Czarne Miasto Marta Knopik

Książka

Takiej książki jeszcze nie czytałam. Jest ona jak mroczna baśń - pełna tajemnic, nieodkrytych podziemnych korytarzy, proroczych snów. Zaciera się w niej granica między prawdą a fikcją, codzienną monotonią a magiąAkcja książki dzieje się w typowym śląskim mieście, przez autorkę nazwanym Czarnym Miastem. Tu poznajemy rodzinę Bobrów, ich znajomych i sąsiadów. Żyją rutynowym życiem przeciętnej górniczej rodziny, której rytm wyznaczają szychty mężczyzn pracujących w kopalni. Punkt zwrotny w zwyczajnej monotonii dnia codziennego nadchodzi wraz z Rokiem Zaćmienia, z jego katastroficznym nastaniem nic już nie jest takie samo. Czarne Miasto jest jeszcze bardziej szare, mgliste, oblepione sadzą, a mieszkańcy przeżywają nieprzewidziane, dramatyczne zdarzenia. Dla kontrastu autorka przedstawia nam idylliczne Białe Miasto, jasne, słoneczne, pełne zieleni. Ale czy to jest na pewno miejsce do życia dla przybyłych tu z Czarnego Miasta Blanki i Belindy?...Mnie najbardziej urzekła postać Genowefy, zielarki o wielkim sercu, sąsiadki rodziny Bobrów, Zauroczyły mnie opowiadane przez nią magiczne historie o Czarnym Mieście, jego historii i tajemnicze legendy z nim związane. Ale najbardziej serce skradła mi opowieść o miłości Genowefy i Franciszka.Marta Knopik, mimo iż jest to jej debiutancka powieść, spisała się znakomicie. Napisała bardzo dobrą książkę, nowatorską, emocjonalną, po prostu niezwykłą. Autorka namalowała słowem niepowtarzalny, obrazowy klimat. Całość powieści pobudza wyobraźnię czytelnika i przenosi go w unikatową czasoprzestrzeń.Jeżeli chcecie przeczytać coś wyjątkowego, baśniowego, doprawionego szczyptą słowiańskiej mitologi to gorąco polecam „Czarne Miasto"

Tematyka Śląska jest bliska mojemu sercu, ponieważ mój kochany Tata jest emerytowanym górnikiem. Po książce spodziewałam się realistycznego przedstawienia codzienności mieszkańców miasta, książka jest jednak poprowadzona jak bajka od pierwszych stron. Mamy tutaj historię rodzinną przeplataną wątkami z miejscowych legend. Historia ta ma w sobie dużo smutku, porusza problem radzenia sobie ze stratą i mówi o tym, jak nieprzepracowane traumy, problemy z przeszłości ciągną się za człowiekiem, nie pozwalając mu ruszyć dalej.Postacie, szczególnie te drugoplanowe są do bólu stereotypowe. Mam tutaj na myśli szczególnie koleżanki Wandy - jedna ubiera się na biało i mówi wciąż o dobrych proszkach do prania białego, druga jest fanatyczką gotowania i rozmawia tylko o nowych przepisach, które znalazła. Dialogi są dość sztampowe, jednak książkę czyta się całkiem sprawnie. Opowieść pozwala zatracić się w magicznej historii bohaterów.