Ślepak Jadwiga Stańczakowa Książka

„Ślepak" to poruszająca, a zarazem ironiczna autobiografia Jadwigi Stańczakowej - ociemniałej poetki, pisarki i dziennikarki żydowskiego pochodzenia oraz bliskiej przyjaciółki Mirona Białoszewskiego. Prowokacyjny tytuł. Koszmarny obraz wojny. Intymne wyznania. Fragmenty poezji. Dygresyjny i nieco infantylny ton. Melancholia i tragizm przeplatany ze specyficznym humorem i groteską. A to wszystko osadzone w niezwykłym poczuciu dystansu autorki do otaczającej rzeczywistości. Styl pisania bardzo oryginalny, raczej lakoniczny, pozbawiony rozbudowanych deskrypcji, lecz symetrycznie oddający nietuzinkowość poetki. Czytając tę opowieść - niewątpliwie dostrzega się osobliwą, artystyczną duszę Jadwigi Stańczakowej. „Ślepak" jest urzekająco wilgotny od jej nieprzeciętnej osobowości oraz nietypowego podejścia do życia i trudności dnia codziennego. Nie przytłacza mnogością faktów, postaci czy dat. Wręcz przeciwnie absorbuje i skłania do refleksji. Książkę czyta się z homerycznym zainteresowaniem, a także pokaźną przyjemnością. Ta biografia może jednocześnie przygnębiać, bawić i zaskakiwać. Dlatego niewątpliwie zasługuje na uznanie adeptów awangardowych biografii i nurtujących opowieści o postaciach ekspresyjnych i niepowtarzalnych.

„Ślepak" to poruszająca, a zarazem ironiczna autobiografia Jadwigi Stańczakowej - ociemniałej poetki, pisarki i dziennikarki żydowskiego pochodzenia oraz bliskiej przyjaciółki Mirona Białoszewskiego. Prowokacyjny tytuł. Koszmarny obraz wojny. Intymne wyznania. Fragmenty poezji. Dygresyjny i nieco infantylny ton. Melancholia i tragizm przeplatany ze specyficznym humorem i groteską. A to wszystko osadzone w niezwykłym poczuciu dystansu autorki do otaczającej rzeczywistości. Styl pisania bardzo oryginalny, raczej lakoniczny, pozbawiony rozbudowanych deskrypcji, lecz symetrycznie oddający nietuzinkowość poetki. Czytając tę opowieść - niewątpliwie dostrzega się osobliwą, artystyczną duszę Jadwigi Stańczakowej. „Ślepak" jest urzekająco wilgotny od jej nieprzeciętnej osobowości oraz nietypowego podejścia do życia i trudności dnia codziennego. Nie przytłacza mnogością faktów, postaci czy dat. Wręcz przeciwnie absorbuje i skłania do refleksji. Książkę czyta się z homerycznym zainteresowaniem, a także pokaźną przyjemnością. Ta biografia może jednocześnie przygnębiać, bawić i zaskakiwać. Dlatego niewątpliwie zasługuje na uznanie adeptów awangardowych biografii i nurtujących opowieści o postaciach ekspresyjnych i niepowtarzalnych.