Mokradła Maria Turtschaninoff

Książka

Tę serię książek biorę w ciemno. OPINIA: Po "Babbeta" myślałam, że poprzeczka będzie zbyt wysoko powieszona na kolejne książki i okazuje się, iż się pomyliłam. Wow, ale to było piękne i ciekawe. Ukłony dla pani tłumacz @agatatep, zwłaszcza przez wzgląd na początkowe fragmenty książki, gdzie język ma przypominać kroniki XVII wieku. Książka podzielona jest na wieki, a następnie na opowiadania, cała opowieść jest ze sobą powiązana, a jej częścią wspólną jest ziemia Nevabacka. I tu jednej strony mi się to podoba, bo można wracać do najciekawszych historii i czytać je samodzielnie, a z drugiej strony jestem w stanie wymienić tylko kilka bohaterów, z którymi naprawdę poczułam więź i miałam wrażenie, że jak tylko zaczynam ich lubić to schodzą ze "sceny". Niewątpliwym plusem książki są motywy związane z wierzeniami ludowymi i leśnymi. Mamy tu mnóstwo wspomnień o stworach z lasu, bogach czy wiedźmach, co sprawia, że klimat jest duszy, ale też bardzo ciekawy (zwłaszcza, że ja akurat uwielbiam takie motywy). Przez takie elementy fantastyki i ludowości niektóre z historii sprawiają wrażenie nieoczywistych, a czytając je nie jesteśmy tak naprawdę do końca pewni, co jest prawdą, a co „zabobonem”, ułudą . PODSUMOWANIE: Książka idealna dla ludzi lubiących wątki tradycyjnych opowiadań ludowych, a także historyjki połączone ze sobą, ale niekoniecznie ściśle ze sobą zlepionych. Mnie się bardzo podobało, chociaż muszę też przyznać, iż pierwsza część książki zdecydowanie bardziej przyciągała mnie klimatem, z każdym kolejnym wiekiem klimat nieco się rozrzedzał.