Przekleństwa niewinności Jeffrey Eugenides

Książka

Po książkę "Przekleństwa niewinności" sięgam już po raz kolejny. Książka za każdym razem mnie zachwyca i mam nieodparte wrażenie, że każdy z kolejnych razów jest jeszcze lepszy od poprzedniego. Książka to historia bardzo prosta, nie ma tu skąplikowanych relacji, wątków, ale od początku do końca Autorowi przysłania jeden cel. Dowiedzieć się dlaczego. W moim odczuciu to ponadtymzasowa i wyjątkowa powiesć. Krok po kroku mamy szansę towarzyszyć rodzinie, a także społeczności. Autorowi w genialny sposób udało się opisać wszystko to, co dzieje się w głowie nastolatka, przez to, że skupił się a relacjach, uczuciach, dojrzewaniu i poszukiwaniu siebie. Z pewnością jeszcze nie raz wrócę do tej pozycji.

Historia opowiedziana przez Jeffrey Eugenides dla mnie jest swego rodzaju dziełem sztuki. Pięknie pisze, oj jak pięknie. Książka przedstawia rodzinę - tradycyjną, z przedmieści rodzinę z piątką dzieci. Od razu, na początku książki dowiadujemy się o tym, że ich ostatia córka - Mary - jak poprzednie cztery podjęła próbę samobójczą. Autor już w pierwszym zdaniu przykół największą uwagę swoich czytelników i to dobre wrażenie, jakie zrobił na mnie na początku nie opuściło mnie do ostatniej strony. Ciekawym aspekem, jakim zajął się Autor jest to, że odrzucił on tradycyjne podejście do morderstwa - kryminalne poszukiwania i atmosferę grozy. Autor skupia się na psychologicznej stronie tych samobojstw patrząc na nie przez pryzmat sąsiadów, którzy przyglądali się wszystkim tragediom po kolei. Literatura pełna niepokoju, niepewności, ale i ciekawości tego, jaki okaże się finał. Dla mnie to przepiękna historia. W pewien sposób brutalna i melancholijna, ale na pewno warta przeczytania. Z czystym sumieniem polecam.

Ta pozycja trafiła w moje ręce już po obejrzeniu filmu Sofii Coppoli o tym samym tytule. Film zrobił na mnie piorunujące wrażenie, ale od zawsze wiadomo, że to jednak książki oddziałują silniej. Powieść jest dla mnie niezwykła. Rewelacyjna, choć podejmuje trudną tematykę. Intrygujące dla mnie jest to, że autorowi udało się z pięciu dziewcząt, nastolatek wykreować postacie tak dramatyczne, jednak opisane w tak delikatny sposób. Była to zdecydowanie wciągająca i pouczająca książka. Lekkie pióro pisarza bardzo przypadło mi do gustu, więc podejrzewam, że niedługo sięgnę po jego inną powieść.