Książka

Wyższa konieczność Wojciech Chmielarz

W „Wyższej konieczności” Wojciech Chmielarz po raz kolejny zabiera czytelników do świata Bezimiennego, ale tym razem zagrożenie dotyczy nie tylko jego samego. Porwanie rodziny sprawia, że stawką staje się życie najbliższych, a bohater musi zrobić wszystko, by ich odnaleźć i ochronić. Wysoko postawiony polityk, agencje wywiadowcze, wojsko, tajne układy, specgrupy działające poza prawem i sprawa sprzed wielu lat, która ponownie wychodzi na światło dzienne – to tylko część elementów tej historii. Nie brakuje również pościgów, ucieczek, zleceń zabójstw, przetrzymywania ludzi wbrew ich woli oraz nowoczesnych sposobów śledzenia bohaterów. Jedną z największych zalet książki jest jej tempo. Wydarzenia szybko nabierają rozpędu, a kolejne zwroty sprawiają, że trudno przewidzieć, komu można zaufać. Bohaterowie często znajdują się w sytuacjach, w których jedna decyzja może zadecydować o czyimś życiu. „Wyższa konieczność” to pełen napięcia thriller, w którym przeszłość wraca ze zdwojoną siłą, a walka o rodzinę staje się najważniejszą sprawą. Dużo akcji, tajemnic, niebezpieczeństwa i ciągłego poczucia, że za chwilę wydarzy się coś jeszcze. To książka, którą zdecydowanie trudno odłożyć przed poznaniem finału.

„Wyższa konieczność” to książka, po której przeczytaniu zostaje coś więcej – emocje, pytania i myśl: „kurcze, to było dobre!” Chmielarz po raz kolejny zabiera czytelnika w świat, w którym nic nie jest oczywiste, a granica między dobrem i złem potrafi bardzo szybko się zatrzeć. Bezimienny znów znajduje się w samym środku niebezpiecznej rozgrywki, a im dalej zagłębiamy się w tę historię, tym bardziej zaczynamy się zastanawiać, komu właściwie można zaufać. Najbardziej podobało mi się tempo tej powieści. Tutaj naprawdę sporo się dzieje, czasami ciężko złapać oddech – tajemnice, pościgi, polityka, służby, niebezpieczne decyzje i bohaterowie, którzy mają swoje sekrety. Autor bardzo sprawnie podkręca atmosferę i sprawia, że trudno odłożyć książkę „tylko na małą chwilkę”. Lecz „Wyższa konieczność” to nie tylko akcja; to również opowieść o konsekwencjach naszych wyborów. O tym, jak łatwo przekonać samego siebie, że robimy coś złego z dobrego powodu. I właśnie ten aspekt historii szczególnie przypadł mi do gustu. Bezimienny jest bohaterem, którego nie da się jednoznacznie ocenić. Można podziwiać jego determinację, a chwilami można się zastanawiać, dokąd właściwie prowadzą jego decyzje. I chyba dzięki tej niejednoznaczności tak dobrze się go czyta. Bywały jednak momenty, gdy fabuła wydawała się trochę zbyt mocno podkręcona, a niektóre rozwiązania wymagały odłożenia na bok pytania: „czy to naprawdę mogłoby się wydarzyć?” Ale… czy w thrillerze nie chodzi właśnie o to, żeby dać się porwać historii. Dla mnie „Wyższa konieczność” to przede wszystkim duża dawka emocji, napięcia i bardzo dobrej rozrywki. Jeśli znacie poprzednie części przygód Bezimiennego zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Jeżeli jeszcze nie znacie tego bohatera, najlepiej zacząć od początku cyklu. Chmielarz po raz kolejny przypomina, że kiedy człowiek zaczyna usprawiedliwiać swoje decyzje „wyższą koniecznością”, bardzo łatwo przekroczyć granicę, zza której nie ma już powrotu.

„Wyższa konieczność” Wojciecha Chmielarza to piąta odsłona historii Bezimiennego i jednocześnie powrót do bohatera, którego trudno jednoznacznie ocenić. Tym razem stawka jest jeszcze wyższa, a wydarzenia szybko wymykają się spod kontroli. To mocny thriller sensacyjny, w którym nie brakuje przemocy, manipulacji, politycznych układów, tajnych operacji i pytań o to, czym właściwie jest sprawiedliwość. Wszystko zaczyna się od wysoko postawionego polityka, który za wszelką cenę próbuje odzyskać kompromitujące go nagranie. Pozornie jeden problem uruchamia jednak lawinę kolejnych wydarzeń. Na jaw zaczynają wychodzić tajemnice z przeszłości Bezimiennego, a ich konsekwencje okazują się śmiertelnie niebezpieczne. Bohater wraz z rodziną zostaje zmuszony do walki o życie i może liczyć właściwie tylko na garstkę zaufanych osób. Tym razem przeciwnik jest wyjątkowo potężny. Bezimienny i jego najbliżsi stają naprzeciw agencji wywiadowczych, wojska, specgrup działających poza prawem i ludzi, którzy mają dostęp do najnowszych technologii wojskowych oraz ogromnych pieniędzy. W tle pojawiają się tajne kontrakty, polityczne wpływy i manipulacje, a nad wszystkim czuwa człowiek, który nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć swój cel. Najbardziej podobało mi się to, że Chmielarz nie ogranicza historii wyłącznie do efektownej sensacji. Pod wartką akcją kryją się pytania o przeszłość, odpowiedzialność, lojalność i granice, których człowiek jest gotów nie przekroczyć. Bezimienny po raz kolejny zostaje postawiony w sytuacji, w której nie ma dobrych i łatwych wyborów. Musi działać szybko, ale każda decyzja może mieć konsekwencje dla niego i jego rodziny. Sam Bezimienny pozostaje bohaterem niejednoznacznym. Z jednej strony jest człowiekiem niezwykle skutecznym, doświadczonym i potrafiącym poradzić sobie w sytuacjach, które dla większości osób byłyby nie do przejścia. Z drugiej – jego przeszłość i sposób działania sprawiają, że trudno patrzeć na niego wyłącznie jak na klasycznego bohatera stojącego po stronie dobra. I właśnie ta niejednoznaczność bardzo mi odpowiada. Nie jest idealny i nie zawsze można zgodzić się z jego metodami, ale dzięki temu wydaje się bardziej prawdziwy. Dużą rolę odgrywa również rodzina Bezimiennego. Zagrożenie przestaje dotyczyć tylko jego samego, a walka o przetrwanie nabiera osobistego wymiaru. Dzięki temu napięcie jest jeszcze większe, bo nie chodzi już wyłącznie o wykonanie zadania czy pokonanie przeciwnika. Chodzi o ludzi, których bohater chce ochronić. Akcja jest dynamiczna i przenosi czytelnika w świat, w którym polityka, wojsko, wywiad i wielkie pieniądze splatają się ze sobą. Nie ma tutaj jednego bezpiecznego miejsca, w którym można odetchnąć. Kolejne wydarzenia sprawiają, że atmosfera zagrożenia utrzymuje się niemal przez całą książkę. Czytając, miałam poczucie, że bohaterowie cały czas są o krok od sytuacji, z której może już nie być wyjścia. Wojciech Chmielarz pisze konkretnie i dynamicznie. Nie przeciąga scen tylko po to, żeby zwiększyć objętość historii. Dialogi są naturalne, akcja rozwija się sprawnie, a kolejne informacje są dawkowane w taki sposób, żeby utrzymać ciekawość. Autor potrafi również budować napięcie bez nieustannego epatowania przemocą. Najbardziej działa świadomość, że nie wiadomo, komu można zaufać i co jeszcze może wyjść na jaw. Podczas lektury towarzyszyło mi przede wszystkim napięcie i ciekawość. Wielokrotnie zastanawiałam się, kto kogo przechytrzy, kto okaże się zdrajcą i jak daleko sięgają układy stojące za całą sprawą. Nie zabrakło również momentów, w których zwyczajnie trudno było odłożyć książkę, bo chciałam jak najszybciej sprawdzić, co wydarzy się dalej. „Wyższa konieczność” to propozycja przede wszystkim dla miłośników mocnych thrillerów sensacyjnych, kryminałów z politycznym i wojskowym tłem oraz historii, w których granica między dobrem a złem nie jest oczywista. To również książka dla tych, którzy lubią bohaterów z przeszłością i historie pełne zwrotów akcji, tajnych układów oraz niebezpiecznych przeciwników. Piąte spotkanie z Bezimiennym pokazuje, że ta historia wciąż ma w sobie sporo energii. Jest brutalnie, szybko i momentami naprawdę niepokojąco, ale przede wszystkim jest ciekawie. Mnie najbardziej przekonało to, że za sensacyjną warstwą nadal stoi opowieść o człowieku, którego przeszłość w końcu zaczyna go doganiać. „Wyższa konieczność” to mocny, dynamiczny thriller, który nie pozwala bohaterom na chwilę wytchnienia, a czytelnikowi daje dokładnie to, czego można oczekiwać od dobrej historii sensacyjnej – napięcie, tajemnice, niebezpieczeństwo i pytanie, komu tak naprawdę można zaufać. Jeśli lubicie Wojciecha Chmielarza albo po prostu szukacie książki, która od pierwszych stron wciąga w sam środek niebezpiecznej rozgrywki, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.