Droga do normalności Biljana Savic-Lundell

Książka

Od pierwszych stron wiedziałam, że to nie będzie lekka historia. Klimat jest ciężki, ale prawdziwy. Ta książka wbija w fotel i nie puszcza. Autorka prowadzi nas przez życie kobiety, która próbuje ułożyć sobie świat na nowo, choć przeszłość nie odpuszcza. Fabuła toczy się niespiesznie, ale każde zdanie ma znaczenie. Żadnej zbędnej treści – tylko emocje i surowe obrazy. Ta książka to poruszająca powieść obyczajowa, która skupia się na procesie wyzwalania się z traumy i odzyskiwania poczucia własnej wartości. Jest to opowieść przede wszystkim o sile, odwadze i nadziei, która towarzyszy bohaterce w drodze ku lepszemu życiu. Główną bohaterką jest Isabella Crona. Jej historia to dramatyczne studium traum pokoleniowych i toksycznych schematów:  Dzieciństwo w cieniu przemocy. Isabella dorasta w rodzinie zdominowanej przez agresję, milczenie, poczucie winy i mroczne tajemnice. To wychowanie w ciągłym napięciu sprawia, że nie potrafi rozpoznawać czerwonych flag w dorosłym życiu, a toksyczne zachowania stają się dla niej znajomą normą. Dorosłość w toksycznym małżeństwie.  Jako dorosła kobieta, Isabella wikła się w przemocowy związek. Jest w nim lojalna, uległa i nieustannie walczy o potrzeby innych, zupełnie zapominając o sobie. Punkt zwrotny i walka o wolność. Moment przełomowy następuje, gdy prawda wychodzi na jaw. To staje się katalizatorem do rozpoczęcia niezwykle trudnej, heroicznej walki o własną podmiotowość i drogę ku wolności, co jest bolesnym, ale i niosącym nadzieję procesem. Książka rzuca też ważne pytanie o granice odpowiedzialności matki i to, jaką cenę płaci się za milczenie w imię pozornego spokoju. To intensywna lektura dla tych, którzy są gotowi na historię o odnajdywaniu siebie i przerywaniu destrukcyjnych schematów. Czy masz jeszcze jakieś pytania odnośnie tej książki? Czytając, czułam złość, smutek, ale i ogromną nadzieję. Płakałam? Owszem. Kilka razy. Tempo akcji jest zmienne – momentami zwalnia, byś mógł złapać oddech, a potem przyspiesza, zanim znów coś runie. Styl pisarki jest oszczędny, bez ozdobników, ale właśnie to sprawia, że historia tak mocno trafia. Dla kogo? Dla tych, którzy szukają w literaturze prawdy, a nie lukru. Dla czytelników lubiących powieści o traumie, tożsamości i walce o własne „ja”. Jeśli lubisz książki, które zostają w głowie na długo – to jest to.