Moi przyjaciele Fredrik Backman

Książka

Książki Backmana już od dobrych kilku lat wisiały na mojej liście „do przeczytania” jako jeden z największych wyrzutów sumienia. Cały czas miałam to silne przeczucie, że jego styl i wrażliwość idealnie trafią w mój gust, a mimo to ciągle odkładałam to pierwsze spotkanie na bliżej nieokreślone „kiedyś”. W końcu nadszedł ten dzień. Moje pierwsze spotkanie z szwedzkim pisarzem stało się faktem i… (tutaj następuje pełna napięcia, dramatyczna cisza)- przepadłam! Książka „Moi przyjaciele” szybko kupiła mnie swoim urokiem i mądrością. Najbardziej urzekła mnie w tej historii sentymentalna podróż do czasów, gdy świat był prostszy, a my- nastoletni i nieśmiertelni- potrafiliśmy śmiać się godzinami z byle powodu. Czytając, nie mogłam uciec od własnych wspomnień. I choć bohaterowie Backmana mają swój opuszczony pomost w nadmorskim miasteczku, ja natychmiast zobaczyłam nasz miejski, otwarty basen i wieczorne spacery po mojej niewielkiej rodzinnej miejscowości. Pamiętacie ten beztroski stan? Mnóstwo śmiechu, urocze głupoty i wielkie, nieskrępowane marzenia o przyszłości. Gdzieś po drodze, w pędzie dorosłości, między kolejnymi obowiązkami a problemami, ten czysty, młodzieńczy śmiech staje się coraz rzadszym gościem w naszej codzienności. Backman brutalnie, ale i pięknie nam o tym przypomina. Sama fabuła kręci się wokół tajemnicy z przeszłości. Ponad dwie dekady temu los połączył na letnim pomoście grupę poranionych przez życie nastolatków: wiecznie skorego do bójki Joara, skrytego Teda, który już zawczasu opłakuje mającą nadejść stratę, oraz Ali, noszącą w sobie ból utraconego domu. Jest wśród nich także niezwykle utalentowany artysta, żyjący w cieniu i zmagający się z własnymi demonami. To właśnie ta paczka zagubionych dusz, dzięki wzajemnej bliskości, znajduje siłę, by rano wstać z łóżka, marzyć i kochać. Owocem tamtych niezapomnianych wakacji staje się wyjątkowy, magnetyczny obraz. Po latach to niezwykłe dzieło sztuki trafia w ręce dziewczyny imieniem Louisa. Rusza ona śladami przeszłości, by odkryć historię jego powstania. Proza Backmana kupiła mnie od pierwszych stron. Autor posiada niezwykły dar- pisze z niesamowitą lekkością, pod którą sprytnie przemyca najcięższe ludzkie zmagania: fobie, traumy i bolesne straty. Podczas lektury funduje nam prawdziwą emocjonalną huśtawkę. W jednej minucie na mojej twarzy gościł szeroki uśmiech, by za chwilę w kąciku oka pojawiła się łza wzruszenia. I wiecie co? To było hipnotyzujące. Im dłużej dajesz się kołysać tym emocjom, tym bardziej nie chcesz z tej huśtawki schodzić. Na szczególne uznanie zasługuje to, jak przepięknie i dojrzale pisarz podszedł do motywu żałoby. Z wiekiem wszyscy musimy oswoić się z bolesną prawdą, że przyjdzie nam żyć bez niektórych bliskich u boku. Wizja ta przeraża, ale Backman pokazuje, że czas, choć nie zagoi wszystkich ran, ma w sobie uzdrawiającą moc, która pozwala nam się z tym oswoić. Najważniejsze to w tym wszystkim nie stracić nadziei. Z całego serca polubiłam tych bohaterów. Byli tak żywi i prawdziwi, że gdy zamknęłam książkę, poczułam nagłą pustkę i szczerą tęsknotę, jakbym naprawdę musiała pożegnać się z dobrymi znajomymi. „Moi przyjaciele” to urocza, słodko-gorzka opowieść o przyjaźni, sztuce, młodości i odchodzeniu. To literacki plaster na duszę, który przypomina o fundamentalnych prawdach, o których tak łatwo zapominamy w codziennym biegu. Moje pierwsze spotkanie z Backmanem uważam za niezwykle udane i już teraz wiem, że na tym jednym razie się nie skończy. Z wielką chęcią nadrobię jego starsze tytuły.