Jego piękna żona

Książka

To było już moje piąte spotkanie z twórczością Loreth Anne White i po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że ta autorka to dla mnie absolutna gwarancja emocjonującej lektury. Jeśli szukacie mięsistego thrillera psychologicznego z głęboko dopracowanymi, nietuzinkowymi postaciami, u niej zawsze traficie pod właściwy adres. Zatem czy „Jego piękna żona” trzyma poziom swoich poprzedniczek? A jakże! Nie mogło być inaczej! Poznajemy Chloe Cooper- kobietę, która dorabia jako barmanka, wyprowadza psy sąsiadów, a w wolnych chwilach… dość osobliwie podgląda ludzi i snuje na ich temat fantazje. Jej przewidywalna codzienność wywraca się do góry nogami, gdy do luksusowej posiadłości naprzeciwko wprowadza się małżeństwo jak z obrazka: ceniony chirurg Adam oraz jego zjawiskowa żona Jemma. Dom nad oceanem miał być dla nich nowym otwarciem i azylem po przeżytych tragediach. Zamiast spokoju pojawia się jednak dławiący niepokój- Jemma czyimś okiem stale czuje na sobie obcy wzrok. Wszystko gwałtownie przyspiesza, gdy pewnego poranka we mgławym krajobrazie plaży Chloe staje się jedynym świadkiem morderstwa. Od tej chwili żaden z sąsiadów nie jest już w jej oczach tym, kim wydawał się wcześniej. Ach, jaka to była przewrotna historia! Loreth Anne White udało się mnie szczerze zaskoczyć aż dwukrotnie, a za takie momenty nieprzewidywalności dosłownie kocham ten gatunek. Do tego dochodzi niesamowita kreacja głównych bohaterek- zarówno Jemma, jak i Chloe to postaci na swój sposób dziwne, tajemnicze i podszyte mrokiem. Co takiego wydarzyło się w ich przeszłości, że dziś podejmują tak nieoczywiste decyzje? Nie zdradzę Wam ani słowa więcej- te „uroki” ich skomplikowanych osobowości musicie odkryć sami. Trzeba jednak przyznać, że autorka musi posiadać doprawdy niezwykłą wyobraźnię, by powoływać do życia tak oryginalne bohaterki. Moim zdaniem pierwsza połowa książki wypadła odrobinę lepiej niż druga, ale całościowo to wciąż doskonały proces zmylania czytelnika i serwowania sprytnych zwrotów akcji. Najważniejsza nauka płynąca z tej lektury? Nigdy niczego nie zakładajcie z góry! To wielowarstwowa i gęsta opowieść, w której echa przeszłości nieustannie dają o sobie znać. Gęsta, intensywna narracja buduje niemal klaustrofobiczny klimat i wywołuje ciągły, przyjemny niepokój. Żeby było jeszcze ciekawiej, część historii poznajemy za pośrednictwem... podcastu poświęconego opisywanej zbrodni. Genialny zabieg! Czy znalazłam jakieś minusy? Jeśli miałabym się już do czegokolwiek przyczepić, to byłyby to dwie drobnostki. Po pierwsze: małe opisowe „ale”. Aż trzy razy podczas lektury natknęłam się na opis postaci, która czuje „szczypanie potu nad górną wargą”. Za pierwszym razem rozbawiło mnie to ujęcie, ale potem byłam na nie tak wyczulona, że wyłapywałam je od razu! Serio, ludzie aż tak pocą się nad wargą w stresie? A może po prostu nigdy nie znalazłam się w aż tak ekstremalnej sytuacji jak bohaterowie… Po drugie: tytuł. Polskie „Jego piękna żona” brzmi poprawnie, ale jednak oryginalne „The Swimmer” znacznie lepiej oddaje ducha całej historii i dużo trafniej spina fabułę. Podsumowując: zapnijcie pasy i przygotujcie się na wyboistą, wręcz rollercoasterową przejażdżkę! Dostajemy tu genialne studium ludzkiej psychiki i fantastycznie skonstruowaną intrygę. Za każdym razem, gdy wydawało mi się, że rozgryzłam już wszystkie karty, autorka wyciągała z rękawa kolejnego asa. Czuję się usatysfakcjonowana tym spotkaniem :)