Ogień w gardle Beatriz Serrano Książka

Lubisz ten moment, gdy po przeczytaniu ciekawego debiutu z niecierpliwością wyczekujesz kolejnej książki autora? Po zeszłorocznym spotkaniu z „Ogrodem rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano, który okazał się naprawdę dobrym i pozytywnie zaskakującym literackim początkiem, byłam ogromnie ciekawa, w jaką stronę autorka podąży. I czuję się zaintrygowana, ale również usatysfakcjonowana. Gdy tylko otworzyłam „Ogień w gardle”, po prostu przepadłam. Dawno nie czytałam tak oryginalnej i nieco osobliwej historii, ale to właśnie ta jej wyjątkowość okazała się jej największą siłą. Jako milenialka niejednokrotnie miałam wrażenie, że Serrano pisze wprosto do moich myśli. Jej spostrzeżenia uderzają w punkt, czasem z niezwykłą precyzją. Autorka utkała tę opowieść z elementów, które są paliwem dla naszego pokolenia: z ogromnej dawki melancholijnej nostalgii oraz z przekonania, że to właśnie przyjaźń jest czymś solidnym w świecie, który pędzi jak szalony. Do tego otrzymujemy szczyptę realizmu magicznego (a może po prostu specyficznego, magicznego myślenia?), czarny humor i tematy kalibru ciężkiego, co sprawia, że jest to emocjonująca podróż, która na dłużej zapisze się w pamięci. Przenosimy się do Walencji lat 90. Poznajemy Blancę- dziewczynkę, którą z matką łączyła bliska więź. Kiedy matka znika bez słowa, w życiu Blanki powstaje wyrwa, której nie da się niczym załatać. Wychowana w duchu wolności, nagle zostaje sama ze swoją innością, czując narastające wyobcowanie. Wszystko zmienia się, gdy w odmętach rodzącego się internetu Blanca odnajduje "swoich". Dziewczyny zafascynowane mrokiem, gotycką estetyką i historiami o seryjnych mordercach stają się dla niej rodziną z wyboru. To fascynująca opowieść o tym, jak samotność zamienia się we wspólnotę, a paraliżujący lęk w oczyszczający żar. Wędrówka z Blancą to prawdziwa podróż pokoleniowa. Serrano mistrzowsko kreśli tło przełomu wieków: od narodzin internetu i drapieżnego kapitalizmu, który do dziś siedzi w naszych głowach, po fascynację postaciami takimi jak Manson czy Dahmer. Muszę przyznać, że druga część książki skradła moje serce całkowicie. To tam autorka błyszczy najjaśniej, wprowadzając postać, która z brutalną szczerością obnaża duszę. Serrano bezlitośnie punktuje niesprawiedliwości dotykające kobiety i pokazuje, jak destrukcyjne może być poczucie winy, które często staje się naszą największą, wewnętrzną karą. Czytając te fragmenty, na zmianę śmiałam się i ocierałam łzy, zmuszona do głębokich przemyśleń nad własną egzystencją. Kiedy dotarłam do finału, na mojej twarzy zagościł uśmiech. Mimo całego dramatyzmu, Serrano domyka tę historię z pewną dozą surrealizmu, który potrafi przekazać tylko ona. To książka o chęci krzyku i potrzebie zrozumienia. Polecam Wam z całego serca: otwórzcie się na ten "ogień".

Ogień w gardle - cóż za fantazyjny tytuł. Tak fantazyjny, że nie mogłam mu się oprzeć. Dodatkowo przyczyniła się do tego fantanstyczna okładka i opis. Powieść hiszpańskiej autorki zabrała mnie do lat 2000 kiedy rodzice kupili mi pierwszy komputer i tak jak Blanca, do rana siedziałam na czatach i nawiązywałam przyjaźnie z nieznajomymi. Podobało mi się, że Serrano poszła o krok dalej i urzeczywistniła te internetowe przyjaźnie dodając jeszcze dodatkowo element magiczny. Drugi motyw czyli choroba psychiczna matki, która opuściła Blancę w wieku 9 lat idealnie dopełnił tę historię, którą przeczytałam jednym tchem. Ta powieść była dla mnie umilaczem majowego weekendu, czyta się lekko i z radością, bo dotyczy mnie i po trochu każdego z nas... chętnie sięgnę po inne powieści tej hiszpańskiej gwiazdy. A ,,Ogień w gardle" POLECAM!

„Ogień w gardle” to emocjonalna powieść o dorastaniu, samotności i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Autorka stworzyła historię, która trafia szczególnie do młodych ludzi zagubionych między potrzebą wolności a lękiem przed odrzuceniem. To książka pełna gniewu, melancholii i niepokoju, ale jednocześnie pokazująca, jak wielką siłę mogą dawać przyjaźń i poczucie wspólnoty. Główną bohaterką jest Blanca – dziewczyna wychowywana przez matkę w duchu niezależności i swobody. Gdy kobieta nagle znika, pozostawia po sobie pustkę, której Blanca przez długi czas nie potrafi zrozumieć ani wypełnić. Bohaterka czuje się obca wśród bliskich i rówieśników, a jej samotność prowadzi ją do ryzykownych zachowań i poszukiwania mocnych emocji. Słucha mrocznej muzyki, imprezuje, prowokuje otoczenie i próbuje odnaleźć sens w chaosie własnych uczuć. Bardzo polubiłam Blancę, ponieważ mimo zagubienia i wewnętrznego gniewu była autentyczna. W pewnym momencie postanowiła zaryzykować i zawalczyć o siebie, a jej odwaga sprawiła, że zaczęła dojrzewać i odnajdywać własną drogę. Najbardziej podobało mi się to, że autorka mocno podkreśliła znaczenie relacji międzyludzkich. Blanca poznaje w Internecie dziewczyny podobne do siebie – samotne, wrażliwe i zbuntowane. Razem tworzą coś w rodzaju rodziny z wyboru, dzięki której mogą przetrwać trudne chwile. Autorka pokazuje, że przyjaźń potrafi stać się ratunkiem, a wspólnota pomaga oswoić lęk i poczucie wyobcowania. Ważnym motywem są również korzenie i wpływ dzieciństwa na późniejsze życie człowieka.

Ah jak świetnie mi się to czytało. Lekkie pióro autorki hipnotyzuje od pierwszych zdań. Najpierw poznajemy Blankę i jej historię. Historię nastolatki, której matka odeszła kiedy dziewczyna miała 9 lat. To opowieść o zagubieniu, o poczuciu inności, o palącym ją w środku ogniu, którego nie da się wyjaśnić, który trawi ją od urodzenia. Blanca to dziecko Internetu, siedzi na czacie, poznaje tam przyjaciół, z którymi niedługo połączy ją coś więcej. To też historia jej ojca, który starał się jak umiał wypełnić pustkę po mamie Blanki, ale życie go nieco przerosło. W drugiej części poznajmy powódki odejścia mamy, jej dziennik, który czytało mi się chyba najlepiej. Trzecia część zaskoczyła mnie tym jak skręciła w wątek, co było zaskakujące, choć liczyłam na nieco coś innego. Całość jawi mi się jako udana powieść, debiut oddający ducha epoki, który przeniósł mnie do czasów kiedy sama miałam 20 lat. Warto :)

Nowa powieść Beatriz Serrano bardzo szybko mnie pochłonęła. Autorka genialnie pokazała tu emocjonalne wyczerpanie i wewnętrzny konflikt wielu z nas - kobiet. Blanca ze swoimi lękami i niepewnością, matka, której świat nie może wybczyć załamania nerwowego, ojciec, który nie ogarnia swoich ukochanych kobiet, choć pewnie chciałby zrobić coś, by im pomóc to nie robi nic... Uwielbiam takie nieoczywiste, mądre, głębokie opowieści o ludziach. Ogień w gardle to dla mnie bardzo uniwersalna i ważna książka, którą odkąd ją przeczytałam polecam każdemu.

„Ogień w gardle” Beatriz Serrano to jedna z tych książek, które długo we mnie zostają. Od pierwszych stron poczułam, że to nie będzie łatwa historia – i nie pomyliłam się. To poruszająca opowieść o dojrzewaniu, stracie i samotności, ale też o gniewie, który potrafi zarówno niszczyć, jak i dawać siłę. Bohaterka, Blanca, wydała mi się boleśnie prawdziwa – zagubiona, niedopasowana, szukająca swojego miejsca w świecie. Najbardziej urzekł mnie klimat lat 90., muzyczne odniesienia i sposób, w jaki autorka pokazuje „rodzinę z wyboru” oraz potrzebę bliskości. Czytając, miałam wrażenie, że Serrano doskonale rozumie emocje ludzi, którzy czują się inni lub niewysłuchani. Jeśli lubicie literaturę psychologiczną i powieści o dorastaniu, „Ogień w gardle” zdecydowanie warto przeczytać. Dla mnie to intensywna, emocjonalna historia, która zostawia ślad i zmusza do refleksji.

Hiszpańska autorka bardzo trafnie i pomysłowo opisuje tu millenialne zjawiska czatowania i poznawania w internetach ludzi w podobnym wieku i vibe'ie, których w normalnym życiu nigdy byśmy nie poznali. Ze względu na wyraziste, osobliwe postaci Blanki - gotyckiej nastolatki i jej przyjaciółek poznanych przez Internet - również gotek i Veroniki, postaci typowo almodowarowskiej, bo to mężczyzna ukrywający się pod tożsamością nastolatki, a więc uosobienie wszystkich lęków i przestróg naszych matek przed czającymi się w Internecie ciemnymi typami. To co świetne to fakt, że Serrano w swoim debiucie idzie o krok dalej i urzeczywistnia spotkanie tej grupki użytkowników czata, którzy stają się najbliższymi przyjaciółmi, zaczynają razem mieszkać i tworzą alternatywną, prawdziwą rodzinę. Jest tu też ciekawy wątek matki Blanki, która porzuca swoją kochaną córeczkę w wieku 9 lat. Bardzo fajnie czytało się jej dziennik. Mocna, lekka i przyjemna, a zarazem dająca do myślenia i uniwersalna w każdym calu. Mega!

Kto zna ,,Ogrody rozpaczy ziemskich" ten wie, że na Beatriz Serrano można liczyć jeśli chodzi o kąśliwe poczucie humoru i szczerość z jaką opisuje doświadczenia ludzi współczesnych, a w przypadku Ognia w gardle millenialsów i znają jej wyobraźnię i talent do tworzenia scen. W swoim debiucie przejmująco pisze o silnych bohaterkach, które nie radzą sobie z poczuciem wykluczenia, z poczuciem odizolowania tak bardzo, że instynktownie znajdują swoje stado, które akceptuje je takimi jakie są. To powieść o akceptacji siebie i innych, zgrabnie napisana, lekka i wciągająca. Idealna na wakacje pod gruszą.

Każdą dobrą powieść charakteryzuje fakt, że opowiada o tak wielu sprawach, ludzkich zawirowaniach, tęsknotach, pragnieniach, brakach… W Ogniu w gardle autorce udało się stworzyć historię młodej dziewczyny, w której odnajdzie się każda młoda dziewczyna albo kobieta, która tą dziewczyną kiedyś była. Z kolei druga bohaterka - matka Blanki uosabia wiele mierzących się z macierzyństwem i zdrowiem psychicznym matek. Dla mnie to jednak najbardziej historia o więziach, o relacjach, które nie muszą być rodzinne, by były prawdziwe, piękne i trwałe. Jestem pod wrażeniem tego debiutu, bo jak na pierwsza książkę późniejszej gwiazdy hiszpańskiej literatury jest naprawdę nieźle.