Książka

Co słychać w ciszy ks. Adam Boniecki

DLACZEGO: 01. Współpraca recenzencka z @wydawnictwoznakpl 02. W tym pędzącym świecie i gonitwie myśli postanowiłam przeczytać coś, co pomoże mi zwolnić. OPINIA: Trochę nie wiedziałam, czego po tej książce się spodziewać, ale na pewno się nie zawiodłam. Książka, która pomaga zwolnić i rzeczywiście usłyszeć to, co jest w ciszy, a także nabrać dystansu do tego, co codzienne. Jest w niej coś uspokajającego. Nie jest to książka pouczająca lub karcąca, choć może się tak wydawać z racji, iż napisał ją ksiądz. Chociaż mam wrażenie, iż wymusza na nas pewnego rodzaju rachunek sumienia, który jednak sami chcemy zrobić. Jest tu trochę nawiązań do religii i Boga, więc ktoś, kto nie chce czytać o tych tematach, może być nieco rozdrażniony lekturą. Z drugiej strony po co ktoś taki miałby sięgać po książkę napisaną przez księdza. Niewątpliwym plusem jest to, że rozdziały nie są długie i można je sobie dawkować, żeby mieć czas na refleksję. Do czego gorąco zachęcam. PODSUMOWANIE: Wydaje mi się, że to książka idealna dla ludzi, którzy na co dzień być może nieco się pogubili i teraz szukają drogowskazu, aby wrócić na odpowiednią ścieżkę. Świetna też dla tych, którzy potrzebują czasem nabrać dystansu od zgiełku codziennego życia i pośpiechu, oraz galopujących myśli. A także, przede wszystkim dla tych,którzy chcą usłyszeć coś w ciszy...

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością ks. Adama Bonieckiego i muszę przyznać, że bardzo piękne. „Co słychać w ciszy” to książka, która skłania do zatrzymania się na chwilę i spojrzenia w głąb siebie. Autor dzieli się swoimi przemyśleniami, doświadczeniami i refleksjami na temat życia, wiary, wątpliwości oraz tego, co naprawdę ważne. Jego słowa są pełne mądrości, ale nie narzucają gotowych odpowiedzi. Raczej zapraszają do własnych poszukiwań i pozwalają poczuć, że w naszych pytaniach, rozterkach i słabościach nie jesteśmy sami. Niektóre myśli trafiają prosto w serce i zostają z czytelnikiem na dłużej. To jedna z tych książek, które warto czytać powoli, uważnie, pozwalając słowom wybrzmieć. Bo kiedy ciągle gdzieś pędzimy, łatwo przeoczyć to, co najistotniejsze. Sam tytuł jest niezwykle wymowny. Cisza nie oznacza pustki – często właśnie w niej możemy usłyszeć najwięcej. To przestrzeń, w której łatwiej wsłuchać się w siebie, uporządkować myśli i dostrzec rzeczy, na które w codziennym zgiełku brakuje nam czasu. "Smutek niekoniecznie jest widoczny. Śmierć kogoś, kogo się kochało jak siebie samego albo bardziej niż siebie, zostaje w człowieku. Są tacy, którzy po takiej śmieci już nie potrafią żyć: po prostu umierają lub żyją, jakby umarli. Ale są i tacy, którzy podejmują to, co zostawił zmarły, i często w sposób heroiczny kontynuują dzieło rozpoczęte we dwoje. Oczywiście są i tacy, którzy niczego nie kontynuują i zaczynają od początku. Czasem jest to możliwe, ale często się nie udaje." Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Bo przypomina, że nie musimy mieć odpowiedzi na wszystkie pytania, a chwila refleksji może być cenniejsza niż niejedna gotowa rada. To lektura dla tych, którzy szukają spokoju, mądrego słowa i odrobiny nadziei – niezależnie od tego, czy ich wiara jest silna, czy towarzyszą im wątpliwości. Polecam wszystkim, którzy chcą na chwilę zwolnić, odetchnąć i posłuchać tego, co naprawdę ważne. Czasem wystarczy odrobina ciszy, by usłyszeć znacznie więcej.