Bezruch Grzegorz Kapla Książka

Moja przygoda z twórczością Grzegorza Kapli zaczęła się w zeszłym roku od „Krwawej Toskanii”. To było tak udane spotkanie, że wiedziałam, iż na jednej książce się nie skończy. Kiedy więc zobaczyłam wznowienie cyklu z podkomisarz Olgą „Serbią” Suszczyńską, poczułam, że to ten moment. I choć „Bezruch” to czwarty tom serii, a ja wskoczyłam w ten świat trochę „od środka”, wcale tego nie żałuję. Autor pisze tak, że odnajdziecie się tu bez mapy. Akcja powieści uderza duszną atmosferą początków pandemii. Pamiętacie ten strach i niepewność? Autor świetnie to odtwarza. Choć świat zamiera w tytułowym bezruchu, to sprawy związane zarówno z życiem osobistym Olgi, jak i śledztwem sięgającym szczytów władzy, nabierają zabójczego tempa. Wytchnienie dają jedynie retrospekcje - powrót do czasów PRL-u i historii uczucia dwojga młodych ludzi, żyjących ideałami i miłością do gór. Zapytacie, skąd tu PRL, jeśli przed chwilą wspomniałam o pandemii? Wszystko zaczyna się od makabrycznego odkrycia w posowieckich bunkrach. Poszukując zaginionego chłopca, policjanci znajdują zmumifikowane zwłoki kobiety. I tu zaczyna się prawdziwa magia tej książki - podróż w czasie. Okazuje się, że to narzeczona obecnego kandydata na prezydenta, która przed dekadami miała wyjechać do Ameryki. Przesyłane przez nią kartki, niczym głos zza grobu, odkrywają prawdę brutalną i bolesną. I to ten wątek wielkiej młodzieńczej miłości, fałszywej nadziei i okrucieństwa systemu wstrząsnął mną najbardziej. Natomiast tym, co w tej powieści mnie urzekło, jest sposób, w jaki Autor splata kryminał z historią Polski. Mamy tu poruszające i nostalgiczne odniesienia do czasów Solidarności, strajków w Stoczni i wypraw w góry, gdzie rodziła się miłość głównych bohaterów dramatu. Czuć tę pasję, zapach górskiego wiatru i ducha walki u boku księdza Jerzego Popiełuszki. To opowieść o ideałach, za które płaciło się najwyższą cenę. To opowieść o ideałach i o „wietrze historii”, który wieje w oczy, niszcząc prywatne szczęście. Współczesne śledztwo również nie zwalnia. Olga i Kosiński depczą komuś po piętach, co ma swoje niebezpieczne konsekwencje. Jest dynamicznie, a zagadka szyfru z Sherlocka Holmesa na pocztówkach to prawdziwa gratka dla fanów klasycznych zagadek. Jeśli szukacie kryminału, który łączy współczesne śledztwo z echem dawnych lat, to po ten tytuł sięgajcie w ciemno. Śmiało możecie traktować tę część jako osobne, wstrząsające spotkanie z nie tak dawną historią Polski. Ostrzegam tylko, że podobnie jak ja, po przeczytaniu „Bezruchu” na pewno będziecie chcieli nadrobić resztę serii.

Koronawirus, PRL, ksiądz Jerzy Popiełuszko, strach, wolność, góry, Warszawa - to hasła, które w jedno połączył Grzegorz Kapla w “Bezruchu”, czwartym tomie serii kryminalnej z Olgą Suszczyńską po raz pierwszy wydanym w 2021, teraz, w styczniu 2026 wydanym ponownie. To opowieść podzielona na dwa czasy, dla których punktem wspólnym jest brak poczucia wolności - w 2020 roku odebrała je pandemia koronawirusa, w czasach PRL-u sam ustrój. Tłem jest polityka, ale polityka przedstawiona całkiem inaczej niż w innych powieściach - bo pokazana od ludzkiej strony, od strony charakterów, które mimo upływu lat wydają się niezmienne. Postaciami pierwszoplanowymi są trzy osoby: policjantka Olga Suszczyńska, która mimo lęku spowodowanego pandemią, wydaje się ponownie chwytać sens życia i para, która w czasach PRL-u angażuje się w walkę o wolność, o wyjście spod komunistycznej władzy. Ich losy, ich determinacja godnego życia w tym nieprzyjaznym świecie to esencja ludzkości - jestem pod wrażeniem tego, jak autor oddaje ich emocje, jak wyciąga z ich codzienności to, co uniwersalnie ważne. Nie bez znaczenia jest też sam styl podania opowieści - spokojny, melancholijny, lekko poetycki, którego rytm wciąga tak, jak bystry nurt górskiego potoku. A gdzie w tym wszystkim kryminał? Jest klamrą, jest kręgosłupem, ale nie jest najważniejszy - tu w centrum stoi po prostu człowiek, który chce, ale przez zewnętrzne ograniczenia nie czuje się wolny. Czy to najlepszy tom tego cyklu? Bardzo możliwe, to tu emocje czułam całą sobą, a wszystkie wątki były dla mnie na równi pochłaniające. Polecam tym, dla których sposób podania opowieści jest równie ważny, co sama opowieść.