Zamknięte w lodzie Izabela Janiszewska

Książka

Od razu powiem, że zachwyciła mnie wielowątkowa fabuła, ale przede wszystkim dokładnie odwzorowane techniki kryminalne, przedstawione wnikliwie, obrazowo, prawdziwie. Czułam, że naprawdę uczestniczę w tym śledztwie. Ślady, po których pozwoliła mi stąpać autorka, dały przestrzeń na własną interpretację zdarzeń. Analizowałam podane fakty, próbowałam przechytrzyć policjantkę i być o krok przed nią. Tak sobie wyobrażam dobry kryminał, w który się wsiąka, a nie stoi z boku. Genialna bohaterka Anita oraz Maciej z intrygującą przeszłością – to podobno początek serii, więc w ciemno sięgnę po kolejną. Wszystko się tu zgadza, tajemnica, sprytne tropy, nieoczywiste rozwiązania i niebanalne postacie. Moją uwagę zwróciły również opisy aury, liryczne, jak z literatury pięknej. Przez książkę sunie się bez wysiłku, jak po zmrożonej trafili, nieskalanej jeszcze ostrą łyżwą. „Zamknięte w lodzie” to bardzo dobry kryminał z wielowątkowym śledztwem, którego elementy łączą się w bardzo wytrawną całość z lodem, by ochłodzić głowę czytelnika. Otoczenie i dokładne ukazanie pracy techników kryminalnych dodaje smaczku, a intrygujący temat fugi dysocjacyjnej podwaja satysfakcję ze zgłębiania wiedzy. Widać ogromną pracę autorki przy przygotowaniu potrzebnych materiałów, a przedstawiona amnezja pod wpływem silnych emocji jest mocnym punktem powieści. Zdanie, które pozostanie we mnie na długo: „...jeśli psychika tak skutecznie broni dostępu do wspomnień, to najczęściej robi to, żeby nas przed nimi chronić...” Czytajcie, bo warto.

„Zamknięte w lodzie” Izabeli Janiszewskiej to mroczny, gęsty od emocji kryminał psychologiczny, który od pierwszych stron otula czytelnika chłodem zimowego krajobrazu i niepokojem narastającym z każdym kolejnym rozdziałem. Autorka po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w budowaniu napięcia oraz kreowaniu historii, w których zbrodnia jest jedynie punktem wyjścia do znacznie głębszych rozważań o ludzkiej psychice, traumie i winie. To powieść, w której równie ważna jak sama zagadka kryminalna staje się atmosfera oraz emocje towarzyszące bohaterom. Fabuła koncentruje się wokół dwóch pozornie niezwiązanych ze sobą historii. Anita Bauer, młoda i ambitna technik kryminalistyki, trafia na jedną z pierwszych poważnych spraw w swojej karierze – w zimowym lesie odnalezione zostaje ciało młodej kobiety. Choć wszystko wskazuje na określony przebieg wydarzeń, Anita szybko zaczyna dostrzegać luki i nieścisłości, które każą jej podważyć oficjalną wersję śledztwa. Równolegle poznajemy Macieja Wajdę, psychotraumatologa pomagającego mężczyźnie cierpiącemu na niepokojącą lukę w pamięci. Pacjent zaczyna podejrzewać, że w czasie, którego nie pamięta, mógł dopuścić się czegoś strasznego. Obie historie stopniowo splatają się w jedną, niezwykle angażującą opowieść, w której prawda została głęboko ukryta pod warstwą niedopowiedzeń, strachu i przemilczeń. Izabela Janiszewska posługuje się stylem bardzo obrazowym, ale jednocześnie oszczędnym i precyzyjnym. Jej narracja jest płynna, dynamiczna i pełna emocjonalnego napięcia. Autorka świetnie oddaje chłód zimowej scenerii – śnieg, mróz i wszechobecną ciszę niemal czuć podczas czytania. Skandynawski klimat tej historii nie jest jedynie tłem, ale integralnym elementem budującym nastrój osamotnienia, zagubienia i niepewności. W powieści wyraźnie wyczuwalne są motywy pamięci, traumy, poczucia winy, odpowiedzialności za własne czyny oraz granic ludzkiego umysłu. Ważną rolę odgrywają również tajemnice z przeszłości, które wpływają na teraźniejszość bohaterów i determinują ich wybory. Bohaterowie zostali wykreowani bardzo wiarygodnie i wielowymiarowo. Anita Bauer to postać ambitna, inteligentna i zdeterminowana, ale jednocześnie wciąż ucząca się własnej intuicji i miejsca w świecie śledczych. Maciej Wajda z kolei jest bohaterem bardziej doświadczonym, naznaczonym własnymi przeżyciami i emocjonalnym ciężarem przeszłości. Ich historie nie opierają się wyłącznie na prowadzeniu śledztwa – autorka pozwala czytelnikowi zajrzeć w ich psychikę, zrozumieć lęki, słabości i motywacje. Dzięki temu łatwo zaangażować się emocjonalnie w losy postaci. Podczas lektury czytelnikowi towarzyszy przede wszystkim nieustanne napięcie, niepokój i poczucie, że prawda może okazać się bardziej przerażająca niż samo odkrycie sprawcy. Janiszewska umiejętnie dawkuje informacje, przez co książka wciąga i zmusza do ciągłego snucia własnych teorii. Nie brakuje momentów zaskoczenia, emocjonalnego ciężaru i refleksji nad tym, jak krucha potrafi być ludzka psychika. Autorka porusza się również między różnymi płaszczyznami czasowymi i wspomnieniami bohaterów, co dodatkowo wzmacnia atmosferę tajemnicy oraz stopniowego odkrywania prawdy. „Zamknięte w lodzie” to tytuł, który szczególnie przypadnie do gustu miłośnikom kryminałów psychologicznych, thrillerów z mrocznym klimatem oraz historii skupionych bardziej na emocjach i psychologii postaci niż na samej akcji. To książka dla czytelników lubiących gęstą atmosferę, nieoczywiste zagadki i opowieści, które zostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Izabela Janiszewska stworzyła powieść dojrzałą, przejmującą i bardzo klimatyczną – zdecydowanie wartą polecenia wszystkim fanom inteligentnych, emocjonalnych kryminałów.