Ksiądz Paradoks. Biografia Jana Twardowskiego Magdalena Grzebałkowska

Książka

Czy zastanawialiście się kiedyś, jakie cechy powinien mieć pisarz zajmujący się literaturą biograficzną? Wiadomo, powinien być skrupulatny, dokładny i systematyczny, bo grzebanie w archiwach, przerzucanie tony korespondencji w poszukiwaniu pojedynczych perełek czy wertowanie całej spuścizny i dzieł przeróżnej jakości (to w przypadku biografii wszelkiej maści artystów) takich właśnie cech wymaga. I takimi cechami charakteryzuje się z pewnością pani Magdalena Grzebałkowska, autorka najnowszej biografii księdza Jana Twardowskiego.

Chciałabym w tym miejscu napisać kilka słów o wydanej niedawno biografii księdza Twardowskiego pt. "Ksiądz Paradoks". Szczerze mówiąc, bałam się tej książki. Mam w swojej bibliotece różne tomy z dziełami Twardowskiego, mam całe pokreślony i poopisywany "Elementarz...", który często przydaje mi się na różnych etapach mojego życia. Utwory Twardowskiego potrafią ocieplić i "oświecić" długie wieczory, a także przywrócić wiarę w Kościół, jako instytucję tu na ziemi. Są dalekie zarówno od trudnej i czasem niepojętej teologii, jak i od wszelkich sporów wewnątrz Kościoła, także tych politycznych.

Ksiądz Twardowski jest moim ulubionym poetą już od wielu lat. To on uczył mnie wrażliwości. Znam niemal wszystkie jego wiersze, czytałam niezliczoną ilość kazań, anegdot i innych tekstów podpisanych nazwiskiem księdza-poety. W domowej biblioteczce mam kilkadziesiąt tomików jego utworów i ta liczba nieustannie się powiększa, a ponadto gromadzę materiały prasowe z rzadka ukazujące się w różnych gazetach.

Dziwne myśli mam w głowie po przeczytaniu tej książki. Zupełnie niespójne, bo obraz księdza Jana Twardowskiego, który wyłania się z książki "Ksiądz Paradoks. Biografia Jana Twardowskiego" jest zupełnie odmienny od tego, który przed lekturą miałam w głowie. A dodam tylko, że Twardowski to moja pierwsza miłość w kategorii poezji, a Jego wiersze zawsze będą dla mnie wyjątkowe.

Już w zeszłym roku przymierzałam się do tej książki, po kilkunastu stronach jednak odłożyłam ją, by mieć na potem, zachomikowałam, by dłużej cieszyć się perspektywą dobrej lektury. W końcu zdecydowałam się, że przeczytam ją w styczniu 2013, nie bez powodu, bo właśnie mija siódma rocznica śmierci księdza Twardowskiego. Ze świecą szukać kogoś, kto nie znałby choć fragmenciku z jego utworów, są one bowiem znane, żywe, a i mnie bardzo bliskie. Nie o poezji jednak miało być, a o biografii, którą nazwałabym raczej reportażem biograficznym.