Nie dotykaj mnie Andrea Camilleri Książka

Kameralna, szybka proza może nieść sobą więcej niż niejedna powieść - właśnie to udowadnia Andrea Camilleri w “Nie dotykaj mnie”. To nowelka licząca około stu trzydziestu stron, której punktem wyjścia jest zniknięcie Laury, żony włoskiego znanego pisarza. To ona stoi w centrum, a jej nieobecność pozwala stworzyć portret pełen niedopowiedzeń jasno obrazujący jak niewiele jesteśmy w stanie się o drugim człowieku dowiedzieć, jak trudno jest zajrzeć w głąb, zwerbalizować rdzeń, który czyni z nas tego, kim faktycznie jesteśmy. Autor nie przebiera w formie - swoją opowieść pozbawił wszelkich opisów i komentarzy narratora, są tylko wymiany zdań, korespondencja, prasa i sztuka. Bo tu proza styka się z dramatem scenicznym, a kryminał z motywem włoskiego malarstwa, wiodąc czytelnika w nieoczekiwane rejony, które w dużej mierze sam musi połapać w całość bez pomocy narratora. Camilleri umiejętnie operuje środkiem przekazu, zostawia tylko to, co naprawdę ważne, prawdziwą esencję opowieści, która traktuje o samotności i miłości, która czasami nie wystarcza, o wolności, która staje się tylko sposobem na zamaskowanie czarnych dziur powstałych na przestrzeni lat. Bo choć historia toczy się w czerwcu 2010, to dzięki pewnym zapiskom sięgamy wstecz, by w pełni doświadczyć sytuacji i spotkań towarzyskich, które ukształtowały tę wielką nieobecną. Ciekawy eksperyment dla fanów historii niebanalnych.

Jeśli tak jak ja daliście się porwać śledztwom komisarza Montalbano, zapewne nazwisko Andrei Camilleriego kojarzy Wam się z sycylijskim słońcem, aromatycznym espresso i klasycznym kryminałem. Nic dziwnego- sama uwielbiam tę serię! Tym większą radością było dla mnie spotkanie z tym włoskim mistrzem w zupełnie innej, zaskakującej odsłonie. Książka "Nie dotykaj mnie" to krótka, ale niezwykle intensywna podróż, w której włoski klimat miesza się z zagadką kobiety, której nie sposób jednoznacznie rozgryźć. Wszystko zaczyna się od zniknięcia Laury Garaudo- kobiety nie tylko olśniewająco pięknej, ale i nieprzeciętnie inteligentnej. Jej mąż, znany pisarz, podchodzi do sprawy z osobliwym romantyzmem. Jest święcie przekonany, że ślady, które Laura zostawia w kolejnych miastach- od Florencji, przez Wenecję, aż po Londyn- to po prostu wyrafinowana gra miłosna, pełna szyfrów przeznaczonych tylko dla jego oczu. Prowadzący śledztwo komisarz Maurizi nie daje się jednak ponieść tej poetyckiej wizji. Szybko orientuje się, że ta miłosna układanka to misternie przygotowane oszustwo, a prawda o zniknięciu kobiety leży znacznie głębiej. Camilleri z wielką klasą tka opowieść, która balansuje na granicy kryminalnej intrygi, głębokiego portretu psychologicznego oraz hołdu dla malarstwa, udowadniając, że sztuka potrafi mówić głośniej niż słowa. Samą historię poznajemy w sposób nietuzinkowy. Autor rezygnuje z tradycyjnego narratora na rzecz literackiego kolażu. Przez te zaledwie 130 stron idziemy naprzód, wertując policyjne zeznania, listy, fragmenty artykułów z prasy i dynamiczne dialogi. Z tego wielogłosu powoli wyłania się portret kobiety, która postanowiła grubą kreską odciąć się od dotychczasowej codzienności. Pytanie tylko: czy to była ucieczka? A jeśli tak, to przed czym uciekała? Kluczem do tej zagadki staje się słynny fresk Fra Angelico Noli me tangere (Nie dotykaj mnie),przedstawiający moment, w którym zmartwychwstały Chrystus ukazuje się Marii Magdalenie. Rozdziały mijają błyskawicznie, ale nie brakuje w nich emocjonalnego ładunku. Muszę przyznać, że sama postać Laury mocno mnie zaintrygowała. Czy ją polubiłam? Czy poczułam z nią jakąś więź? No właśnie... nie. A jednak Camilleri potrafił sportretować ją tak magnetycznie, pokazując jej twarz z tak wielu różnych perspektyw, że nie sposób potraktować jej obojętnie. Fascynuje na swój własny, nieco chłodny sposób. Co ciekawe, pisarz ani przez moment jej nie ocenia ani nie potępia. Zamiast tego z czułością i ciekawością próbuje dociec, co właściwie się z nią stało- i co ona sama postanowiła zrobić. Na koniec muszę jednak wspomnieć o lekkim niedosycie, który we mnie pozostał. Choć to literackie spotkanie uważam za udane, cały czas kołatała mi w głowie myśl: „Ech, gdyby to była pełnowymiarowa powieść!”. Gdyby autor zdecydował się na klasyczną formę, dostalibyśmy genialny kryminał w typie domestic noir, z gęstym policyjnym śledztwem i potężnym zapleczem psychologicznym. Mam ogromną słabość do głębokiego wnikania w ludzką psychikę, a tutaj- przez formę opartą w dużej mierze na suchych dialogach i dokumentach- trochę mi tego zabrakło. Mimo to "Nie dotykaj mnie" to pozycja, po którą warto sięgnąć choćby po to, by zobaczyć, jak wielką swobodę twórczą miał Andrea Camilleri. To idealna, intrygująca lektura na jeden, za to bardzo enigmatyczny wieczór.