Ogród w chmurach Romain Potocki

Książka

Romain Potocki opowiada historię nastolatka, który dźwiga na swoich barkach ogromny ciężar i który dorasta w świecie bez złudzeń – brutalnym i niepewnym. Robert ma imigranckie korzenie, chorą matkę i problem z jąkaniem. Ukojenie znajduje na dachu wieżowca wśród kwiatów oraz w małej księgarni wśród regałów pełnych książek. "Ogród w chmurach" to kontrasty – ponura codzienność a piękno kwiatów i literatury; brutalność i przemoc dzielnicy a czułość i przyjaźń, które są w stanie ocalić. Powieść balansuje na krawędzi, podobnie jak i główny bohater: łamie serce w trudniejszych momentach i wzrusza, często subtelnie – słowem, gestem, spojrzeniem, pozornie nieistotnym szczegółem. Potocki oddaje głos Robertowi – dosłownie – to on przedstawia swoją historię, a język ewoluuje razem z nim (jest prosty, stylizowany na slang/mowę potoczną, dopasowany do okoliczności i postaci). "Ogród w chmurach", mimo trudnej tematyki i ciężaru emocjonalnego ma w sobie wiele ciepła, czułości, humoru i empatii – i tym mocno ujmuje. Myślę, że najpiękniejszy jest motyw przyjaźni, pojednania i miłości do literatury. To prawdziwy pean na cześć książek – książek, które są lekarstwem na trudną rzeczywistość, samotność, poczucie wyobcowania i smutek; które potrafią burzyć mury i łączyć ludzi, dawać nadzieję i zmieniać człowieka na wiele różnych sposobów. "Ogród w chmurach" to poruszająca lekcja kruchości życia, ludzkiej wytrwałości i siły życzliwości. To opowieść o małych i dużych cudach – bo piękno i nadzieja mogą rozkwitnąć wszędzie, w najbardziej nieoczekiwanych miejscach. O dorastaniu oraz o literaturze i przyjaźni, które stają się światełkiem w ciemności. Niczym współczesna baśń – głęboko ludzka, jednocześnie smutna i podnosząca na duchu.

„Ogród w chmurach” naprawdę mnie zaskoczył! Spodziewałam się ciekawej historii o dorastaniu, ale dostałam coś znacznie więcej... Książka ma wyjątkowy klimat, bo z jednej strony pokazuje trudną rzeczywistość, a z drugiej daje dużo nadziei i pokazuje, że czasem jedna osoba albo jedno miejsce mogą wiele zmienić. Bardzo podobało mi się połączenie codziennych problemów z miłością do książek i literatury. Historia wciąga od pierwszych stron i sprawia, że chce się zostać z bohaterami na dłużej. Autor stworzył postacie, którym łatwo kibicować, nawet gdy popełniają błędy. Dużym plusem są też opisy, dzięki którym można niemal poczuć atmosferę południa Francji. To książka, która momentami wzrusza, momentami daje do myślenia, ale ani przez chwilę nie nudzi. Jeśli ktoś lubi historie o młodych ludziach szukających swojego miejsca w świecie, powinien po nią sięgnąć. Dla mnie w każdym bądź razie była to bardzo udana lektura i ją polecam!

W "Ogrodzie w chmurach" autor gra kontrastami, zestawiając brutalne otoczenie głównego bohatera z lekkością kwiatów, które hoduje na dachu, a bezwzględnego mafioso i skorumpowanych gliniarzy z ekscentryczną Sophie i outsiderami, jakich gromadzi w swojej księgarni. Sam główny bohater jest też pełen sprzeczności. Pochłania książki, które polecają mu różni ludzie, ale radzi sobie też w niebezpiecznej dzielnicy, w której mieszka, uprawia kwiaty, a z nimi też niekoniecznie legalne zioło, do tego nienawidzi a zarazem kocha swoją matkę. Nawet imię, jakie nosi – Robert – kontrastuje z jego arabskim pochodzeniem. Ta książka pokazuje dorastanie głównego bohatera, jego dojrzewanie, odkrywanie, że jest świat poza jego dzielnicą emigrantów. Jako Tistou poznaje on rzeczywistość inną, niż ta, w której spędził całe życie. Spotyka ludzi, dla których książki są ważną częścią życia, tych złamanych, którzy odnajdują radość w lekturze, tych, dla których czytanie jest ucieczką, ale też tych, których życie zmieniło się właśnie dzięki książkom. Autor w wyjątkowo ciekawy sposób pokazuje terapeutyczną rolę czytelnictwa, co można odkryć w książkach, jak również możliwość oderwania się od rzeczywistości, jaką dają czytającemu. Opowieść ta, z pozoru napisana jest prosto, wręcz potocznie, acz dosadnie, z wulgaryzmami podkreślającymi przemyślenia i wydarzenia, ma w sobie spory ładunek emocjonalny oraz niezwykły, nieco odrealniony klimat. Chwyta za serce, zwłaszcza przeżyciami głównego bohatera, beznadzieją jego położenia, ale też niezwykłą wolą walki z rzeczywistością, jaka jest w Robercie/Tistou. Krótkie rozdziały, szybko zmieniające się okoliczności i surowość narracji okraszona nutą liryzmu powodują, że książkę tę się wprost pochłania, dosłownie tak, jak to robi główny bohater z polecanymi przez znajomych lekturami. Autor w posłowiu zdradził, że pisał tę powieść dwadzieścia lat. I to widać, bo dopracował ją naprawdę w szczegółach, zadbał o styl, nieco surowy nastrój całości i ogólnie o historię Roberta/Tistou, którą zaopatrzył w pewne zaskoczenia (i brawurowe, szybkie zakończenie) oraz odniesienia do innych książek. Przyznam szczerze, że mnie ta opowieść porwała, chwilami chwytała za serce, czasem powodowała, że wstrzymywałam oddech, a czasem, że zatrzymywałam się na chwilę. Nietuzinkowy, nieco chaotyczny, odrobinę oderwany od rzeczywistości, pełen kontrastów – taki jest "Ogród w chmurach". Polecam!

Jeśli szukacie czegoś, co przeniesie Was w zupełnie inny wymiar, Ogród w chmurach będzie idealny. To jedna z tych historii, które czytasz i masz ochotę po prostu wyjść na zewnątrz, usiąść w ciszy i zacząć obserwować naturę na nowo. Autor ma niesamowite podejście do świata roślin i tego, jak bardzo są one z nami połączone. To piękna, chwilami bardzo osobista opowieść o pielęgnowaniu – nie tylko ogrodu, ale też samego siebie i swoich marzeń. Po lekturze patrzę na swój mały balkonowy zielnik zupełnie inaczej. Bardzo klimatyczna, dojrzała i po prostu piękna książka.