Okruchy większej całości Bogdan Frymorgen Książka

Okruchy większej całości, to książka o ojcowstwie i przemijaniu. To jakże piękna i poruszająca opowieść o życiu z ojcem chorym psychicznie i jednocześnie też przekazanie atmosfery i uczuć związanych z doświadczeniem własnego ojcostwa. Dawno nie czytałam tak czułej, kruszacej serce i rozum opowiesci o relacji między ojcem a synem, o temperaturze uczuć w rodzinie. I to zarówno tej dotkniętej chorobą jak i tej obecnie misternie budowanej. Nie ma tu żadnego nadmiaru, patosu. Jest zwykłe codzienne życie , wzajemna troska i dbałość o siebie a u podłoża wszystkiego wielką miłość wyrażana też zwyczajnie w codziennych gestach . Kluczowa jest miłość rodziców, która staje się fundamentem do dobrego życia całej rodziny. Mając udany związek nie wchodzisz w życie swoich dzieci tylko pozwalasz im odejść z gniazda wyposazywszy ich w odpowiednie narzędzia do radzenia sobie z codziennością i patrzysz jak nabierają wiatru w żagle i płyną do swoich portów. Nie zawracasz ich własną tęsknota, która naturalnie jest ogromna, gdyż jest integralną częścią miłości i to wszelakiej. Niemniej wiesz że sami muszą wszystkiego doświadczyć i wziąć odpowiedzialność za swoje życie. .I taka już jest istota naszej egzystencji , przekazujemy dalej paletę życia a nam pozostaje obserwacja i wspaniałe wspomnienia, którymi w każdej chwili możemy się delektować. Pewnie tak się zafascynowałam tą książką, gdyż jestem na podobnym etapie życia jak jej autor. Cudownie się czyta, zdecydowanie zachęcam do lektury zwłaszcza wszystkich ojców.

Okruchy większej całości, to książka o ojcowstwie i przemijaniu. To jakże piękna i poruszająca opowieść o życiu z ojcem chorym psychicznie i jednocześnie też przekazanie atmosfery i uczuć związanych z doświadczeniem własnego ojcostwa. Dawno nie czytałam tak czułej, kruszacej serce i rozum opowiesci o relacji między ojcem a synem, o temperaturze uczuć w rodzinie. I to zarówno tej dotkniętej chorobą jak i tej obecnie misternie budowanej. Nie ma tu żadnego nadmiaru, patosu. Jest zwykłe codzienne życie , wzajemna troska i dbałość o siebie a u podłoża wszystkiego wielką miłość wyrażana też zwyczajnie w codziennych gestach . Kluczowa jest miłość rodziców, która staje się fundamentem do dobrego życia całej rodziny. Mając udany związek nie wchodzisz w życie swoich dzieci tylko pozwalasz im odejść z gniazda wyposazywszy ich w odpowiednie narzędzia do radzenia sobie z codziennością i patrzysz jak nabierają wiatru w żagle i płyną do swoich portów. Nie zawracasz ich własną tęsknota, która naturalnie jest ogromna, gdyż jest integralną częścią miłości i to wszelakiej. Niemniej wiesz że sami muszą wszystkiego doświadczyć i wziąć odpowiedzialność za swoje życie. .I taka już jest istota naszej egzystencji , przekazujemy dalej paletę życia a nam pozostaje obserwacja i wspaniałe wspomnienia, którymi w każdej chwili możemy się delektować. Pewnie tak się zafascynowałam tą książką, gdyż jestem na podobnym etapie życia jak jej autor. Cudownie się czyta, zdecydowanie zachęcam do lektury zwłaszcza wszystkich ojców.