Odcienie przemocy Grzegorz Karwowski Książka

Czy macie książki, w których główni bohaterowie Was irytują? "Szczęście zawsze jest krótkie, ile by nie trwało " Grot policjant, amator filozofii. Gada, teoretyzuje, wątpi, szuka sam nie wie czego, czuje się ponad to, co go otacza. Pan "inteligent", który nie potrafi zadbać o życie prywatne. Dostał nowe śledztwo. Znaleziono ciało młodej dziewczyny, modelki. Karla zginęła, a w życiu wplątała się w niejedna dziwną sytuację. Jej partnerem był Bursztyn. Osoba z półświatka. On również próbuje rozwikłać zagadkę śm*i*erci swojej ukochanej. Kobiety, która swoją delikatnością potrafiła go zmienić. Autor pisze prostym językiem, dosadnymi zdaniami bo taka jest przemoc. Prosta bez ozdobników, bez upiększania. Nie znajdziemy tu rozwleczonych opisów, styl autora jest suchy konkretny. Historia opowiedziana jest z dwóch perspektyw, dwóch mężczyzn, których ścieżki się krzyżują. Z każdym rozdziałem coraz bardziej wnikasz w śledztwo. Z jednej strony prowadzone przez policjanta, z drugiej przez gangstera, któremu za*m*ordowali kobietę. Autor posiłkuje się również slangiem, nazwami n@arkoty*ków co niekiedy przyprawia o konsternację. To nie jest łatwa lektura, ciężko było mi brnąć przez kolejne rozdziały. Dialogi, mało opisów, dziwne ksywy i slang. Jednak historia sama w sobie ma potencjał. Zagadka m0rderstw@ intryguje. Ciąg zdarzeń, który wpłynął na tragiczny koniec życia modelki odkrywamy na kolejnych stronach powieści. Brakło mi lekkości, tego abyśmy płynęli przez kolejne karty. Książkę czytałam na raty, dłużyła mi się, slang nie ułatwiał czytania. A scena z psem??? Dlaczego??? Okropne to było. Czytając "Odcienie przemocy" masz wrażenie, że wpadasz w świat gangusów bez znajomości zasad panujących w ich świecie.