Dziennik Anne Frank Książka

Literacka ocena Dziennika Anne Frank mija się z celem. Po pierwsze zapiski Anne początkowo nie były tworzone z myślą o przyszłej publikacji, a po drugie należy pamiętać, że są to wspomnienia kilkunastoletniej dziewczynki, nie w pełni jeszcze dojrzałej, chociaż o mocno zarysowanej osobowości. Wydany po jej śmierci Dziennik stał się nie tyle osobistym wyznaniem młodej Holenderki, ile symbolem losu tysięcy zniewolonych ludzi, ukrywających się w najróżniejszych miejscach, cierpiących głód, doświadczających nienawiści i marzących o lepszym jutrze w świecie pozbawionym uprzedzeń i przemocy.

Wstyd się przyznać, ale mimo czytania zapisków Dawidka Rubinowicza, Marylki i wielu innych tragicznych opisów z piekła Holokaustu nigdy dotąd nie wziąłem do ręki „Dziennika" Anne Frank. Być może dlatego, że o Anne Frank zawsze było głośno, bo i ekranizacje filmowe, i amsterdamskie muzeum poświęcone autorce, i Fundacja im. Anne Frank w Bazylei. A najpewniej, dlatego, że rzecz nie dotyczy polskich Żydów i nie dzieje się w Polsce... Dziwne. Zawsze zastanawia mnie moc sugestii, takich nieuświadomionych, a przecież powinny być bez znaczenia, przynajmniej w kontekście wyboru literatury. I tak po 70 latach od wywiezienia Anne do obozu koncentracyjnego w Bergen-Belsen przeczytałem jedną z najtragiczniejszych spisanych historii z czasu Shoah. Spisanych przez naocznego świadka.

Anne Frank urodziła się w 1929 roku. Prowadziła życie normalnej, szczęśliwej dziewczynki do czasu dojścia Hitlera do władzy. Aby uciec od tragicznego losu, który spotkał milion Żydów podczas II wojny światowej, Anne wraz ze swoją rodziną, przeczuwając nadciągające niebezpieczeństwo przeniosą się do Amsterdamu.

Anne Frank urodziła się w 1929 roku. Prowadziła życie normalnej, szczęśliwej dziewczynki do czasu dojścia Hitlera do władzy. Aby uciec od tragicznego losu, który spotkał milion Żydów podczas II wojny światowej, Anne wraz ze swoją rodziną, przeczuwając nadciągające niebezpieczeństwo przeniosą się do Amsterdamu.

Wstyd się przyznać, ale mimo czytania zapisków Dawidka Rubinowicza, Marylki i wielu innych tragicznych opisów z piekła Holokaustu nigdy dotąd nie wziąłem do ręki „Dziennika" Anne Frank. Być może dlatego, że o Anne Frank zawsze było głośno, bo i ekranizacje filmowe, i amsterdamskie muzeum poświęcone autorce, i Fundacja im. Anne Frank w Bazylei. A najpewniej, dlatego, że rzecz nie dotyczy polskich Żydów i nie dzieje się w Polsce... Dziwne. Zawsze zastanawia mnie moc sugestii, takich nieuświadomionych, a przecież powinny być bez znaczenia, przynajmniej w kontekście wyboru literatury. I tak po 70 latach od wywiezienia Anne do obozu koncentracyjnego w Bergen-Belsen przeczytałem jedną z najtragiczniejszych spisanych historii z czasu Shoah. Spisanych przez naocznego świadka.

Literacka ocena Dziennika Anne Frank mija się z celem. Po pierwsze zapiski Anne początkowo nie były tworzone z myślą o przyszłej publikacji, a po drugie należy pamiętać, że są to wspomnienia kilkunastoletniej dziewczynki, nie w pełni jeszcze dojrzałej, chociaż o mocno zarysowanej osobowości. Wydany po jej śmierci Dziennik stał się nie tyle osobistym wyznaniem młodej Holenderki, ile symbolem losu tysięcy zniewolonych ludzi, ukrywających się w najróżniejszych miejscach, cierpiących głód, doświadczających nienawiści i marzących o lepszym jutrze w świecie pozbawionym uprzedzeń i przemocy.