Afera w Paryżu. Detektywka w Podróży. Tom 3 Nicki Greenberg Książka

Ach, Paris, Paris! Nicki Greenberg w “Aferze w Paryżu” zapewnia czytelnikom wycieczkę do tego pełnego pasji miasta sprzed wieku. U niej Paryż pełen jest sztuki, mody, zabytków wartych zachwytu i przepysznego jedzenia, a wszystko to ujęte jest tak, że z pewnością pobudzi ciekawość świata każdego z nastoletnich czytelników. Bo tak, “Afera w Paryżu” to trzeci tom, ostatni, serii Detektywka w podróży skierowanej do młodzieży, czytelników w wieku 9+, a może nawet i więcej? Jej postacie mają już teraz 14 lat i problemy, dylematy bardzo odpowiednie do wieku - to już nie dzieci, ale choć bardzo chcą udowodnić, że jest inaczej, to też jeszcze nie do końca dorośli. Takie ujęcie postaci sprawia, że czytelnik sam musi zastanowić się nad pojęciem moralności, ambicji i przyjaźni, ale też może czegoś się nauczyć na ich błędach, wyciągnąć własne wnioski. Choć nie one w powieści wysuwają się na plan pierwszy - w końcu cała historia opiera się na zagadce kryminalnej, która jest spoiwem wszystkich wątków. Zbudowana jest na klasycznych założeniach gatunku, a dotyczy zaginięcia i kradzieży - nie należy więc się obawiać brutalności czy rozlewu krwi, tego tu po prostu nie ma. A choć docelowy czytelnik to nastolatek, to i dorosły taką zagadką nie pogardzi - sama dałam jej się zaskoczyć! Zresztą i ona napakowana jest ciekawostkami historycznymi, bo tym, co zaginęło, jest jedno z jaj Fabergé. W mojej ocenie “Afera w Paryżu” to najbardziej dojrzała powieść z serii Detektywka w podróży, prawdziwej literackiej perełki. Koniecznie dajcie ją swoim nastoletnim dzieciom, ale i też przeczytajcie sobie sami - klimat ówczesnego Paryża, jaki autorka w tej powieści oddaje, jest niepowtarzalny! PS. Każdy tom serii można czytać od pozostałych niezależnie.

Jak już sami zauważyliście mam ogromną słabość do takich książek niby dla młodszych, a człowiek siada „na chwilę” i nagle orientuje się, że połowa już za nim. Nigdzie nie jest napisane że dozwolone do X. Dokładnie tak mam z każdą jak i z dzisiejsza (no może z większością książek) książką „Afera w Paryżu” autorstwa Nicki Greenberg. To już trzeci tom serii, ale spokojnie można wejść w tę historię bez znajomości poprzednich części. Od pierwszych stron poczujecie klimat przygody i takiej lekkiej, młodzieńczej ciekawości świata. Tym razem trafiamy do Paryża lat 20., który jest tu pokazany nie tylko jako piękne miasto, ale też miejsce pełne sekretów, ludzi z przeszłością i sytuacji, które szybko wymykają się spod kontroli. Główna bohaterka, dobrze już znana nam, Pepper Stark, to dziewczyna, którą naprawdę da się polubić mówię całkiem poważnie. Czy jest idealna? No nie, i to jest jej największy plus. To sprawia, że staje nam się naprawdę bliska. Ma w sobie odwagę, ale także momenty zawahania. Jest uparta, czasem trochę zbyt pewna siebie, ale jednocześnie widać, że bardzo jej zależy na tym, żeby udowodnić trochę światu, a trochę samej sobie, że naprawdę nadaje się na detektywkę. W tej części Pepper przyjeżdża do Paryża z przyjaciółmi niby na zwiedzanie i odpoczynek, ale jak to zwykle bywa, szybko wpadają w sam środek zagadki. Znika turysta i bezcenne jajko Fabergé, a Pepper od razu czuje, że te sprawy się łączą. I tu zaczyna się to, co w takich książkach lubię najbardziej szukanie tropów, mylenie się, poprawianie własnych teorii i ciągłe napięcie, czy to już, czy jeszcze nie. Nie martwcie się, to nie spojler. Opisów książki jest pełno. Nie ukrywam i szczerze napisze że i tym razem dwa razy obstawiałam nie tę osobę. To powoduje że całą sobą przeżywałam całą tę historie. Fajnym dodatkiem jest postać Georges’a Rème, byłego złodzieja, ale tutaj to już zostawię dla was. Coś czego jeszcze nie czytałam. No dobra ciut zdradzę że to trochę taki bohater z pogranicza dobra i zła. I teraz coś, co dla mnie jako rodzica jest naprawdę ważne. Ta książka to nie tylko przygoda. Ona bardzo fajnie pokazuje kilka rzeczy, które dzieciaki mogą wynieść „między wierszami”. Po pierwsze: samodzielne myślenie. Tu nie ma podanych odpowiedzi na tacy. Trzeba łączyć fakty, zastanawiać się, czasem się pomylić. To jest dokładnie to, czego dziś często brakuje zatrzymania się i pomyślenia. Po drugie: zaufanie. I to wcale nie jest takie oczywiste. Pepper musi zdecydować, komu wierzyć, a komu nie. I to nie zawsze jest proste, bo pozory potrafią mylić. Po trzecie: relacje. Widać, że nawet jeśli ktoś działa inaczej niż my byśmy chcieli, to nie znaczy, że jest przeciwko nam. Dzieciaki uczą się tu, że każdy ma swój sposób działania i to też jest okej. Bardzo podobał mi się też klimat całej historii. Ten Paryż jest trochę romantyczny, trochę tajemniczy, trochę niebezpieczny. Czuć tam elegancję, ale też coś ukrytego pod powierzchnią. Dzięki temu książka nie jest płaska, ma swój charakter. Czyta się szybko i przyjemnie, co dla młodszych czytelników ma ogromne znaczenie. Czy poleciłabym ją innym rodzicom? Zdecydowanie tak. To jedna z tych historii, które nie tylko zajmą dziecko na kilka wieczorów, ale też dadzą mu coś więcej niż samą rozrywkę. I co ważne, to taka książka, którą spokojnie można przeczytać razem albo po prostu podkraść dziecku „na chwilę”. I chyba to jest najlepsze podsumowanie niby młodzieżówka, a jednak daje frajdę niezależnie od wieku. I zostawia takie przyjemne poczucie, że przygoda może czaić się dosłownie wszędzie… nawet podczas zwykłego wyjazdu do Paryża.