Polska jest życzliwa Marcin Napiórkowski

Książka

Polska jest życzliwa Napiórkowskiego czytałem jako ktoś, kto lubi publicystykę i ogólnie interesuje się tym, co się dzieje w polskim społeczeństwi muszę przyznać, że to książka, która trochę „przestawia soczewkę”. Zamiast klasycznego narzekania na podziały dostajemy próbę pokazania, że w tym całym naszym chaosie jest też sporo codziennej życzliwości, tylko często jej nie zauważamy, bo skupiamy się na konflikcie Najbardziej trafiło do mnie to, że autor nie udaje, że Polska jest idealna, ale jednocześnie nie idzie w stronę totalnego pesymizmu, który w publicystyce też często dominuje. To taka książka, po której człowiek łapie się na tym, że inaczej patrzy na zwykłe sytuacje — rozmowy, sąsiedztwo, codzienne drobne gesty. Dla kogoś, kto śledzi życie społeczne i lubi takie „rozbrajanie stereotypów, to naprawdę ciekawa lektura

„Polska jest życzliwa” to dla mnie ciekawa, trochę nieoczywista książka o tym, jak patrzymy na siebie nawzajem w społeczeństwie. Podoba mi się, że autor nie tylko analizuje podziały, ale też szuka w nich czegoś konstruktywnego i pokazuje, że niezgoda nie musi oznaczać konfliktu. To bardziej refleksyjna lektura niż „łatwe odpowiedzi”, ale właśnie dlatego zostaje w głowie na dłużej. Myślę, że to dobra książka dla osób, które lubią myśleć o Polsce i relacjach społecznych w szerszym kontekście.

Książka której możliwe,że dość nieświadomie ale potrzebujemy. To nie jest książka która ma fabułę taką przez którą przelecimy jak błyskawica odłożymy na półkę i zapomnimy o niej jak szybko się da. Ona zostanie na dłużej w naszych głowach. To książka która pokazuje przede wszystkim nasze społeczeństwo w innym świetle niż zazwyczaj możemy dostrzec. Praktycznie z każdą kolejną stroną autor daje nam kolejne tematy by na moment się zatrzymać i przemyśleć dany tekst. Tu nie ma narzucanych,potwierdzonych teorii to lektura która powoduje,że sami chcemy zadawać pytania i dotrzeć do tego by udzielić na nie odpowiedzi. Minus książki? Podobno teksty z książki zostały opublikowane wcześniej głównie na łamach "Tygodnika Powszechnego", więc jeśli ktoś jest fanem tego pisma i czyta je regularnie to może czuć lekki niesmak przez to,że dane teksty już kiedyś miał okazję poznać. Polecam! "Polska jest życzliwa" to lektura mimo swojego tematu lekka i ważna, która moim zdaniem sprawdzi się przy rodzinnym stole, zamiast kłócić się o politykę czy gospodarkę, może spowodować,że typowa "rodzinna rozmowa o Polsce" przerodzi się w coś bardziej wartościowego niż kolejna kłotnia przez różnice poglądów i pozwoli nam i naszym bliskim podzielić się swoimi refleksjami i inaczej spojrzeć na Polskę bardziej życzliwe.

To jedna z tych książek, które czyta się z dużym zaciekawieniem i które zostają z czytelnikiem na dłużej. Marcin Napiórkowski w interesujący sposób zachęca do spojrzenia na Polskę z innej perspektywy. Czy naprawdę jesteśmy narodem nieżyczliwym? A może na co dzień po prostu nie dostrzegamy dobra wokół nas? Ta książka nie daje prostych odpowiedzi, ale inspiruje do refleksji i dyskusji. Warto wspomnieć, że książka stanowi zbiór tekstów z ostatnich lat, które były głównie publikowane na łamach "Tygodnika Powszechnego." Teraz przytoczę z dwie idee, o której mowa jest w książce. 1. O państwie i społeczeństwie myślimy poprzez historie, symbole i narracje, a nie tylko przez fakty i statystyki. 2. Rola języka i mediów. Dla mnie bardzo ciekawy był temat odnośnie rolnictwa i Unii Europejskiej. A teraz prawda o nas: "Pracujemy najwięcej w Europie. Narzekamy owszem, też więcej niż inni, ale to narzekanie może być ważną praktyką wspólnotową. Kiedy Amerykanin pyta Amerykanina "jak się masz?" jedyna zgodna z regułami języka odpowiedź brzmi: "doskonale!" (lub prześlizgujące się nad pytaniem echo: "jak się masz!" Jest to komunikacja pusta, zamykająca. Polskie "fatalnie", "źle jak nigdy", ewentualnie "jakoś jeszcze daję radę" otwierają konwersacje, pozwalają wypłynąć na głębię, zapraszając do dzielenia się troską."