Piąta strona świata Kazimierz Kutz Książka

„Piąta strona..." to utwór konsekwentnie śląski, wyraźnie umiejscowiony, jednak opowiedziana w nim historia (historia pewnej wspólnoty) uruchamia potrzebę, usiłuje dać wyraz pragnieniu dodania czegoś naprawdę istotnego do wiedzy o człowieku, do wiedzy o jego obawach i zdolnościach, mękach i rozkoszach, triumfach, wątpliwych zwycięstwach i sile przyciągania; o klęsce, rozpaczliwym, nie zawsze zawinionym, nie zawsze zasłużonym czarnym bilansie życia.

„Piąta strona świata" - prozatorski debiut Kazimierza Kutza - to barwna, wielowątkowa opowieść pełna Śląska. Ten jawi się w niej jako miejsce głęboko nieoczywiste, przez złożoność swych losów o tyle intrygujące, co trudne do jednoznacznego opisania. Sportretowany z miłością bez patosu, dokładnością bez dłużyzn, wielką dozą szczerości i naturalności.

Po naszymu jo jest krojcok, bo żech miała matka stąd i ojca gorola. Z racji na połowiczne pochodzenie śląskie to byłoby na tyle gwary w tej recenzji. Można też powiedzieć, że jestem krzakiem, moja mama była pniakiem, a ojciec nadal jest ptakiem, choć po tylu latach nie wiem, czy już nie zasłużył na miano krzaka. Od dzieciństwa dziwne mi się wydawały te podziały i lokalne zwyczaje.

Po naszymu jo jest krojcok, bo żech miała matka stąd i ojca gorola. Z racji na połowiczne pochodzenie śląskie to byłoby na tyle gwary w tej recenzji. Można też powiedzieć, że jestem krzakiem, moja mama była pniakiem, a ojciec nadal jest ptakiem, choć po tylu latach nie wiem, czy już nie zasłużył na miano krzaka. Od dzieciństwa dziwne mi się wydawały te podziały i lokalne zwyczaje.

„Piąta strona świata" - prozatorski debiut Kazimierza Kutza - to barwna, wielowątkowa opowieść pełna Śląska. Ten jawi się w niej jako miejsce głęboko nieoczywiste, przez złożoność swych losów o tyle intrygujące, co trudne do jednoznacznego opisania. Sportretowany z miłością bez patosu, dokładnością bez dłużyzn, wielką dozą szczerości i naturalności.

„Piąta strona..." to utwór konsekwentnie śląski, wyraźnie umiejscowiony, jednak opowiedziana w nim historia (historia pewnej wspólnoty) uruchamia potrzebę, usiłuje dać wyraz pragnieniu dodania czegoś naprawdę istotnego do wiedzy o człowieku, do wiedzy o jego obawach i zdolnościach, mękach i rozkoszach, triumfach, wątpliwych zwycięstwach i sile przyciągania; o klęsce, rozpaczliwym, nie zawsze zawinionym, nie zawsze zasłużonym czarnym bilansie życia.