Ród Wycherley. Tom 1 Annaliese Avery

Książka

Mamy coś dla nastolatków, ale i ja bawiłam się świetnie! Dzisiejsza recenzja dotyczy książki „Ród Wycherley” autorstwa Annaliese Avery, wydanej przez wydawnictwo Wilga. Książka opowiada o Aurelii Wycherley, siedemnastoletniej czarownicy, która wkracza w debiutancki Sezon Magiczny – moment w magicznym świecie, kiedy młodzi czarodzieje mają znaleźć partnera, z którym połączą swoją magię na zawsze. To jest ważne, bo bez tego połączenia ich magiczna moc może w ogóle zniknąć albo stać się bezużyteczna. Ale problem Aurelii jest taki, że jej magia jest przeklęta, ciemna, niebezpieczna i inna niż u wszystkich innych. Jeśli ktoś spróbuje z nią połączyć magię, może poważnie ucierpieć albo stracić siły, więc nikt nie chce się z nią wiązać, co sprawia, że Aurelia czuje się odrzucona i samotna w świecie, w którym każdy marzy o idealnym partnerstwie magicznym. Na jej drodze pojawia się Jules Nightlych, który pochodzi z odwiecznego rywalizującego rodu czarodziejów. Początkowo nie powinni się dogadać, ale sytuacja układa się tak, że tworzą między sobą sojusz, bo Jules też ma własne sekrety i wie trochę więcej o tym, jak magia działa i jak można jej używać inaczej niż wszyscy próbują. W trakcie akcji Aurelia musi uczestniczyć w balach, rytuałach i próbach magicznych, które są częścią Sezonu Magicznego. Spotykamy tam stare tradycje, piękne (ale też stresujące!) wydarzenia, protesty wobec czarownic i konflikt między magicznym a zwykłym światem. Aurelia też zaczyna budować relację z innymi, z przyjaciółką Constance, z rodziną (np. z jej starszym bratem, który stara się ją wspierać) i przede wszystkim z Julesem, co daje taki wątek „przyjaźni, która może zmienić się w coś więcej”. Uwieźcie w książce nie brakuje tajemnic rodzinnych, intryg, magii, która ma swoją cenę i emocji, które potrafią zaskoczyć. To nie jest tylko taka opowieść o lekko romantycznej przygodzie tu magia naprawdę wpływa na życie bohaterki, a Aurelia musi zmierzyć się z tym, kim jest, z tym, co o niej myślą inni, i tym, jaką przyszłość chce dla siebie wybrać, nawet jeśli świat mówi jej, że nie powinna mieć nadziei, więc jeśli lubisz relację typu slow burn, pełne napięcia, sekretów i cichych gestów zamiast wielkich deklaracji, to Aurelia i Jules naprawdę robią robotę. To też opowieść o akceptacji, o zaufaniu i o tym, że czasem ktoś obcy potrafi zobaczyć w tobie więcej dobra niż własna rodzina. Zakończenie pierwszego tomu zostawia ich relację w bardzo emocjonującym momencie i serio trudno nie chcieć od razu sięgnąć po kontynuację.