Pani na wrzosowisku. Tom 4. Walc pożegnalny Lucyna Olejniczak

Książka

Historia Elizy Bielskiej jest bardzo ciekawa. Eliza to silna kobieta, nie poddaje się, jest odważna i walczy o siebie. Kobieta opiekuje się mężem, który wraca do zdrowia, choroba zostawiła ślady, to już nie ten sam człowiek co kiedyś. Propozycja jaka składa żonie, zmusza Elizę do opuszczenia męża. Eliza w Londynie ma w planach założenie szkoły muzycznej dla biednych dziewcząt. Poznajemy dalsze losy Stanisława, które wcale nie są takie złe, jak mogłoby by się wydawać. W miasteczku Blackwood dzieje się coś niedobrego, czy to siły nieczyste, kto za tym stoi? Na skutek wydarzeń w Londynie, Richard Winter znalazł się w niekorzystnej sytuacji, a jego niemoralna propozycja jest tą, której mocno pożałuję. Fabuła książki XIX wiek, to początek zmian, kobiety w społeczeństwie walczą o swój głos, świat się zmienia. Dość niesprawiedliwość, wyzysku i niegodnego traktowania człowieka. Bohaterowie serii :Eliza silna kobieta, walczy o swoją niezależność, odważna. Mąż jej musi się zmierzyć z konsekwencjami swoich wyborów. Mamy też tutaj osoby z poprzednich tomów. Powieść to tajemnice rodzinne ich sekrety, momentami zaskakuje, wzrusza, zdecydowanie powieść emocjonalna, a życie bohaterów nie jest usłane różami. Walc pożegnalny jest czwartym ostatnim tomem, to książka z historią w tle. Polecam

Ostatni taniec w Winter Abbey... Czy to idealne pożegnanie? "[...] Śmierć nie wydawała mu się niczym strasznym, przeciwnie, uwalnia od hańby. [...]" Na początek chciałam Wam powiedzieć, że jest mi bardzo przykro, łzy się leją strumieniami i nie dowierzam, że to jest już ostatni tom sagi historycznej "Pani na wrzosowisku". Już nigdy nie poznam dalszych losów Elizy Winter i jej brata Stanisława Bielskiego. Wielka strata dla czytelników. Niestety, tak zadecydowała autorka. Trzeba się z tym pogodzić. Z bólem serca opuszczam Winter Abbey. Na zawsze pozostanie w mojej pamięci. "Walc pożegnalny" Lucyny Olejniczak jest bardzo emocjonującym tomem. Mogłabym go czytać w nieskończoność. Żałuję, że ledwo się zaczął, a tak szybko się skończył. Cieszę się, że rozwiązały się wątki z poprzednich tomów. Czy poszły w pozytywnym kierunku? Tego oczywiście Wam nie powiem. Zostawię Wam do odkrycia tę słodką tajemnicę. Przy okazji chciałam wspomnieć, że "Preludium", "Ostatni Nokturn", "Przerwana serenada" i "Walc pożegnalny" są ze sobą ściśle powiązane i zależne od siebie. Dlatego polecam czytać je po kolei. W innej kolejności stracicie wiele wyjątkowych momentów. I jak tu nie kochać twórczości Lucyny Olejniczak? Ja ją po prostu ubóstwiam. Za co? Za oryginalnych bohaterów, ciekawe opisy, dzięki którym można cofnąć się w czasie, za tło historyczne i oczywiście genialną fabułę. Minusik? Jest jeden - brak kilku słów autorki do wiernych czytelników. Uwielbiam, gdy po zakończonej serii autor/autorka dzieli się swoimi przemyśleniami. Tutaj tego zabrakło. Wracając do głównych bohaterów, czyli Elizy i Stasia, muszę Wam powiedzieć, że przeżyłam prawdziwe chwile grozy. Po ostatnim tomie Stanisława spotkała zasłużona kara. Gdzie i jak ją odbędzie, owiane jest głęboką tajemnicą. U Elizy czekają na Was naprawdę trudne czasy. Będzie boleśnie, smutno, łzawo, przerażająco, ale również radośnie i momentami szczęśliwie. Czy wiecie, co znajduje się na wyspie zwanej Ziemią van Diemena? Jeżeli lubicie czytać sagi historyczne, których akcja toczy się w XIX wieku, cenicie sobie literaturę obyczajową i uwielbiacie zagłębiać się w sprawy na pozór nierozwiązywalne, to koniecznie sięgnijcie po najnowszą powieść Lucyny Olejniczak pod tytułem "Walc pożegnalny". I pamiętajcie o jednym - sagę "Pani na wrzosowisku" czytamy od pierwszego tomu.