Co czują lekarze Danielle Ofri Książka

Nawet jeśli mamy „końskie” zdrowie, nie unikniemy styczności ze służbą zdrowia i lekarzami. Nasze opinie o systemie i samych lekarzach są różne (obyśmy zawsze trafiali w najlepsze ręce),ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się, co czują lekarze? Mam wśród znajomych psychiatrę i transplantologa. Nieraz rozmowa schodziła na emocje związane z ich pracą - gdy tracili pacjentkę chorującą od lat na anoreksję lub gdy musieli decydować, komu dać szansę na przeszczep wątroby, a komu tę szansę odebrać. Nie wyobrażałam sobie tak obciążającego zajęcia i związanej z nim odpowiedzialności. Dlatego też, by lepiej zrozumieć tę drugą stronę relacji lekarz-pacjent, z ogromną ciekawością sięgnęłam po reportaż „Co czują lekarze”. Jego autorka, Danielle Ofri, to praktykująca lekarka z nowojorskiego szpitala Bellevue, która od lat bada to, co w medycynie często bywa zamiatane pod dywan - ludzką stronę zawodu lekarza i wpływ emocji na proces leczenia. Opisując własne doświadczenia i opierając się na historiach innych medyków, badaniach oraz tekstach źródłowych, stworzyła opracowanie wnikliwe, wartościowe i co najważniejsze napisane z momentami aż bolesną szczerością. To nie jest suchy podręcznik medyczny, lecz w dużej mierze poruszająca opowieść. Wiele rozdziałów zaczyna się od słowa „pamiętam”, przywołując momenty przełomowe dla autorki, wspomnienia, które z nią, ale i z czytelnikiem, zostają na długo. Kiedy pisała o śmierci noworodka z wadami letalnymi, miałam autentyczną gulę w gardle. Kiedy przyznawała się do błędu, który prawie kosztował pacjenta życie, czułam jej paraliżujący strach. Gdy opowiadała o Julii, nielegalnej imigrantce chorującej na serce, która usłyszała wyrok śmierci, bo przepisy nie pozwalały na przeszczep, czułam jej bezsilność. Lekarze to nie nadludzie ani roboty, ale z drugiej strony autorka daleka jest od wybielania tego środowiska. To właśnie krytyczne spojrzenie na siebie i kolegów sprawia, że ta książka jest tak dojmująco prawdziwa. Ofri próbuje odpowiedzieć na ważne pytania: Co dzieje się z empatią, z którą większość studentów zaczyna medycynę? Dlaczego po kilku latach stażu, w zderzeniu z chaosem szpitala i brakiem czasu, początkowe ideały często sięgają bruku? Jaką cenę emocjonalną płaci się za błędy i pozwy sądowe, nawet jeśli zapadnie wyrok uniewinniający? Dlaczego tak wielu lekarzy szybko się wypala lub popada w depresję i uzależnienia? Jeśli jesteś pacjentem (a pewnie każdy z nas nim bywa),ta książka pomoże Ci zrozumieć tę drugą stronę. Pozwoli zobaczyć w lekarzu kogoś więcej niż tylko specjalistę. Dostrzec człowieka czasem przytłoczonego zmęczeniem i odpowiedzialnością. Z kolei dla lekarzy i studentów medycyny to lektura obowiązkowa, by przypomnieć sobie, po co to wszystko robią. By nie widzieć tylko „przypadku” czy jednostki chorobowej, ale przede wszystkim człowieka. To mądra, potrzebna i niezwykle ludzka książka, którą polecam dosłownie każdemu.

Mogłabym od razu napisać, że uważam, że ta książka jest świetna, ale po co psuć cały schemat recenzji. Temat życia lekarzy zawsze mnie intrygował. Nakręcono już tyle seriali o życiu lekarzy, że temat mógłby się okazać już wyczerpany. I wtedy człowiek sięga po książkę „Co czują lekarze” i dostrzega, że nigdy na lekarzy nie parzył w TAKI sposób. Ta książka to pamiętnik, który mnie po prostu oczarował. Szczerość z jaką autorka opisała swoje doświadczenia i uczucia sprawiła, że choć to nie kryminał, nie mogłam doczekać się, aż poznam kolejną część tej historii. Swoje przemyślenia autorka zapisała w ujmujący i ciekawy sposób a przeplatanie ich historiami pacjentów tylko podkreśliło ich wiarygodność i intymność. Nie ma tu koloryzowania, nie ma wzniosłości, a mogłaby być bo lekarz to człowiek, który w swoich rękach trzyma życie innych. Dr Ofri pokazała ludzką twarz lekarzy, którzy czują strach, niepewność, mają wątpliwości, popełniają błędy, angażują się bardziej niż powinni, czują radość, poświęcają siebie dokonując nieraz wyboru między życiem prywatnym i zawodowym. I wcale nie chodzi tu o to być przed lekarzami bić teraz pokłony bo są tacy wspaniali. Podobało mi się zwrócenie uwagi na fakt, że lekarze to część ustrukturyzowanego systemu z konkretnymi celami i ograniczeniami nie do przeskoczenia. Rzeczy niby oczywista jednak zaskoczyło mnie to, że lekarze to ludzie podatni na uzależnienia podobnie, a może i bardziej niż inni. Realia, które opisuje autorka dotyczą amerykańskiego systemu zdrowotnego jednak na pewno jakąś ich część można przełożyć na polską rzeczywistość. Chciałabym w to wierzyć, bo ta książka pomaga dostrzec w lekarzu człowieka. Nie wiem ilu lekarzy zdecydowałby się z taką szczerością opisać swoją pracę, przyznać się publicznie do błędu, pokazać swoje słabości jak zrobiła to Dr Ofri ale jestem pod wrażeniem. Tę książkę czyta się rewelacyjnie, z ciekawością. Żaden fragment mnie nie znudził, niczego nie było za dużo, a po przeczytaniu tych 268 stron stwierdziłam, że szkoda, że to koniec. Polecam gorąco. Myślę, że ta książka zaskoczy niejedną osobę i żadna nie będzie żałowała, że po nią sięgnęła.