Czyściec. Krwawe Dziedzictwo Marta Cyrkiel

Książka

„Czyściec” to drugi tom dylogii „Krwawe Dziedzictwo” autorstwa Marty Cyrkiel (Wydawnictwo Sabat). Książkę otrzymałem w ramach współpracy barterowej. To bezpośrednia kontynuacja wydarzeń po cliffhangerze z „Kierunkowego do piekła”. Fabuła stopniowo zaczyna się porządkować i wracać na właściwe tory - aż do momentu, gdy Natalia odkrywa, że X jednak żyje. Wraz z tą informacją wracają jej traumy, a ona sama ponownie znajduje się w niebezpieczeństwie. Miałem lekki zastój czytelniczy i długo zbierałem się za drugi tom, ale pamiętałem, że pierwsza część była solidna, więc spodziewałem się przyjemnej lektury. I rzeczywiście - Marta Cyrkiel bardzo sprawnie operuje językiem. Jej styl jest lekki, płynny, a narracja dobrze wyważona między opisami a dialogami. Całość czyta się niemal jak film. Niestety, zamiast oczekiwanego thrillera dostałem bardziej mroczny romans. W pierwszym tomie napięcie budowała niepewność, tutaj natomiast wiele rzeczy jest szybko ujawnianych, przez co znika uczucie niepokoju i ciekawości. Wprowadzenie tajemniczego Pana Y - postaci stojącej wyżej w hierarchii niż X - miało to napięcie odbudować, ale w moim odczuciu nie spełniło swojej roli. Jego wątek pozostaje niedostatecznie rozwinięty i nie daje satysfakcjonującego domknięcia. Teraz czekać trzeba na kolejne trzy części z Panem Z, Ź i Ż! Największym problemem okazała się dla mnie jednak zmiana gatunkowa. Motywy mrocznego romansu, zahaczające o syndrom sztokholmski i specyficzne fantazje bohaterów, zupełnie do mnie nie trafiły. W efekcie środkowa część książki wydała mi się nużąca, choć w ostatniej jednej trzeciej akcja znów przyspiesza i prowadzi do całkiem interesującego, słodko-gorzkiego zakończenia. Ostatecznie „Czyściec” okazał się dla mnie przyjemnym, choć niezobowiązującym czytadłem. Nie żałuję lektury, ale też nie jest to książka, która zostanie ze mną na dłużej. Mogę ją polecić przede wszystkim fanom mrocznych romansów, gdzie moralność bywa rozmyta, a bohaterowie mają sporo do przepracowania na wieloletniej terapii. PS. Na plus - odwaga w pokazywaniu brutalności. Choć przyznam, że scena z piciem krwi na ostatniej stronie była już dla mnie zdecydowanie zbyt obrzydliwa!