Perfidna gra wyd. 2026 Donna Leon Książka

Wydaje się, że Wenecja to tylko kanały, maski i kawa wypita w cieniu bazyliki. Ale u Donny Leon to miasto ma drugą twarz – tę ukrytą w zakurzonych archiwach i za zamkniętymi drzwiami pałaców. „Perfidna gra” to lektura, która zaczyna się od niewinnego pytania, a kończy tam, gdzie nikt z nas nie chciałby zaglądać: w mrocznej przeszłości, o której Włosi woleliby zapomnieć. Kiedy do komisarza Guido Brunettiego zgłasza się Claudia Leonardo, studentka jego żony, z prośbą o pomoc w sprawie unieważnienia powojennego wyroku ciążącego na jej dziadku, nikt nie przypuszcza, że to pozornie błahe spotkanie uruchomi lawinę tragicznych zdarzeń. Sprawa dawnego funkcjonariusza partii faszystowskiej, skazanego za kradzież cennych dzieł sztuki, staje się dla komisarza pretekstem do zejścia w najgłębsze warstwy weneckich archiwów, gdzie pod grubą warstwą kurzu spoczywają tajemnice nazistowskiej grabieży i powojennej hipokryzji. To, co początkowo zapowiada się jako spokojne, niemal akademickie dochodzenie historyczne, błyskawicznie nabiera złowieszczej i krwawej aktualności. Donna Leon z niesamowitą precyzją pokazuje, jak łatwo dawne zbrodnie mogą przeniknąć do teraźniejszości, gdy tylko ktoś odważy się naruszyć status quo wpływowych rodzin. Śmierć Claudii zmienia charakter śledztwa, zmuszając Brunettiego do konfrontacji ze światem nieuczciwych marszandów i obłudnych elit, które za fasadą nienagannych manier i bogactwa skrywają mroczne dziedzictwo. Odkrycie niezwykłej, ukrytej kolekcji sztuki staje się dowodem na to, że pazerność i chciwość, które motywowały do zbrodni w czasie wojny, wciąż są siłami napędowymi dla współczesnych, cynicznych graczy. Autorka mistrzowsko łączy tu klasyczną intrygę kryminalną z gorzką refleksją nad włoską amnezją historyczną, obnażając mechanizmy, które pozwalają winnym unikać odpowiedzialności przez całe dziesięciolecia. „Perfidna gra” to lektura, która nie pozwala na obojętność, zmuszając do postawienia pytań o granice moralności i cenę sprawiedliwości. Brunetti, lawirując między lojalnością wobec prawdy a naciskami systemu, staje się symbolem walki z korupcją, która zdaje się być wpisana w tkankę tego pięknego miasta. Leon maluje portret Wenecji rządzonej przez ludzi przekonanych o swojej bezkarności, dla których etyka jest jedynie zbędnym balastem w pomnażaniu majątku. To nie jest tylko sprawnie napisany kryminał, to przede wszystkim bolesna diagnoza społeczeństwa, które woli luksus zapomnienia od trudu rozliczenia się z przeszłością. Zamykając tę książkę, zostajemy z obrazem Brunettiego – człowieka rozdartego, który wie, że sprawiedliwość w świecie wielkich pieniędzy i starych nazwisk bywa jedynie luksusem dla nielicznych, a mury weneckich pałaców będą milczeć tak długo, jak długo będzie to opłacalne. Bardzo polecam!