Książka

Przygoda w Stumilowym Lesie Jane Riordan

Słuchajcie, jaka jest Wasza ulubiona postać z Kubusia Puchatka? Ja jako dziecko uwielbiałam Kłapouchego. Zawsze było mi go żal, że taki smutny, że wiecznie coś mu ginie, że życie zdecydowanie nie rozpieszcza naszego osiołka. Dopiero z perspektywy czasu zaczęłam zauważać, że właściwie w tym Stumilowym Lesie każdy miał coś nie tak. Jeden trochę depresyjny, drugi nadpobudliwy, jeszcze inny przekonany o swojej wyższości… A jednak właśnie za to kochamy tych bohaterów. Kubuś Puchatek od zawsze ma w moim sercu specjalne miejsce. Uwielbiam wracać do bajek i książek z mojego dzieciństwa, a jeszcze większą radość daje mi to, że teraz mogę czytać je Heniowi. Dlatego z ogromną przyjemnością sięgnęłam po „Kubusia Puchatka. Opowieści ze Stumilowego Lasu” i powiem Wam jedno ja naprawdę świetnie się przy tej książce bawiłam! Mamy tutaj siedem historii, które zabierają nas ponownie do świata Kubusia, Prosiaczka, Kłapouchego, Sowy i całej reszty naszej ukochanej ekipy. Jest mądrość Sowy, jest ta charakterystyczna pewność siebie Kubusia, jest oczywiście trochę depresyjny Kłapouchy i cała masa tego uroku, który pamiętamy z dzieciństwa. To są historie idealne na wieczór. Takie spokojne, nostalgiczne, wyciszające. Do czytania pod kocykiem, przed snem, kiedy chcemy na chwilę zwolnić. I ogromnie podobają mi się również ilustracje delikatne, stonowane, utrzymane w klimacie, który idealnie pasuje do tych opowieści. A pod koniec pojawia się też nowa przyjaciółka mieszkańców Stumilowego Lasu. Kim jest? Tego oczywiście Wam nie zdradzę. Sami musicie zajrzeć do książki! Ja jestem zachwycona tym, że mogłam razem z Heniem wrócić do miejsca, które było częścią mojego dzieciństwa. I zobaczcie tylko na to wydanie! Twarda oprawa, piękny fiolet, złocenia… CUDO! Naprawdę przepiękna książka, która będzie cudownie wyglądała na dziecięcej półce. I wiecie co? Czytajcie dzieciakom takie książki. Naprawdę. ❤️ Wracajcie razem z nimi do swoich ukochanych historii z dzieciństwa. Bo jest w tym coś niesamowitego kiedy bohaterowie, których kochaliśmy jako dzieci, nagle stają się częścią dzieciństwa naszych własnych dzieci. I chyba właśnie to jest w tym wszystkim najpiękniejsze.

Przygody małego Misia o bardzo małym rozumku to klasyk literatury dziecięcej, który zna już kilka pokoleń. Czuję niezwykłą wdzięczność kiedy mogę bajkę mojego dzieciństwa przekazać dalej, mojej córce, i zapoznać ją z historiami ze Stumilowego Lasu. Kubuś Puchatek to bohater, który bezsprzecznie łączy pokolenia i kradnie serca wielu dzieci na całym świecie. Dziś trzymam w ręku “Przygodę w Stumilowym Lesie”, która została wydana by uczcić setne urodziny Kubusia Puchatka. Od razu przenoszę się myślami do swojego dzieciństwa, kiedy po raz pierwszy poznałam tego bohatera i jego przyjaciół i uwierzcie mi, bardzo się wzruszam. Dziś czytam Kubusia Puchatka mojej córce i jestem z tego niezwykle dumna! “Przygoda w Stumilowym Lesie” to zbiór siedmiu opowiadań pełnych ciepła i uroku, które swoim stylem nawiązują do oryginalnych starszych wydań Kubusia Puchatka. Poznamy tu historię w której poznamy moc szczęścia. Dowiemy się też jaki klejnot uda się znaleźć Prosiaczkowi. Dowiemy się też co nieco o tym w czym dobre są Tygryski i czy zawsze wychodzi to innym na dobre. Odkryjemy dlaczego małe króliczki zawędrowały aż do Ponurego Zakątka, który, jak możecie kojarzyć, jest ostoją Kłapouchego, a ten raczej nie przepada za towarzystwem, a w szczególności jego nadmiarem. Dowiemy się też kim jest Jeżynostwór oraz o tym z jakiego piasku najlepiej zbudować piramidy. Spojrzymy także wszyscy razem w niebo i dowiemy się czegoś o gwiazdach. Czeka tu także na was niespodzianka, bo do naszych przyjaciół dołączy ktoś nowy! Te historie są stworzone by spędzić czas na Nicnierobieniu, a jedyne dozwolone Robienie Czegoś to właśnie zanurzanie się w treść tych opowieści. Są świetne do wspólnego czytania, także przed snem. Są ciepłe, kojące, niespieszne, idealne do czytania podczas jesiennych dni pod kocykiem z kubkiem kakao lub ciepłą herbatą w dłoni. Dodatkowo mamy w książce zamieszczoną mapę Stumilowego Lasu, w której znajdują się oryginalne nazwy miejsc w których bohaterowie przeżywają swoje niesamowite przygody. Co do ilustracji, kreska nawiązuje do starszych wydań Kubusia Puchatka. I powiem szczerze, że na początku trochę zdziwiłam się np. wyglądem Królika czy Tygryska, ale dokopałam się do pierwszych wydań i ilustracji z tych wydań i tak, ilustracje w tej konkretnej książce naprawdę do nich nawiązują. Tak właśnie kiedyś wyglądał Królik, Kubuś był bez kubraczka, ale Tygrysek mógłby być tu nieco większy i bardziej pomarańczowy (bo tu widać chyba największą różnicę). Są to jednak szczegóły, których nie zamierzam się czepiać, bo po głębszym przemyśleniu, nie zaburzają mi kompletnie czytania, wręcz wciągają mnie do tego, by w ten klimat się dalej zanurzać. A wy czytacie Kubusia Puchatka swoim dzieciom?