Aż do rzeki. Opowieść o miłości, stracie i wyzwoleniu Elizabeth Gilbert

Książka

Większość z nas kojarzy Elizabeth Gilbert jako tę uśmiechniętą kobietę z okładki, która we Włoszech jadła pizzę, w Indiach medytowała, a na Bali znalazła miłość. Zapomnijcie o tamtej sielance. W swojej najnowszej książce „Aż do rzeki” Gilbert robi coś, na co stać niewielu autorów: zeskrobuje cały ten instagramowy lukier i pokazuje miłość, która zamiast skrzydła – daje w kość i pachnie szpitalem. To potwornie intymna spowiedź z relacji z Rayyą, jej wieloletnią przyjaciółką, u której diagnoza śmiertelnej choroby wyciąga na światło dzienne skrywane uczucie. Ale prawdziwy koszmar zaczyna się wtedy, gdy nowotwór zmusza lekarzy do podawania Rayyi morfiny. Dla kobiety z przeszłością pełną opioidowych nałogów to jak wrzucenie zapałki do beczki z prochem. Gilbert w ułamku sekundy staje się nie tylko partnerką, ale i strażniczką w prywatnym piekle uzależnienia. Co jest najlepsze w tej książce? Bezkompromisowość. Autorka nie próbuje robić z siebie świętej ani męczennicy. Pisze o rzeczach, do których w social mediach rzadko się przyznajemy: o obezwładniającej złości na chorego, o chęci ucieczki, o zmęczeniu tak wielkim, że wyłącza empatię, i o tej toksycznej pułapce, w której miłość zamienia się w chęć kontrolowania czyjegoś życia za wszelką cenę. „Aż do rzeki” to totalna odtrutka na romantyczne opowiastki o tym, że uczucie zwycięży każdą chorobę. Czasem nie zwycięża. Czasem jedyne, co można zrobić, to usiąść na brzegu i patrzeć, jak wszystko płynie w dół – i na tym polega najtrudniejsza lekcja akceptacji, jaką przyjdzie Wam przeczytać w tym roku. Mocna, mięsista i cholernie prawdziwa rzecz.