie przepadałam za nim i dalej lekko nie przepadam, chociaż rozumiem trochę bardziej jego postać. Jego POV jest pełne przekleństw i tutaj ukłon dla tłumaczy — zmieniliście nudne „fuck” itp. w soczyste polskie bluzgi haha Wracając — nie dziwię się chłopu, że raz po raz rzucał przekleństwami. Pewnie na jego miejscu mówiłabym podobnie. Imagine: wrzucają was do jakiejś dziwnej strefy, nie wiecie, co się tam dzieje w środku, nie wiadomo nawet, czy wrócicie żywi, a potem wasi towarzysze podróży zaczynają ginąć — instant panic attack. Tutaj zdecydowanie jest większy chaos, który wymaga od czytelnika większego skupienia. Ja niestety często się wyłączałam, stąd taka ocena. Nie wiem, czy to efekt ostatnich ciężkich dni czy po prostu styl mi nie podpasował, w każdym razie często walczyłam ze snem. Nie chcę wam za dużo zdradzać, bo naprawdę trochę się tu dzieje. Ostrzegam — są fragmenty, przy których lepiej nie jeść. Jeff zadbał o to, żeby co jakiś czas dostarczyć dreszczyk na plecach. Jeśli chcecie zacząć czytać serię, możecie zacząć od "Absolucji", chociaż ja osobiście polecałabym jednak "Anihilacje" (moje bardziej ulubione dziecko haha). Jestem ciekawa, czy Jeff wypuści coś jeszcze… a może doczekamy się jakiejś nowej adaptacji, np. w formie serialu? To ma taki potencjał!