Ostatnie cięcie Andrea Camilleri

Książka

Stało się to już u mnie małą, lipcową tradycją. Dokładnie rok temu o tej samej porze zaczytywałam się w „Karuzeli pomyłek” oraz „Miesiącu z komisarzem Montalbano”. Nic więc dziwnego, że na wieść o kolejnym spotkaniu z piórem Andrei Camilleriego moje serce zabiło mocniej. Z każdą kolejną książką moja sympatia do sycylijskiego komisarza rośnie w tempie lawinowym i niebezpiecznie zbliżam się do statusu jego prawdziwej psychofanki! Jeśli jednak włoska uczta literacka ma smakować tak jak „Ostatnie cięcie”, to absolutnie nie mam zamiaru się z tego leczyć. Tym razem w Vigacie Salvo Montalbano musi zmierzyć się z całą serią życiowych i zawodowych huraganów. Czas nieubłaganie ucieka, jego wieloletnia partnerka Livia coraz głośniej tupie nogą, a lokalny komisariat ledwo dyszy pod naporem kryzysu migracyjnego. W tym całym chaosie dochodzi do makabrycznej zbrodni- w swoim atelier zostaje brutalnie zadźgana nożycami piękna krawcowa, Elena Biasini. Choć wszystko na pierwszy rzut oka wygląda na klasyczną zbrodnię w afekcie, Montalbano nie daje się zwieść pozorom. Trzymając się z dala od oczywistych tropów, komisarz rozpoczyna śledztwo, które rzuca go w przeszłość ofiary, aż na północ Włoch, gdzie przed laty doszło do tajemniczego samobójstwa. Muszę przyznać, że podczas lektury bawiłam się wyśmienicie! Niezastąpiony Catarella w tej części przechodził samego siebie, a cięty, sarkastyczny humor Salvo nie raz wywołał u mnie szczery uśmiech. Bez tych komediowych wstawek ta historia byłaby momentami naprawdę mroczna i ponura. Camilleri doskonale zbalansował tu światło i cień- brutalne morderstwo, ludzkie dramaty uchodźców u brzegów Sycylii oraz melancholijny nastrój samego komisarza sprawiają, że czytelnik co chwilę zawiesza oko i popada w głębszą zadumę. Sama Vigata jawi się tutaj jako niemy świadek ludzkich losów- zarówno tych tragicznych, jak i małych, codziennych radości. A skoro o radościach mowa… uwielbiam to, jak potężną rolę w życiu Salvo odgrywa jedzenie! Camilleri pisze o kulinariach z takim kunsztem i pasją, że podczas czytania autentycznie burczało mi w brzuchu, a komisarzowi zazdrościłam każdego kęsa. Ogromną zaletą powieści jest konstrukcja samej intrygi. Autor nie goni na złamanie karku i rezygnuje z sensacji na rzecz powolnego tkania sieci. Informacje i dowody dawkuje nam po trochu, układając drobne puzzle w logiczną całość. Taki rytm sprawia, że od książki trudno się oderwać, a samo rozwiązanie zagadki przyniesie ogromną frajdę zarówno poszukiwaczom klasycznych kryminałów, jak i czytelnikom szukającym w literaturze drugiego, obyczajowo-społecznego dna. „Ostatnie cięcie” nabiera jednak szczególnego smaku, gdy dotrzemy do posłowia. Andrea Camilleri, który odszedł od nas w 2019 roku, tworzył niemal do samego końca. Gdy pisze o swoich problemach ze wzrokiem i o tym, że przy tej książce musiał korzystać z pomocy, w gardle staje klucha. Mój podziw dla jego determinacji i talentu urósł do niebotycznych rozmiarów. Dzięki temu każdą kolejną stronę tej serii doceniam jeszcze mocniej. Jeżeli szukacie idealnego, klimatycznego kryminału na lato- Salvo Montalbano melduje się do usług!