Wrócę, gdy będziesz spała Rozmowy z dziećmi Holocaustu Patrycja Dołowy Książka

Jedna z lepszych książek, które przeczytałam. Polecam

Autorka pięknie zagrała na uczuciach czytelników. To jest styl pisania artysty. Głęboki, poruszający i ciekawy

Wydaje mi się, że bezbolesna śmierć w czasie wojny była ratunkiem. Przynajmniej tak czuły te kobiety. One nie chciały żeby ich dzieci cierpiały, nie chciały żeby przeżyły to wszystko, co one. Życie w ciągłej niepewności, beznadziei i strachu.

Jestem wstrząśnięty. Jeszcze nigdy w życiu żadna książka nie wpłynęła tak na mnie. Czuję się rozbity emocjonalnie. Dzieci, cud, największe szczęście każdego rodzica. Co zrobić w obliczu śmiertelnego zagrożenia. Czy odebrać szansę na możliwe przetrwanie? Czy narażać dziecko na najgorsze działania napastników? Nie wiem sam, co zrobiłbym w takiej sytuacji. Oczywiście wydaje mi się, że w życiu nie skrzywdziłbym swojego dziecka. Ale w czasie wojny myślenie człowieka ulega kompletnemu przekształceniu, wypaczeniu. To ten moment, w którym trzeba wybrać między złem, a czymś jeszcze gorszym. Czy śmierć była krzywdą czy ratunkiem?

Bardzo wzruszająca książka. Jestem mamą trójki dzieci. Dziękuję Bogu, że żyje w czasach, w których nie grozi nam niebezpieczeństwo wojny, prześladowań, nienawiści religijnej. Jesteśmy wolnymi ludźmi i to coś, co jest po prostu piękne. Nie musimy bać się o siebie i swoje rodziny, a nasze problemy są po prostu błahe przy tych, jakie mieli ludzie żyjący w czasach wojny. Nie wyobrażam sobie, co czuje kobieta, która musi porzucić swoje dziecko dla jego bezpieczeństwa lub co gorsza, uśmiercić je... Zachęcam do przeczytania, to coś więcej niż historyczne wspomnienia. To ból, to żal, to strach i podejmowanie najtrudniejszych decyzji.

Bardzo wzruszająca książka. Jestem mamą trójki dzieci. Dziękuję Bogu, że żyje w czasach, w których nie grozi nam niebezpieczeństwo wojny, prześladowań, nienawiści religijnej. Jesteśmy wolnymi ludźmi i to coś, co jest po prostu piękne. Nie musimy bać się o siebie i swoje rodziny, a nasze problemy są po prostu błahe przy tych, jakie mieli ludzie żyjący w czasach wojny. Nie wyobrażam sobie, co czuje kobieta, która musi porzucić swoje dziecko dla jego bezpieczeństwa lub co gorsza, uśmiercić je... Zachęcam do przeczytania, to coś więcej niż historyczne wspomnienia. To ból, to żal, to strach i podejmowanie najtrudniejszych decyzji.

Jestem wstrząśnięty. Jeszcze nigdy w życiu żadna książka nie wpłynęła tak na mnie. Czuję się rozbity emocjonalnie. Dzieci, cud, największe szczęście każdego rodzica. Co zrobić w obliczu śmiertelnego zagrożenia. Czy odebrać szansę na możliwe przetrwanie? Czy narażać dziecko na najgorsze działania napastników? Nie wiem sam, co zrobiłbym w takiej sytuacji. Oczywiście wydaje mi się, że w życiu nie skrzywdziłbym swojego dziecka. Ale w czasie wojny myślenie człowieka ulega kompletnemu przekształceniu, wypaczeniu. To ten moment, w którym trzeba wybrać między złem, a czymś jeszcze gorszym. Czy śmierć była krzywdą czy ratunkiem?

Wydaje mi się, że bezbolesna śmierć w czasie wojny była ratunkiem. Przynajmniej tak czuły te kobiety. One nie chciały żeby ich dzieci cierpiały, nie chciały żeby przeżyły to wszystko, co one. Życie w ciągłej niepewności, beznadziei i strachu.

Autorka pięknie zagrała na uczuciach czytelników. To jest styl pisania artysty. Głęboki, poruszający i ciekawy

Jedna z lepszych książek, które przeczytałam. Polecam